Είναι η τέχνη διέξοδος;12ο Φεστιβάλ Νάξου

Είναι η τέχνη διέξοδος;

Ελάτε στον Πύργο Μπαζαίου και σε άλλους χώρους της Νάξου να αναζητήσουμε την απάντηση

Εικαστικά: Μίλτος Παντελιάς και Ειρήνη Γκόνου

Συναυλίες: Έλλη Πασπαλά, Νατάσσα Μποφίλιου, Ross Daly, Markus Stockhausen

Κλασσική Μουσική: Harald Ossberger, Χρήστος Μαράντος

Χορός: Sinequanon, Janet Amato

Θέατρο: Cassandra – Κουκλοθέατρο: Μαιρηβή

Σεμινάρια: Intuitive music & more - Commedia Dell’ Arte and the Dramatherapist

Από 28 Ιουλίου έως 2 Σεπτεμβρίου 2012, το Φεστιβάλ Νάξου σας περιμένει…

Διοργάνωση: ΑΙΩΝ Πολιτιστικός Οργανισμός - Πρατίνου 72, 116 34 Αθήνα  - Τ. 210 7258741

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Στέλιος Κρασανάκης - Διεύθυνση Παραγωγής: Μάριος Βαζαίος

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Μαρία Καραγιώργη Τ.: 6937701641 Ε: aeongr@otenet.gr

www.naxosfestival.gr  www.bazeostower.gr

Με την υποστήριξη:

Με τη συνεργασία:

ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΔΗΜΟΥ ΝΑΞΟΥ & ΜΙΚΡΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ (ΝΟ.Π.Π.Α.Π.Π.Π.Α.)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ /ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

     

  ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ


Δεν υπάρχει θάλασσα, μονάχα η μουσική της.

Ηρόστρατε που με φειδώ αντικρίζεις καθετί
φυλακισμένος μες στο δικό σου άγονο τοπίο,
όποιος μοιράζει τη ζωή του δεν είναι πια νησί.

Ακροβατώντας , λοιπόν, σαν καρτερικό φύλλο
ανάμεσα στα χέρια του αέρα, ή κάπως έτσι,
πέφτεις για ύπνο και κάτω από τα φλέφαρα
ωριμάζουν οι απαγορευμένοι καρποί.

Διάδρομοι δοχεία, νυχτερίδες που δαγκώνουν το σκοτάδι,
άστρα που αμφιβάλλουν για τις νίκες σου.

Καταμέτρησε απόψε τις βελονιές πάνω στο χαρτί,
πώς θα διέχιζες ένα πυκνό δάσος με την πυξίδα
της διαίσθησης.

Η ευθεία ειναι η πιο κουραστική διαδρομή.

********

                                                Το θεώρημα της μη πληρότητας



Αυτός που σκάβει στωικά την έρημο διψώντας
ξέρει: οι δρόμοι δεν υπήρξαν ποτέ δικοί μας,

μόνο η ανάσα κάτω από κάθε υποστατικό,για το πουθενά,
φανερώνοντας ένα νοητό μονοπάτι
ανάμεσα στο σκοτάδι και στην τρικυμία.

Το δέντρο παλεύει με τις ξιφολόγχες της φωτιάς
ενώ ο άνεμος υφαίνει νιφάδες  στο θώρακα.

Το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης.


********

                                    Είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος




Οι άνθρωποι που έφυγαν κι εκείνοι που θα εξαυλωθούν,
τα πράγματα που δεν αντέχουν και στωικά λεηλατούνται,

όλα όσα  πλαισιώνουν αυτή την παράσταση ,
όσα αναγεννιούνται κι όσα πεθαίνουν.

Εμείς σκυμμένοι στη λάσπη  των θεμελίων,
εξαγνισμένοι μόνο ως προς το ανήλεο παρόν:

αυτή η πρόοδος-η εξευγενισμένη μας μάσκα-
βίαιη έξοδος στον κενό χώρο.


********

                                                      Διαλεκτική της φύσης


Το μήλο πεσμένο στο χώμα.
Μέχρι πρότινος εύγευστο
Τώρα ,μύγες,σκουλήκια,σήψη.

Ο ουρανός μοιάζει ωκεανός
κι έχεις μόλις βάλει
ίσαμε τους αστραγάλους
τα πόδια στο νερό.

Η πτώση σού ανήκει.

Πέταξε την πέτρα στη θάλασσα.
Την πορεία της ως το βυθό διαδέχεται
η επαναφορά του νερού
στην αρχική του γαλήνη.

Η οργάνωση της πτώσης
και το πρόβλημα του όντος
εντοπίζονται μεταξύ
πέτρας και νερού.

Η ζωή χωνεύει τα πάντα. 

Τα Όρια του Λαβύρινθου  , Κέδρος 2008       

MAΡΙΑ ΤΣΙΡΑΚΟΥ / ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

[...από το βιβλίο  «επιΣτροφή από την  απόΣταση», εκδ.Μανδραγόρας, 2012]


Ενοικιάζεται


Ενοικιάζεται

ένα μέτρο και εβδομήντα δύο εκατοστά

Σώμα.

Απόπειρες συνουσίας, πολλές.

Απόπειρες έρωτα, μετρημένες.

Απόπειρες αυτοκτονίας, μια.



Σε περίοδο κρίσης ενοικιάζεται,

έφτασε πια τη μέση ηλικία

με μόνη κατάχρηση αυτή

των αισθήσεων, κυρίως, της όρασης.



Ενοικιάζεται. Δεν πωλείται,

αφού η κάτοχός του επιστρέφει, κάθε που

ο άνθρωπος νυχτώνει δίχως φως.


Πληροφορίες εντός.


********


ΣΠΑΖΩ ΤΗ ΜΗΤΡΑ

Σπάζω τη μήτρα
που με γέννησε
Ώρες ανώριμες
ανώνυμα διαβαίνουν.

Μέσα στην άνυδρη
ομορφιά
μ΄αυτή τη σκόρπια
αγανάκτηση

Θωπεύω ίσκιους,
ξεμακραίνει ο τόπος
νυχτώνει ο φόβος,
συνεχίζω στο χώρο.

Γίνομαι  όπλου κρότος,
φωτιάς καπνός.
Είμαι η μήτρα η σπασμένη,
σωπαίνει ο κόσμος.

********


ΕΜΜΟΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ


Κάναμε έρωτα
πάνω στις παρτιτούρες
όλη νύχτα,
vύχτα όλοι
-εμμονικό δίκαιο-
ακουμπούσα τα λευκά
ακουμπούσες τα μαύρα
φάλτσο νύχτα
κόντρα ζωή
πάνω στα πλήκτρα μας
σε ένα υπόλοιπο κουρασμένης αφής
-εμμονικό δίκαιο-
γέρνω και αφήνω την ναυτία του στομάχου μου
το εσωτερικό μου κατακλύζει την εξασθένιση της ζωής σου
πόση απουσία
-κρεσέντο-
προτίμησες να στροβιλίζεσαι
κι ας ήξερες
φάλτσο στα πλήκτρα μας
να κάνεις
ξημέρωσα πόθο
νύχτωσες φυγή
εμμονικό δίκαιο
στις παρτιτούρες
στα λευκά
στα μαύρα
ύφεση-δίεση,εσύ.

Φώναξα δίκαιο την ώρα που χυνόμουν.



************


ΘεΣΣαλονίκη


Στο λιμάνι
με τ΄ασάλευτα πλοία
ένας κόσμος δύσκολος
και η ευτυχία μια λέξη
μπαλονάκι στον αφρό
στο λιμάνι
ρύποι ζωής που επιπλέουν

στο λιμάνι,
που τον ορίζοντα συνθέτουν γερανοί
μια σθεναρή αγκύλωση μνήμης
για το χρόνο που κάθισε στα σκαλάκια
και ένα σαξλοφωνο που κάνει φάλτσο
στην  κυκλοφορία του ετοιμόρροπού σήμερα
τέλη Οκτώβρη.

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ /ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 ΕΨΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΕΙΔΑ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ



Φωνή και ούτι
Αμαν !
Βγήκε κι αυτή η ανάσα...
μνήμες την έπνιγαν
πείσματα τη σπρώχναν,
ουλές την ομορφαίναν.
Έρωτες πόνου,
κρυφοί σαν
την ελπίδα
άγριοι
όπως κάθε σαρκοφάγου,
που συνήθως
πεινά.
Αμαν !
Κι απ΄εδώ και κάτω
δάκρυα βγαίνουν
Χασούρες
λάθη
γλύκα υγρή,
γι΄αυτό
‘’κοίτα με
κι από τη μέση
και χάμω’’
Τσιφτετέλι,
επιτάφιος.



********




ΠΑΖΛ



Στη λεωφόρο σταυρώνουν ένα αγόρι,
μπροστά στη μάνα του
Κατέβηκαν και πήραν
τα εργαλεία απ΄ τη καρότσα.
Το δέντρο πνιγμένο
στο απέραντο μπετόν,
τα πλακάκια ιδρωμένα.
Κατέβασαν τσεκούρι
μιαν αξίνα, φτυάρι, το ψαλίδι του κουρέματος.
Πρώτα βέβαια του πήραν αίμα
-Επιβεβαίωση.
‘’Πονάω’’ φώναζε το αφτί
το χέρι ψιλοχάιδευε το πεζοδρόμιο χωρίς τα δάχτυλα
‘’καθήκια’’ είπε το δόντι,
‘’όχι μπροστά της’’ , αυτό, από το δεξί του μάτι.
Τα γένια προσπαθούσαν
να παρηγορήσουν τη γριά,
αλλά εκείνη δεν έβλεπε
τίποτε.
Ούτε μάλλον ήταν εκεί.
Είχε πάει
ντάλα μεσημέρι
κατ΄ ευθείαν στο μνήμα του.




********




ΚΡΥΩΝΕ

Βρέθηκε να φιλιέται με πάθος
μ΄ενα τεράστιο ψάρι
Με το που εμφανίστηκε μπροστά της,
έβγαλε επιθετικά
τη γλώσσα
και την έσφιξε στην αγκαλιά του.
‘Ηταν η λίμνη;
Τα όνειρα υγρασίας που έφτιαχνε;
Ο Ψάρης πάντως δεν εμφανίστηκε
Υπήρχε.
Όσο την έσφιγγε
κοκκίνιζαν τα μάτια του.
Τα λέπια του σκληρά τη ματώναν,
τα πράγματα στο δωμάτιο πέταγαν,
ο χώρος άδειαζε,
αυτη θυμάται πια μόνον κάποιες λέξεις
κυρίως ονόματα,
τώρα δα γδαρμένη αλλα χωρίς πόνο
κολυμπά,
απολαμβάνει την ανάσα
με τα βράγχια
‘’εραστή.... δεν έχω πια βάρος
πότε πέθανε η μάνα μου;
Το φανταζόμουν γκρι
μα είναι γαλανό
ως και το αίμα μου,
απλά κάνει
πολύ κρύο....
η υγρασία είναι;’’


 ********


ΑΙΩΝΑΣ 



Ακέφαλα κορίτσια
εσυ χωρις φίλους
λάθος απαντήσεις
κύκλοι παντού.
Τηρουμένων των αναλογιών
ονoμάστε το
Πρώτη
Μοναδική
Παρουσία


 ********


 Τα δοκάρια

Η βασιλεία
είναι του παιδιού......
Όμορφο να ζεις ανάμεσά τους
μέσα στη σοφία τους
με τις εκπλήξεις τους.
‘’Τυχαιότητα’’
Με τον όγκο που δίνουν
στην επιβίωσή μας.
Κι αν έρθουν και άλλες
απόλυτες απογοητεύσεις,
ένας άστεγος
κι ένας με πρισμένη κοιλιά
θα βγάλουν τη γλώσσα
στις εμπειρίες,
θα χλευάσουν τις παροιμίες,
μέσα στο λόφο της κοπριάς
θα βαφτούν και θα φλερτάρουν.
Σκέτα

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ/TWEET STORIES/ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΕ 140 ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

    

Η ανοικτή βιβλιοθήκη OPENBOOK (www.openbook.gr) προσκάλεσε συγγραφείς να συμμετέχουν σ’ ένα συλλογικό έργο εμπνευσμένο από τη μικρή φόρμα γραφής των κοινωνικών δικτύων.

Το ζητούμενο ήταν η συγγραφή ενός ολοκληρωμένου μικροδιηγήματος έκτασης μόλις 140 χαρακτήρων (όσο μια ανάρτηση στο Twitter). Οι συμμετοχές ξεπέρασαν τις 600 και η επιλογή ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία.

Η διαδικασία ολοκληρώθηκε και τα καλύτερα μικροδιηγήματα θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες μέρες σε ψηφιακό βιβλίο (e-book), που θα διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο με άδεια Creative Commons μέσω του δικτυακού τόπου www.openbook.gr. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες και αρκετοί καταξιωμένοι συγγραφείς που βρήκαν ενδιαφέρουσα πρόκληση τη δημιουργία μιας ιστορίας σε ένα τόσο ασφυκτικό πλαίσιο. 

 

Η επιμέλεια της έκδοσης του ψηφιακού βιβλίου @Tweet_Stories έγινε από τον Γιάννη Φαρσάρη (www.open-sesame.me) και ο σχεδιασμός του εξωφύλλου από τον Στέλιο Καλογεράκη (www.kalogerakis.org).

Ο ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗΣ προδημοσιεύει σήμερα 15 μικροδιηγήματα από τη συλλογή (τα ονόματα των συγγραφέων τους θα τα ανακαλύψετε στο ψηφιακό βιβλίο):

Ένα κορίτσι κρατά ένα κομμένο χέρι και πάει. Βάφει το δρόμο το αίμα. Περνούν μαζί θάλασσες, μέρες. Σχεδόν βγαίνει το ρολόι απ' τον καρπό...

«Σας παρακαλώ κυρία, έχω τρεις μέρες να φάω». Δεν γύρισε να τον κοιτάξει. Δεν μπορούσε να κοιτάξει ξανά στα μάτια τον κύριο Προϊστάμενο.

 

Γούρνα με λιγδόνερα. Ξέβγαλμα. Τριχάκια ολόρθα και το μάτι καρφώνει πίσω απ’ τ’ αχνό τζάμι. Πρέπει να κατασκευάσω ελπίδα.

Γεια σου Παναγιώτη. Γεια σου Κοσμά. Μα δε με λένε Παναγιώτη. Ούτε κι μένα Κοσμά. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Το ξέρω. Άντε γεια. Γεια.

Νουάρ: «Για σένα, αγ..». Πριν η σφαίρα τσακίσει το κρανίο του, ο Άντον θυμήθηκε πως της Άννας της άρεσαν τα κόκκινα, όχι τα ροζ τριαντάφυλλα.

Σου σφύριζαν στο δρόμο κι έβριζες ! Ένα κομμάτι κρέας βλέπουν, έλεγες. Μα τώρα σεργιανάς στο διαδίκτυο ... ένα κομμάτι φαντασίωση !

Ήταν συγγραφέας, αλλά έχει σταματήσει πια εντελώς να γράφει. Τον ρώτησα γιατί. “Γιατί περνάω καλά στο Twitter, καλύτερα απ' ότι στο Word”.

Μ' αγαπάς; σε ρώτησα. Σ' αγαπώ, απάντησες. Γύρισες την πλάτη κι έκλεισες τα μάτια. Γύρισα την πλάτη και τα άνοιξα.

 

Κλείνει τα μάτια. Κλαίει. Ο «θείος» κουνιέται πάνω της. Μετά από λίγο τα ανοίγει. Κοιτά πάνω. Χαμογελά. Η Μαίρη Πόππινς την καλεί να φύγουν.

-Τουίτ / -Τουίτ τουίτ τουίτ / Retweet / Follow / -Τουίτ τουίτ / -#ff@!%^^^%$**& / ΩΡΑ ΓΙΑ ΥΠΝΟ. ΑΡΚΕΤΑ ΓΑΜΗΣΑΜΕ ΑΠΟΨΕ!

-Δεν μπορώ να αυτοκτονήσω. Όχι ακόμα. -Τι το θες το όπλο λοιπόν; -Θα σκοτώσω εσένα. -Τι; -Χρειάζομαι τις τύψεις. Μετά θα μου είναι εύκολο. –Μπαμ

"Θεέ μου είμαι έγκυος" είπε στον εραστή της. "Πως θα το πω στον άντρα μου;". "Μ'ένα κουτί γλυκά αγαπημένη μου.Εγώ είμαι εκ γενετής στείρος!"

Ντύθηκε το ξύλο κι άγιο νερό τη ράντισε για κατευόδιο. Ήπιε αρμύρα διψώντας ταξίδια. Ναυάγησε στη γη που ρίζωνε κάποτε το σκαρί της.

Έχουν περάσει τρεις μέρες και έχω αρχίσει να το παίρνω απόφαση. Ο μοναδικός φανταστικός εχθρός μου σκότωσε το μοναδικό πραγματικό μου φίλο

 

Πάντα ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα με εκατόν σαράντα χαρακτήρες. Πιστεύω ότι τα κατάφερα. Και περισσεύουν και καμιά δεκαριά ακόμα! 

 

πηγή:BIΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗΣ

http://vivliodeiktis.blogspot.gr/2012/07/tweetstories-140_06.html 

 

 

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ/ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

 ...Οχτώ ποιήματα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη που φέρει τον τίτλο
  <<Εποχή μου είναι η Ποίηση>>.[προδημοσίευση]

H κατάρρευση έγινε πλέον τρόπος ζωής.
Και συ δεν θα γράψεις άλλο για ανισόρροπους έρωτες
ή ιδανικούς εραστές.
Η εποχή σού δείχνει τον δρόμο,
δεν έχεις παρά να τον ακολουθήσεις.
Πάρε υλικό από τη διάλυση και χτίσε ένα ακέραιο ποίημα.


********


Μπορεί η ποίηση να χωρέσει την Εθνική μας κατάθλιψη;
H Ποίηση είναι μια πολυτέλεια σε τέτοιους καιρούς,θα πεις.
Κι όμως,μπορεί να είναι δρόμος.
Και δεν είναι σφάλμα ότι ακόμα ελπίζουμε.
Η Ιστορία μας το απαιτεί.
Εν τέλει,τί σημασία έχει ποιός θα μας παρηγορήσει;
To θέμα είναι να παρηγορηθούμε κάπως.



********


Διαλυμένοι άνθρωποι είμαστε.
Τί κι αν ολόκληροι γινόμαστε κραδασμοί
στην αγκαλιά του έρωτα.


********

Πες μου,
γιατί να γράφεις ποιήματα
όταν δεν υπάρχουν αναγνώστες;
Οι άνθρωποι απελπίστηκαν
και βγήκαν στους δρόμους.
Κι η ποίηση μοιάζει τώρα μακρινή ανάμνηση,
μια τέχνη γραφική....
Εδώ υπάρχει η ζωή που πρέπει να διασωθεί.
Υπάρχουν τα παιδιά
και τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με λέξεις
Εδώ χρειάζονται χέρια και σώματα
και περίστροφα
που θα δολοφονούν τους δισταγμούς και τις αναβολές.


********


Οι δρόμοι της πόλης είναι πιο όμορφοι τη νύχτα.
Περπατάς μονάχος
Ακούς τους ήχους των βημάτων σου
Το ποίημα σού έρχεται στο στόμα
Αβίαστα σχεδόν
Και συ αναρωτιέσαι
αν αύριο θα υπάρχουν δρόμοι.
Αν αύριο θα υπάρχει πόλη.

 ********


Κάθε τοίχος και ένα σύνθημα.
Αυτή είναι η Ποίηση που διαθέτουμε σήμερα.


*********


Οι καιροί μάς σπρώχουν σε δράμα
που δεν υπάρχουν λέξεις να εκφραστεί.
Μέσα σε αυτούς τους καιρούς
σκηνοθετώ την πορεία μου
και αξιώνω κόσμο ομορφιάς.
Άλλοτε ο κόσμος μου ήταν τα ποιήματα
μα δε αρκούν πια.
Δεν παλεύεται η πραγματικότητα
με όμορφα συνσυασμένους τρόπους
και έντεχνη αθωότητα.
'Εχουν αρχίσει να με ενοχλούν οι αμαρτίες μου.



******** 

    MΕΤΑΝΑΣΤΗΣ 

        Α-πολις 

        κατάντησε

        κι όμως 

        δεν ξέρει

        να σου πει

        πώς λέγεται

        αυτό το -α.

        Μα το σώμα του  

        ξέρει καλά

        τα στερητικά τα άλφα

           τί σημαίνουν.

******** 

 

MIA ΚΙΜΩΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ / ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Επτά  ποιήματα  από τη συλλογή του Τόλη Νικηφόρου<<Μια κιμωλία στον Μαυροπίνακα>>[Εκδ.Μανδραγόρας]



                                  [...να γυρίζεις στο φως
                                      πρώτη φορά να είναι ωραίος
                                      τόσο μεθυστικά ωραίος ο κόσμος]



ποίηση

η θλίψη από την παιδική καρδιά του κόσμου
μια θλίψη τελεσίδικη μέσα στο φως


********

ένα χάος κατασκότεινο που αστράφτει


όπως σε κάθε απάντηση
τα νέα πάντα ερωτήματα
όπως στον πυρήνα του ήλιου
το αρχέγονο σκοτάδι

γαλήνια θάλασσα
θάλασσα απέραντη τα μάτια σου
και μνήμες
μνήμες της καταιγίδας
ναυάγια στον βυθό
ανεξερεύνητα

είσαι το νήμα στο λαβύρινθο
η έξοδος στο βάραθρο ή το φως
ένα χάος κατασκότεινο
που αστράφτει


********

μνήμη

ο συνήθης τόπος των εκτελέσεων,εκεί όπου
οι νεκροί έχουν για πάντα αλώσει την ψυχή μας


********

σαν

ωραία μέρα σήμερα
μεθυστική
με μυρωδιές και χρώματα
μες στη λιακάδα
σαν ανθισμένη φλαμουριά
κάτω από το μπαλκόνο  μου

ωραία μέρα σήμερα
σαν άνοιξη
σαν νιότη
σαν θαμπωμένα μάτια
σαν το αίμα που φουντώνει
και σαν έρωτας

ωραία μέρα σήμερα
σαν τίποτα
τίποτα να μην χάθηκε για πάντα.

********

εξουσία

ένας εφιάλτης που δραπέτευσε
από τα μουσεία φρίκης του μέλλοντος

********

δέος

είσαι η απουσία μου
το  μυστικό πριν από μένα
πριν απ΄το πρώτο χάραμα

κρύβεις και κρύβεσαι
ένα ουδέτερο που πάντα είναι θηλυκό
κυοφορείς τα θαύματα
και χάνεσαι στην πρώτη λάμψη μου
ενώ ποτέ δεν παύεις μέσα μου να υπάρχεις

είσαι το αρχικό
μα και το τελευταίο ερώτημα
το προαιώνιο δέος

είπε το  φως

πυκνό βελούδινο σκοτάδι
καταγωγή μου και πατρίδα μου

********

μια κιμωλία στον μαυροπίνακα

ξαναδιαβάζω τα ποιήματά μου
χρόνια μετά βυθίζομαι στα χρώματα
στη μουσική των λέξεων
εκπληκτος διακρίνω
να αναδύονται γρίφοι και αινίγματα
εκστατικά φωνήεντα
που θέλγεται το άγνωστο να μου υπαγορεύει

κάπως καλύτερα αναγνωρίζω τώρα
αυτά που γράφει ο δάσκαλος στον μαυροπίνακα
μια κιμωλία εγώ που λιώνει αργά
ανάμεσα στα δάχτυλά του

********

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ/της Ασημίνας Ξηρογιάννη

Επειδή είναι  ωραίο να παίρνονται τέτοιες πρωτοβουλίες στις μέρες μας...
το blog varelaki στηρίζει τον διαγωνισμό ποίησης  με θέμα <ΑΝΘΡΩΠΟΣ>που διοργανώνει  τo περιοδικό e-charity με κίνητρο την αγάπη για τον άνθρωπο και στόχο την βοήθεια προς αυτόν!Ολοι οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό εμπεριέχονται στο παρακάτω link!

http://www.e-charity.gr/contest.php?tef=May&y=2012

Μπορείτε να διαβασετε τα ποιήματα και να κάνετε LIKE σε αυτό που σας αρέσει! 

Η γράφουσα συμμετέχει με το παρακάτω ποίημα :

    MΕΤΑΝΑΣΤΗΣ 

    Α-πολις 

        κατάντησε

        κι όμως 

        δεν ξέρει

        να σου πει

        πώς λέγεται

        αυτό το -α.

        Μα το σώμα του  

    ξέρει καλά

        τα στερητικά τα άλφα

        τί σημαίνουν . 

http://www.e-charity.gr/final.php?id=709&tef=May&y=2012

ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ E-CHARITY:

Αν ψάχναμε μια λέξη, να περιγράψει το συναίσθημα που γεννά 

η προσφορά σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, να «ζωγραφίσει» 

την συμπαράστασή μας προς  

 τα παιδιά που στερήθηκαν ένα χάδι ή παλεύουν με ασθένειες, 

ή να  αποτελέσει το συνώνυμο της υποστήριξης 

προς τους συνανθρώπους μας που  

 αποζητούν την αλληλεγγύη μας 

για να υπερπηδήσουν τα εμπόδια της ζωής, 

 αυτή θα ήταν η λέξη «ελπίδα». Το e-Charity.gr, 

 από την ίδρυσή του, έδωσε

 έναν άγραφο όρκο, που πάντα θα υπηρετεί με αγάπη και αφοσίωση. 

«Να  είμαστε εκεί που ο συνάνθρωπός μας, έχει ανάγκη». 


Δίπλα σε Ιδρύματα που προστατεύουν παιδιά,

 μαζί με τους μικρούς και 
μεγάλους αγωνιστές που παλεύουν 

με ανίατες ασθένειες, 

κοντά στους  συνανθρώπους μας που αντικρίζουν 

το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας 

, στο πλευρό των συμπολιτών μας 

που δίνουν μάχη για την αξιοπρέπεια, την  

 κοινωνική συνοχή και την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Για να 
συνεχίσουμε όμως τον αγώνα μας να υποστηρίζουμε όσους μας έχουν ανάγκη, 
χρειαζόμαστε και τους δικούς μας αρωγούς στο έργο αλληλεγγύης που 
υπηρετούμε. Εταιρίες και επιχειρήσεις με κοινωνικό προφίλ, αναπτύσσοντας
 την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη τους, συμπαραστέκονται στην προσπάθειά 
μας, να κάνουμε τον κόσμο μας, λίγο καλύτερο. 


Γιατί, τον κόσμο αυτό τον δανειστήκαμε 

και οφείλουμε να τον παραδώσουμε  

 στα παιδιά μας, βελτιωμένο και με περισσότερες ευκαιρίες. 

Για να λάμψει και πάλι η «ελπίδα» πάνω από την χώρα μας, 

πρέπει όλοι μαζί, να γίνουμε  

 κρίκοι της αλυσίδας ανθρωπιάς. 

Γιατί «Δεν χρειάζεται πολύ ΑΛΛΑ  

 χρειάζονται ΠΟΛΛΟΙ».


Συνδυάζοντας την τέχνη της ποίησης

  με την προσφορά προς τον συνάνθρωπό 

 μας, διοργανώσαμε τον πρώτο μας Ποιητικό Διαγωνισμό, 

συγκεντρώνοντας  συμμετοχές ανθρώπων που αγαπούν 

να εκφράζονται μέσω στίχων, σας καλούμε 

 να ψηφίσετε τα ποιήματα που σας αρέσουν με ένα LIKE 

στην αντίστοιχη  συμμετοχή του κάθε διαγωνιζόμενου. 

 Για να είναι έγκυρη η ψήφος σας,

 πρέπει πρώτα να κάνετε LIKE 

στην επίσημη σελίδα του e-Charity.gr στο  

 Facebook. Αποτελεί την έμπρακτη επιβράβευσή σας 

 προς τους Χορηγούς μας, 

 που θα συνεισφέρουν οικονομικά 

στην ενίσχυση των Ιδρυμάτων που  

 στηρίζουμε μέσω του περιοδικού. 

Έτσι θα ανακουφιστούν παιδιά που  

 μεγαλώνουν χωρίς φυσικές οικογένειες,

 γυναίκες που προστατεύονται οι  

 ίδιες και τα παιδιά τους από την ενδοοικογενειακή βία 

που γνώρισαν στο  

 παρελθόν, μετανάστες αλλά και Έλληνες 

 που αντιμετωπίζουν προβλήματα 

 υγείας καθώς και οικογένειες 

που μαστίζονται από την φτώχεια και την ανέχεια.

Α.Ξ. 

Αποδεκατισμός /του Αλέξη Καζαντζίδη

Στα είκοσι διαβάζεις ακόμη, εκπαιδεύεσαι, μαθαίνεις μια τέχνη...

Στα τριάντα ψάχνεις για δουλειά,

στα σαράντα υποαπασχολείσαι, ελπίζεις ακόμη, ψάχνεσαι...

στα πενήντα απολύεσαι...

στα εξήντα σού παίρνουν πίσω τη σύνταξη,

στα εβδομήντα είναι πολύ αργά πια για μολότωφ...

Ύστερα αναχωρείς προς τας αιωνίους μονάς (εκεί τουλάχιστον δεν βάζουν ΦΠΑ στην μπουγάτσα).

Φαύλος κύκλος στο χείλος του γκρεμού...

...ένας χορός ουτιδανών και τιποτένιων κάνει ξανά κουμάντο και να «υμνεί της πατρίδας το χαμό»

στο αμήχανο χαμόγελο του βετεράνου που δεν του φθάνει πια η σύνταξή του για τα φάρμακα,

στην οργή του ανάπηρου που το καροτσάκι σκοντάφτει πάνω στην ασπίδα του κρανοφόρου...

Βιβλίο, σχολικό βιβλίο κομμένο στα τέσσερα, όπως το τσιγάρο των κρατούμενων στις εξορίες, λάβετε φάγετε· τούτο εστί το σώμα μου

ένα τέταρτο βιβλίου για το παιδί

και το νοίκι που δεν μπορεί πια να πληρωθεί.

Μ ε το κρύο φως των προβολέων να ζωγραφίζει λευκά κελλιά στον μαύρο ουρανό και τις σειρήνες να ηχούν σιδερένιες μέσα στη νύχτα, παρελαύνουν με το βήμα της χήνας οι χρηματοπιστωτικοί σύμβουλοι, γαυγίζουν μέτρα

νέα μέτρα, φαιά μέτρα, κι άλλα μέτρα

Σ τείλε τον νου σου βόλτα στην εξοχή. Κάτω απ' τη γη ξεδιαλέγει ο Ασκληπιός τους σπόρους του. Κάποιο βοτάνι θα 'ναι και για σένα θεραπευτικό,

ή ποίημα

ή ζωγραφιά

ή παρέα φίλων.

Για όλους έχει δώρο ο θεραπευτής γιος του Απόλλωνα να πάρουν μαζί τους επιστρέφοντας σπίτι, φέτος μ' αυτόν τον βαρύ καιρό μέσα στην καρδιά των περισσότερων και των πιο αγαθών ανθρώπων.

Φέτος.

Στοιχειωμένη απ' τους δύο μεγάλους πολέμους η Ευρώπη κοιτάζει πάλι πίσω της και βλέπει τον ίδιον Νόμο του Μόνου

να υπερυψώνει τον εαυτόν του και να τον δοξάζει πάνω απ' τις πλατείες των πόλεων και τα καφενεία των χωριών,

φάε

πιε

και ευφραίνου

με τη ζωή του αλλουνού, τους κόπους του, τα όνειρά του που ατύχησαν (επειδή τα παγίδευσες, κουφάλα!) φάε

με την ασιτία των παιδιών, την ντροπή των γονέων τους, την αγωνία των αγαθών

φάε τους τα αγαθά!

μία και μόνη είναι η εντολή του Νόμου του Μόνου, τι να τις κάνει τις δέκα; Αυτές είναι για τους πτωχούς τω πνεύματι,

αυτούς που τους γαμάς τη δημοκρατία ή τους γαμάς με τη δημοκρατία. Πιάσε τον κλεφτοκοτά και τιμώρησέ τον που δεν έγινε θηρίο

και φάε τον ύστερα ωμόν, βάλε στο Σύνταγμά του την ωμοφαγία! να βλέπει μπάτσο και να κάθεται σούζα, να ακούει Μέρκελ και να κατουριέται, να μυρίζεται τόκο και να γεμίζει ο οισοφάγος του θειάφι.

Ο μέγας ένοχος, ο ανθρωπάκος...

Ο ανθρωπάκος που γκρέμισε τη Βαστίλη. Που είδε τη γη απ' το «Σογιούζ» και τον «Απόλλωνα», ο ανθρωπάκος που έγραψε τον «Αμλετ», εσύ είσαι το άλας της Γης

κι άσε το θηρίο να σου λέει πως εσύ ψήφισες τον Χίτλερ, διότι εσύ τον συνέτριψες.

Ασε τον ηλίθιο να σου λέει ότι εσύ έκαψες τα βιβλία, διότι εσύ τα αντέγραψες και τα έσωσες. Eσύ ψήφισες Σαμαρά, εσύ μπορείς να τον ξαποστείλεις. Εσύ νικάς, ανθρωπάκο! Εσύ είσαι ο πολίτης.

Μεγάλη υπόθεση.

Εμείς τα ανθρωπάκια είμαστε η μεγάλη υπόθεση της ζωής μας και είθε τριάντα μεραρχίες ποιητών να σκέπουν τα τέκνα μας...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ της ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

        


  'Ετυχα προχθές σε μία διαδικτυακή συζήτηση όπου  δυο νεαροί συγγραφείς (και νέοι στην ηλικία,και νέοι στο χώρο της λογοτεχνίας) κατέθεταν τις απόψεις τους πάνω στο θέμα(να το πω γενικά) '' Λογοτεχνία και Διαδικτυο ''.Ο ένας υποστήριζε με θέρμη  ότι δεν πρέπει  οι συγγραφείς(νέοι και παλαιοί) να εκθέτουν την δουλειά τους μέσα στα social media,απλά γιατί αυτό,κατά την άποψή του ,είναι κατάντια και υποβάθμιση του ρόλου τους ,αλλά και της τέχνης τους.Κατέκρινε σφόδρα όσους προσπαθούν να '' αλιεύσουν '' αναγνώστες από το facebook ή το twitter ,όσους κοινοποιούν στους τοίχους τους αποσπάσματα από μυθιστορήματα και ποιήματά τους,όσους βάζουν προδημοσιεύσεις στα status τους και κάνουν ταg  πολύ κόσμο στα notes τους.΄Ηταν οργισμένος με αυτήν την άθλια κατάσταση και άρχισε να εξαπολύει υβριστικούς χαρακτηρισμούς προς άπαντας που στηρίζουν όλα τα παραπάνω ''κακά '' Αντίθετα,ο υπομονετικός συνομιλητής του υποστήριζε την '' άλλη άποψη .''Οτι όλα είναι θεμιτά.Και γιατί να μην διακινείται η Λογοτεχνία στο διαδίκτυο και ζούμε σε ελεύθερη κοινωνία και ο κάθε άνθρωπος μπορεί να εκφραστεί  όπως επιθυμεί αρκεί να μη θίγει τον συνάνθρωπο και εν τέλει και οι '' πνευματικοί άνθρωποι '' είναι άνθρωποι του κόσμου και  αλίμονο αν  είναι  κλειστοί σε αυτό που τους προσφέρεται.Από τη φύση του το διαδίκτυο  ευνοεί,διαδίδει και στηρίζει τον πλουραλισμό και το σεβασμό στην διαφορετικότητα ο,τι κι αν σημαίνει αυτό.Και  εδώ θα πούμε το  αυτονόητο ,δηλαδή ότι  όλα εξαρτώνται  από τον τρόπο που τα χρησιμοποιεί κανείς τα πράγματα.΄Οπως μερικοί βρίζουν άλλους  που τους βάζουν χωρίς να τους ρωτούν σε ομάδες μέσα στο φατσοβιβλίο.Και έχουν δίκαιο.Αλλά υπάρχει και ο αντίλογος πάντα.1.Το σύστημα του facebook  έχει καταργήσει το παλιό σύστημα με invitation για εισαγωγή σε ομάδες.2.Συνοπτικά είπε κάποιος...'' Υπάρχει και το ποντίκι,ρε φίλε!Κούνα το και βγες από την ομάδα ''
      Επανέρχομαι όμως στο θέμα '' Λογοτεχνία και διαδίκτυο ''
Λοιπόν....σαφώς και προτιμάς την άμεση ,ζεστή ανθρώπινη επαφή  και τη μοναξιά του βιβλίου.Η τις όμορφες λογοτεχνικές βραδιές όπου μαζεύονται οι άνθρωποι  γύρω από ένα τραπέζι και μιλούν και πίνουν κρασάκι και διαβάζουν ποιήματα και τα σχολιάζουν μετά.Και οι συζητήσεις δεν τελειώνουν γιατί η λογοτεχνία είναι πάντα εκεί για εμάς που την αγαπάμε.Ας αναλογιστούμε όμως και τον τρόπο που μπορούν τα social media να μας φέρουν πιο κοντά.Γιατί μπορούν,έχουν την δύναμη.Αποδεδειγμένα μπορούν και όλοι μπορούμε να φέρουμε τις  αποδείξεις μας για αυτό.Και είναι ούκ ολίγες.Μέσω των μέσων αυτών,οι αναγνώστες εύκολα και άμεσα έρχονται σε επαφή με αγαπημένους τους συγγραφείς και ανοίγουν μαζί τους διάλογο.Λογοτέχνες από διάφορα μέρη της Ελλάδας έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν μεταξύ τους,να ανταλλάξουν απόψεις,κείμενα,ποιήματα,να συν-διοργανώσουν λογοτεχνικές βραδιές και παρουσιάσεις βιβλίων μειώνοντας τις αποστάσεις....Όσο για την Ποίηση ...φοράει τα καλά της,ιδίως στο facebook και στην blogosfaira.Γιατί οι Ποιητές σε δύσκολους καιρούς σαν τους δικούς μας...δεν σιωπούν τελικά....!Και οι περισσότεροι φαίνεται να αποδέχονται το διαδίκτυο και το facebook και όλα αυτά.Αφού δημοσιεύουν ακατάπαυστα τη δουλειά τους και κάνουν τους διαδικτυακούς τους φίλους κοινωνούς και συνταξιδιώτες.Ρίξε μια ματιά και δεν θα  αντέξεις να μετρήσεις.Βιβλία,bazar βιβλίων,ομάδες για την Ποίηση και τη Λογοτεχνία,ομάδες για λογοτέχνες νέους και παλαιότερους,σελίδες περί της τέχνης της γραφής και περί διανόησης,άπειρες παρουσιάσεις βιβλίων...άπειρες λογοτεχνικές βραδιές,ωραίοι διαγωνισμοί  τέχνης από έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και blogs,λογοτεχνικά like και share ,φιλοξενία σε walls  διαχρονικών στίχων,links  από αξιόλογα λογοτεχνικά ιστολόγια.Πριν από χρόνια οι  αναγνώστες που διψούσαν να ρωτήσουν κάτι  τον αγαπημένο τους συγγραφέα,αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να τον βρουν,ούτε στα όνειρά τους δεν τα φαντάζονταν αυτά.Αλλά  και οι συγγραφείς που ήθελαν να συναντήσουν τους ομότεχνους,ούτε κι αυτοί είχαν τέτοιες δυνατότητες...Οπότε είμαστε τυχεροί και οι αναγνώστες και οι συγγραφείς...Ας απολαύσουμε αυτό που μας παρέχεται και ας έχουμε πάντα τον νου σε ενδεχόμενες παγίδες....!
Χθες είχα πάει σε μια όμορφη εκδήλωση στη Κλαυθμώνος ,μια όμορφη διοργάνωση με πρωτοβουλία του  ποιητή και εκδότη Κώστα Κρεμμύδα,όπου συνυπήρξαν  ποιητές και μουσικοί σε μια καλλιτεχνική εμπλοκή.'Ηταν μια όμορφη βραδιά που, ενδεχομένως ,αν δεν υπήρχαν τα social media για να μας την κοινοποιήσουν  να  μην την παίρναμε χαμπάρι και να την χάναμε...Να χάναμε τις φωνές των ποιητών.Γιατί υπάρχουν φωνές ποιητικές στις μέρες μας που δεν πτοούνται και δεν σιωπούν.!Και ίσως ο κόσμος να έχει  μεγαλύτερη ανάγκη την θαλπωρή της ποίησης σήμερα περισσότερο παρά ποτέ.Και δεν είναι διόλου τυχαίο που άφθονη Ποίηση κατακλύζει το διαδίκτυο!