Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ /ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ (Α)

.
                                                        

..Aπόσπασμα από το βιβλίο
Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ/ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ
[Δίγλωσση έκδοση]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ- ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΣΧΟΛΙΑ :ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ



LITTLE GIDDING

Ι

H άνοιξη στη μέση του χειμώνα  είναι ξεχωριστή εποχή
αιώνια  αν και υγρή προς το ηλιοβασίλεμα,
μετέωρη στον χρόνο,ανάμεσα στον πόλο και τον τροπικό.
Όταν η σύντομη μέρα αστράφτει ,με πάχνη και φωτιά,
ο φευγαλέος ήλιος φλογίζει τον πάγο,
   σε νερόλακκους και χαντάκια,
στο απάνεμο κρύο που είναι η θέρμη της καρδιάς,
ανακλώντας  σε υδάτινο  καθρέφτη
μια λάμψη που τυφλώνει νωρίς το απομεσήμερο.
Και φωτίζει πιο έντονα από κλαδί που φλέγεται ,ή μαγκάλι,
ξεσηκώνει το άλαλο πνεύμα:
   όχι άνεμος,αλλά πυρά πεντηκοστής
στη σκοτεινή εποχή του χρόνου.
    Ανάμεσα στο λιώσιμο και το πάγωμα
ο χυμός της ψυχής ανασκιρτά.Δεν υπάρχει μυρωδιά της γης
ή μυρωδιά από πλάσμα ζωντανό.
    Αυτή είναι η εποχή της άνοιξης
αλλά όχι στου χρόνου το συμφωνητικό.
    Τώρα ο φράχτης των θάμνων
λευκαίνεται για μια ώρα από παροδική ανθοφορία
χιονιού,μια άνθηση πιο αιφνίδια
από εκείνη του καλοκαιριού,ούτε μπουμπούκιασμα
     ούτε μαρασμός,
ούτε σύμφωνα με το σχέδιο αναπαραγωγής.
Πού είναι το καλοκαίρι,το αδιανόητο
καλοκαίρι μηδέν;
                           Αν ερχόσουν προς τα εδώ,
ακολουθώντας τον δρόμο που θα ήταν πιθανό να πάρεις
από το μέρος που θα ήταν πιθανό να΄ρθεις,
αν  ερχόσουν προς τα δω εποχή που όλα είναι δυνατά
       θα έβρισκες τους φράχτες
λευκούς πάλι,τον Μάη με ηδυπαθή γλυκύτητα.
Θα ήταν το ίδιο στο τέλος του ταξιδιού,
αν ερχόσουν νύχτα σαν  συντετριμμένος βασιλιάς,
αν ερχόσουν μέρα μην γνωρίζοντας γιατί ήρθες
το ίδιο θα ήταν ,καθώς αφήνεις τον δύσβατο δρόμο
και στρίβεις  πίσω από το χοιροστάσιο
     προς την  ξεθωριασμένη πρόσοψη
και την ταφόπετρα.Και αυτό για το οποίο  νόμισες ότι ήρθες
είναι μονάχα ένα κέλυφος,ένα τσοφλι νοήματος
άπ΄όπου βγαίνει ο σκοπός μόνο όταν εκπληρωθεί
αν αυτό ποτέ συμβεί.Είτε δεν είχες σκοπό
ή ο σκοπός βρίσκεται πέρα από το τέλος που φαντάστηκες
κι αλλάζει στην εκπλήρωσή του.Υπάρχουν άλλοι τόποι
που είναι κι αυτοί το τέλος του κόσμου,
        μερικοί στα σαγόνια της θάλασσας,
ή πάνω από μια λίμνη σκοτεινή,σε  μια έρημο ή σε πόλη-
αυτός όμως είναι ο πλησιέστερος,στον χώρο και τον χρόνο,
τώρα και στην Αγγλία.

                 Αν ερχόσουν προς τα εδώ
ακολουθώντας οποιοωδήποτε δρόμο,
      ξεκινώντας άπ΄ οπουδήποτε,
όποιον καιρό ή όποια εποχή,
θα ήταν πάντα το ίδιο: θα΄πρεπε να έχεις απεκδυθεί
την αντίληψη και την πεποίθηση.
     Δεν βρίσκεσαι εδώ για να εξακριβώσεις,
να διδάξεις τον εαυτό σου,ή να ικανοποιήσεις
     την περιέργειά σου
ή να δώσεις αναφορά.Βρίσκεσαι εδώ για να γονατίσεις
όπου η προσευχή εισακούστηκε.
    Και η προσευχή είναι περισσότερο
από διαδοχή λέξεων,την ενσυνείδητη ενασχόληση
του νου που προσεύχεται,
    ή τον ήχο της φωνής που προσεύχεται.
Και εκείνο που  οι νεκροί δεν άρθρωσαν ,όσο ζούσαν,
μπορούν να σου το πουν,όντας νεκροί:η επικοινωνία
των νεκρών είναι  σε γλώσσα πύρινη
     πέρα από τη γλώσσα  των ζωντανών.
Εδώ,η διασταύρωση της άχρονης στιγμής
είναι η Αγγλία και το πουθενά.Το ποτέ και το πάντα.

Ο ΛΟΡΚΑ ΚΑΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ

                                                          

[πηγή :LIFO /

11.5.2012 | 13:00]

Μέσα σε ένα κουτί εμφανίστηκε το όνομα του μυστηριώδους εραστή του Λόρκα 

 THΣ  

ΛΕΝΑΣ  ΦΟΥΤΣΙΤΖΗ

 

Το αντικείμενο της συλλογής « Έντεκα σονέτα του σκοτεινού έρωτα», εβδομήντα χρόνια μετά

Η ταυτότητα του ανθρώπου στον οποίο ο Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα έγραφε παθιασμένους στίχους αποκαλύφθηκε τώρα, εβδομήντα χρόνια μετά. Ο κριτικός τέχνης και δημοσιογράφος Juan Ramirez κρατούσε ένα κουτί με αναμνηστικά της σχέσης, μαζί με ένα άγνωστο ως τώρα ποίημα κι ένα ημερολόγιο, τα οποία έκρυβε όλη του τη ζωή. Έδωσε το κουτί στην αδερφή του λίγο πριν πεθάνει, το 2010.
Το κουτί αποκαλύπτει ότι ο Λόρκα και ο τότε 19χροος Ramirez σχεδίαζαν να πάνε στο Μεξικό. Όμως ο νεαρός Ramirez δε μπορούσε να ταξιδέψει χωρίς την συγκατάθεση των γονιών του, οπότε γύρισε στην πατρίδα του, στο Albacete για να τους μιλήσει, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος. Η οικογένεια του Ramirez του απαγόρεψε το ταξίδι, σοκαρισμένη από την ιδέα. Ο Λόρκα βρισκόταν στη Γρανάδα και του ζήτησε να μην παρακούσει την οικογένειά του. Τα Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα γράφτηκαν εκείνη την εποχή, τα οποία διόρθωνε προσεχτικά μέχρι το θάνατό του τον Αύγουστο του 1936. [via guardian]

 Το 1968 ο Πάμπλο Νερούδα έγραφε πως του τα είχε διαβάσει ο Λόρκα την τελευταία φορά που τον είχε δει και πως ήταν ποιήματα "απίστευτου κάλλους". Το 1937 ο Βιθέντε Αλεϊχάντρε γράφει γι' αυτά: "Μου διάβασε τα "Σονέτα τον σκοτεινού έρωτα". Ένα φαινόμενο πάθους, ενθουσιασμού, ευτυχίας, βασάνου. Μνημείο αγνό και φλογερό αφιερωμένο στον έρωτα, που για πρώτη ύλη έχει τη σάρκα, την καρδιά, την ψυχή του ποιητή στην κρίσιμη στιγμή της καταστροφής του". Ξέρουμε πως αντίγραφο των σονέτων κρατούσε ο Ραφαέλ Ροδρίγκεθ Ραπούν, γραμματέας της περίφημης "Μπαράκας". Αυτός, όμως, σκοτώθηκε στο μέτωπο του Μπιλμπάο και το σπίτι του βομβαρδίστηκε στον εμφύλιο. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχουν στην οικογένεια Λόρκα τα πρωτότυπα, τότε ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν να βρεθούν ποτέ.
Από το 1965 -τουλάχιστον απ' τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου- κυκλοφορούν επίσημα και σωστά δύο απ' τα σκοτεινά σονέτα: Το "Σονέτο του γλυκού παράπονου", αλλά με τίτλο τον πρώτο του στίχο ("Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα") και το "Σονέτο της επιστολής" με τίτλο "Ο ποιητής ζητά από τον έρωτά του να του γράψει". Και να που ξαφνικά το παραπέτασμα σκίζεται σε μιαν άκρη και μπορούμε, αν όχι να εισχωρήσουμε, να κοιτάξουμε λίγο. Ήδη από το 1979 ο Jan Gibson, ο Francisco Ginor de los Rios, η Marie Laffranque, ο Eutimio Martin και η Antonina Rodrigo διαβεβαίωναν από τις σελίδες της εφημερίδας "ΕΙ Pais" πως το αρχείο της οικογένειας του ποιητή από χρόνια παρέμενε ανοιχτό και πάντα στη διάθεσή τους για τη δουλειά που πραγματοποιούσαν. [...]
[Μαρία Ρούσσου, από το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου]

Σονέτο του γλυκού παραπόνου – Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα

Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα
των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία
που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο
το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου
Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη
κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι
που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό
για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου.
Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός
αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος,
αν είμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου
μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει
και στόλισε τα νερά του ποταμού σου
με φύλλα από το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο.

Νύχτα του Άγρυπνου Έρωτα 

Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο,
εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες.
Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα
στιγμές και περιστέρια αλυσοδεμένα.

Νύχτα κάτω από τους δυο. Κρύσταλλο οδύνης,
έκλαιγες εσύ από βάθη απόμακρα.
Ο πόνος μου ήταν ένας σωρός από αγωνίες
πάνω στην αδύναμη καρδιά σου από άμμο.

Η αυγή μας έσμιξε πάνω στο κρεβάτι,
τα στόματα βαλμένα πάνω στο παγωμένο σιντριβάνι
του αίματος τ αστείρευτου που χύνεται.

Κι ο ήλιος μπήκε απ το κλειστό μπαλκόνι
και το κοράλλι της ζωής άπλωσε το κλαδί του
πάνω στην καρδιά μου τη σαβανωμένη.

AΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ/ΘΕΑΤΡΟ

Οι ΘΕΑΤΡΟΠΛΗΚΤΟΙ παρουσιάζουν το θεατρικό έργο της Αγκάθα Κρίστι "Απρόσκλητος Επισκέπτης" σε σκηνοθεσία Ευχάριτος Παπαϊωάννου.

Λίγα λόγια για το έργο: Μια νύχτα με ομίχλη, σε ένα απομονωμένο σπίτι στην Ουαλία, φθάνει ένας ταξιδιώτης με σκοπό να ζητήσει βοήθεια μετά από ένα ατύχημα που είχε στο δρόμο. Μπαίνοντας από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα βρίσκει το πτώμα του ιδιοκτήτη του σπιτιού και τη σύζυγό του να κρατά ένα όπλο. Όλα δείχνουν πως εκείνη είναι η δολοφόνος του συζύγου της. Ή μήπως όχι; Μυστικά από το παρελθόν, κρυφά μίση και πάθη αποκαλύπτονται σιγά σιγά καθώς γνωρίζουμε και τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου όπου ο καθένας από αυτούς θα μπορούσε τελικά να είναι ο πραγματικός δολοφόνος.

Ένα κλασσικό δείγμα γραφής της κορυφαίας συγγραφέως αστυνομικής λογοτεχνίας Αγκάθα Κρίστι, σε μια ατμοσφαιρική παράσταση με την αισθητική των φιλμ νουάρ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Εύχαρις Παπαϊωάννου
Σκηνικά/Κοστούμια: Νάσι Δρακάκη Κοζακλή
Μουσική: Λάμπρος Παπαδιάς
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης

Παίζουν: Γιάννης Παπαδόπουλος, Μαργαρίτα Λήτου, Λήδα Σιβισίδου, Κων/νος Παράσης, Χρυσούλα Θάνου, Γιώργος Καραμανής, Γιάννης Ψιρίδης, Τάσος Παράσης, Μιχάλης Νικολόπουλος

Θέατρο Βαφείο-«Λάκης Καραλής» , Βοτανικός, Κωνσταντινουπόλεως 115 & Αγίου Όρους 16 (πλησίον Ιεράς Οδού)

Τηλ.: 2103425637

Παραστάσεις: 19, 20, 21 & 25, 26, 27, 28 Μαΐου 2012

Εισιτήριο: 8 €

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ E.E.CUMMINGS/////

[Μετάφραση:Xάρης Βλαβιανός]






Τα δάχτυλά σου φτιάχνουν μπουμπούκια 
από το κάθε τι
τα μαλλιά σου  πάνω απ΄όλα οι ώρες αγαπάνε:
απαλότητα που
τραγουδά,λέγοντας
(μια μέρα  κι αν διαρκεί ο έρωτας)
μη φοβάσαι,θα πιάσουμε το Μάη.

Τα λευκότατα πόδια σου  κοφτά ξεστρατίζουν
Διαρκώς
τα υγρά σου μάτια με τα φιλιά παίζουν
που η μυστικοπάθειά τους πολλά
λέει/τραγουδώντας
(μια μέρα  κι αν διαρκεί ο έρωτας)
για ποιά κοπέλα λουλούδια φέρνεις;

Nα είμαι τα  χείλη σου είναι πράγμα γλυκό
και  μικρό,
Θάνατε,Εσένα,θα αποκαλέσω πλούσιο πέρα από κάθε προσδοκία
αυτό αν αρπάξεις
αλλιώς απόντα.
(μια μέρα  κι αν διαρκεί ο έρωτας)
και τίποτα αν η ζωή δε σημαίνει,δεν θα πάψει να μοιράζει τα φιλιά του)

TZAK ΚΕΡΟΥΑΚ " Ορισμός του ποιητή"

Ο ποιητής είναι ένας τύπος που

περνά τον χρόνο του σκεπτόμενος

τι είναι αυτό που πάει στραβά,

και παρότι γνωρίζει δεν γίνεται

ποτέ να ανακαλύψει, περί

τίνος πρόκειται, συνεχίζει γι’ αυτό

να στοχάζεται και να γράφει.

Ο ποιητής είναι ένας τυφλός οπτιμιστής.

Ο κόσμος είναι εναντίον του για

πολλούς λόγους. Ο ποιητής όμως

επιμένει. Πιστεύει

πως βρίσκεται στο σωστό δρόμο,

ό,τι κι αν του λένε

οι συνάνθρωποί του. Σ’ αυτή την

αιώνια αναζήτηση αλήθειας, ο

ποιητής είναι μόνος.

Προσπαθεί να γίνει παντοτινός σε μια

κοινωνία που βασίζεται στον χρόνο

μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς

Οι λίστες των Λογοτεχνικών Βραβείων 2012 του «Διαβάζω»

  [Πηγή:BHMA /ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012]

Λαμπρινή Κουζέλη 

Ανακοινώθηκαν οι λίστες των Λογοτεχνικών Βραβείων 2012 του «Διαβάζω»

Πλουσιότερη από το 2010 η μυθιστορηματική παραγωγή, ποιοτική η ποίηση, εκδοτικά φτωχότερο το δοκίμιο

Αναζωογονημένη και χωρίς δραματική εκδοτική πτώση παρουσιάζεται η πεζογραφία παρά την οικονομική κρίση. Δραστήριοι οι μικροί εκδότες.

Πολιτική, οικονομία, και διαδίκτυο εξακολουθούν να εμπνέουν τους έλληνες συγγραφείς οι οποίοι φαίνεται να θεματοποιούν όλο και περισσότερο την τρέχουσα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Πλούσιο και πολυποίκιλο το μυθιστόρημα, άρτιο το διήγημα, αυξημένο σε τίτλους και υψηλό το επίπεδο του ποιητικού λόγου.

Θύμα της οικονομικής κρίσης η κριτικοφιλολογική μελέτη, με υποτονική εκδοτική παραγωγή. Υψηλότερο το όριο ηλικίας των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων: άνω των σαράντα ετών οι υποψήφιοι στην πεζογραφία και άνω των τριάντα στην ποίηση. Αυτά είναι τα γενικά συμπεράσματα που εξάγονται από τις βραχείες λίστες για τα Λογοτεχνικά Βραβεία 2012 του περιοδικού «Διαβάζω». Τις βραχείες λίστες για τα βραβεία, που αφορούν τη λογοτεχνική παραγωγή του 2011, ανακοίνωσε, σε συνέντευξη Τύπου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το μεσημέρι της Τετάρτης, ο διευθυντής του περιοδικού Γιάννης Μπασκόζος.

Οι φιναλίστ των βραβείων, τα οποία δεν επιφυλάσσουν εκπλήξεις, ανά κατηγορία είναι:

Ποίηση

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Η ανορεξία της ύπαρξης, Καστανιώτης

Γιώργος Αλισάνογλου, Jesu Christiana. Μια μελλοντική προσευχή, Μαγικό Κουτί

Βασίλης Αμανατίδης, 7: Ποίηση για video games, Νεφέλη

Τάσος Γαλάτης, Κάθοδος, Τυπωθήτω

Βερονίκη Δαλακούρα, Καρναβαλιστής, Κέδρος

Γιάννης Δάλλας, Περίακτος, Τυπωθήτω

Κατερίνα Ηλιοπούλου, Το βιβλίο του χώματος, Μελάνι

Δημήτρης Κοσμόπουλος, Κρούσμα, Κέδρος

Γιώργος Μπλάνας, Στασιωτικά 1-50, Γαβριηλίδης

Παυλίνα Παμπούδη, Το σπίτι στους 40 δρόμους, Ροές

Μυθιστόρημα

Βασίλης Αλεξάκης, Η πρώτη λέξη, Εξάντας

Γιάννης Μακριδάκις, Η άλωση της Κωνσταντίας, Εστία

Μιχάλης Μοδινός, Η σχεδία, Καστανιώτης

Ιωάννα Μπουραζοπούλου, Η ενοχή της αθωότητας, Καστανιώτης

Γιώργος Ξενάριος, Στην άκρη του κόσμου, Κέδρος

Νίκος Παναγιωτόπουλος, Τα παιδιά του Κάιν, Μεταίχμιο

Αλέξης Πανσέληνος, Σκοτεινές επιγραφές, Μεταίχμιο

Γιώργος Συμπάρδης, Υπόσχεση γάμου, Μεταίχμιο

Ευγενία Φακίνου, Το τρένο των νεφών, Καστανιώτης

Μιχάλης Φακίνος, Η έρημος έρχεται, Καστανιώτης

Διήγημα

Θοδωρής Γκόνης, Ο ύπνος της Αδριανουπόλεως, Άγρα

Ζυράννα Ζατέλη, Ηδονή στον κρόταφο, Καστανιώτης

Κώστας Καβανόζης, Όλο το φως απ΄ τα φεγγάρια, Πατάκης

Παναγιώτης Κουσαθανάς, Αξιοσημείωτες συναντήσεις, Ίνδικτος

Λουκάς Κούσουλας, Και μόνος και μετά πολλών ( Γ΄), Γαβριηλίδης

Πρόδρομος Μάρκογλου, Τα σύννεφα ταξιδεύουν τη νύχτα, Νεφέλη

Κώστας Παπαγεωργίου, Το νερό, Κέδρος

Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Περιπολών περί πολλών τυρβάζω, Πατάκης

Έρση Σωτηροπούλου, Να νιώθεις μπλε, να ντύνεσαι κόκκινα, Πατάκης

Βασίλης Τσιαμπούσης, Σάλτο μορτάλε, Μεταίχμιο

Δοκίμιο-μελέτη

Γιώργος Βέης, Μανχάταν- Μπανγκόκ, Κέδρος

Έφη Γαζή, Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια: Ιστορία ενός συνθήματος (1880-1930), Πόλις

Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Ο μοντερνισμός και οι Δοκιμές του Σεφέρη, Πόλις

Αντώνης Λιάκος, Αποκάλυψη, ουτοπία και ιστορία: Οι μεταμορφώσεις της ιστορικής συνείδησης, Πόλις

Μανόλης Μαραγκούλης, Καιρός να συγχρονισθώμεν: Η Αίγυπτος και η αιγυπτιώτικη διανόηση (1919-1938), Gutenberg

Ελένη Πολίτου-Μαρμαρινού, Ωσάν χαράς ιδέα: Η ποιητική γραμματική του Ανδρέα Κάλβου, Gutenberg

Ιωάννης Ταϊφάκος, Οι νεκροί πια δεν μας πονούν: Μαρτυρίες για τη ζωή και την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, Gutenberg

Πολίνα Ταμπακάκη, Η μουσική ποιητική του Σεφέρη: Μια μελέτη της σχέσης της μοντερνιστικής ποίησης με τη μουσική, Δόμος

Δημήτρης Τζιόβας, Ο μύθος της γενιάς του ΄30: Νεοτερικότητα, ελληνικότητα και πολιτισμική ιδεολογία, Πόλις

Χαρίκλεια Τσοκανή, Μουσική μανία: Στις απαρχές του βακχικού ενθουσιασμού, Αλεξάνδρεια

Πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς-πεζογραφία

Βασίλης Κουνέλης, Νοματαίος, μυθιστόρημα, Ωκεανίδα

Γιώργος Μητάς, Ιστορίες του Χαλ, διηγήματα, Κίχλη

Νίκος Ξένιος, Το άχτι, διηγήματα, Φαρφουλάς

Χίλντα Παπαδημητρίου, Για μια χούφτα βινύλια, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο

Βασιλική Πέτσα, Θυμάμαι, νουβέλα, Πόλις

Πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς-ποίηση

Ορφέας Απέργης, Υ, Πατάκης

Αρετή Γκανίδου, Ορυκτό φως, Μελάνι

Γιάννης Δούκας, Στα μέσα σύνορα, Πόλις

Ιωάννης Α. Ζερβός, Κρίσιμη μάζα, Μελάνι

Αλέξιος Μάινας, Το περιεχόμενο του υπολοίπου, Γαβριηλίδ

 Η κριτική επιτροπή αποτελείται από τους: Στρατή Χαβιαρά, συγγραφέα, διδάσκοντα δημιουργικής γραφής, Βαγγέλη Χατζηβασιλείου, κριτικό λογοτεχνίας, Έλενα Χουζούρη, συγγραφέα και κριτικό, Κατερίνα Σχινά, μριτικό βιβλίων και μεταφράστρια, Κατερίνα Κωστίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Βυζαντινών & Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, Ευριπίδη Γαραντούδη, αναπληρωτή καθηγητή Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, ποιητή, Μανώλη Πιμπλή, δημοσιογράφο και κριτικό λογοτεχνίας.

Βραβεία παιδικού βιβλίου

Εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο

Φωτεινή Φραγκούλη, Κατ - γατ - καραγάτ, εικονογράφηση Φωτεινή Στεφανίδη, Πατάκης

Μαρία Αγγελίδου, Ιστορίες που τις είπε η Πέτρα, εικονογράφηση Φωτεινή Στεφανίδη, Αερόστατο

Γιώργος Μπουμπούσης, Η αγάπη της Μυρμηγκίνας και του Τζίτζικα, εικονογράφηση Βανέσσα Ιωάννου, Ελληνοεκδοτική

Άγγελος Αγγέλου, Έμη Σίνη, Θέλω να αρρωστήσω, εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη, Ψυχογιός

Αντώνης Παπαθεοδούλου, Του σκοινιού τα μανταλάκια, εικονογράφηση Πέτρος Μπουλούμπασης, Πατάκης

Χρήστος Μπουλώτης, ΟΥΦ! Οι απίθανες ιστορίες του Άρη, εικονογράφηση Φωτεινή Τίκκου, Πατάκης

Παναγιώτα Πλησή, Δεν είμαι τέρας, σου λέω!, εικονογράφηση Σοφία Παπαδοπούλου, Κέδρος

Μάκης Τσίτας, Γιατί δε μετράς προβατάκια;, εικονογράφηση Γιώργος Καρακάσογλου, Ψυχογιός

Λογοτεχνικό βιβλίο για μεγάλα παιδιά

Μάνος Κοντολέων, Δε με λένε Ρεγγίνα … Άλεχ με λένε, Πατάκης

Μαρούλα Κλιάφα, Μια μπαλάντα για τη Ρεβέκκα, Μεταίχμιο

Δημήτρης Σπύρου, Η μουσική που σταμάτησε τον πετροπόλεμο, Πατάκης

Γιώργος Παναγιωτάκης, Μικρόκοσμος, Κέδρος

Κυριάκος Μαργαρίτης, Τα τρύπια τείχη, Ψυχογιός

Ελένη Κατσαμά, Κοσμοδρόμιο, Πατάκης

Άννα Κοντολέων, Οι εφτά ζωές του Κόμπου, εικονογράφηση Θανάσης Δήμου, Πατάκης

Η κριτική επιτροπή για το εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο και το λογοτεχνικό βιβλίο για μεγάλα παιδιά αποτελείται από τους: Διαμάντη Αναγνωστοπούλου, καθηγήτρια του Τμήματος Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστήμιου Αιγαίου, Πόλυ Βασιλάκη, εκπαιδευτικό και συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας, Γιάννη Παπαδάτο, λέκτορα στο Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και Κριτικό παιδικής λογοτεχνίας, Αγγελική Γιαννικοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια ΤΕΕΑΠΗ Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρη Πολίτη, λέκτορα στο ΤΕΕΑΠΗ του Πανεπιστημίου Πατρών.

Το Βραβείο προσφοράς στο βιβλίο, το οποίο απονέμεται εκ μέρους του εκδότη του περιοδικού στη μνήμη του ιδρυτή του περιοδικού Περικλή Αθανασόπουλου, θα ανακοινωθεί στην τελετή της απονομής.

Μεγάλος χορηγός των εφετινών βραβείων είναι το Μουσείο Φρυσίρα, το οποίο θα προσφέρει στους βραβευθέντες εικαστικά έργα ελλήνων δημιουργών «στο πλαίσιο μιας απόπειρας δημιουργίας ενός κοινού μετώπου μεταξύ των τεχνών ενάντια στην πολιτιστική και ηθική διάβρωση που φαίνεται να έχει κυριαρχήσει σε όλους τους τομείς της ζωής της χώρας αυτήν την εποχή», είπε ο πρόεδρος του μουσείου Βλάσης Φρυσίρας.

Η τελετή απονομής των βραβείων, η δέκατη έκτη στην ιστορία τους, θα γίνει την Τετάρτη 6 Ιουνίου, στις 8.00 μ.μ., εφέτος στους Κήπους του Μεγάρου Μουσικής (Β. Σοφίας και Κόκκαλη). «Παρακολουθώ από χρόνια την πορεία των Λογοτεχνικών Βραβείων του περιοδικού "Διαβάζω"», είπε στη συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Ιωάννης Μάνος, ο οποίος εξήγησε το κάλεσμα συνεργασίας προς το περιοδικό με τη φράση «Οι δυνάμεις πρέπει να συνενώνονται».

 

“Σωματικό θέατρο”: Έννοιες και παρανοήσεις

Της Κατερίνας Διακουμοπούλου*

Ο όρος «σωματικό θέατρο» συχνά εμφανίζεται στο ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι ως εισαγόμενο είδος μεταμοντέρνας έκφρασης. Στην πραγματικότητα μάλλον δεν έχουμε προσδιορίσει τα χαρακτηριστικά αυτού του θεατρικού είδους και τείνουμε να επαναλαμβάνουμε έναν «εύηχο» όρο που απλώς αντιλαμβανόμαστε ότι σχετίζεται με τις παραστατικές τέχνες.

 

Η σύγχυση οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι θίασοι που έχουν υιοθετήσει το «σωματικό θέατρο» πολύ συχνά δεν έχουν κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους, αλλά και κάποιοι δεν διαφέρουν από τις θεατρικές ομάδες που δεν φέρουν τον τίτλο «σωματικό θέατρο». Εξετάζοντας τις ομάδες του physical theater των ΗΠΑ και της Αγγλίας, των χωρών όπου συστηματοποιήθηκε το είδος, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως σωματικό θέατρο κάθε παράσταση που το κύριο εκφραστικό της μέσο είναι η κίνηση του ανθρώπινου σώματος, πλαισιωμένη από μουσική και περιορισμένη «λεκτική συνεισφορά».

Αυτομάτως, η περιγραφή αυτή σαφώς περιλαμβάνει δεκάδες παραδόσεις του παγκοσμίου θεάτρου: το θέατρο της σκληρότητας του Αρτώ, την αποστασιοποίηση του Μπρεχτ, το βιο-μηχανικό ηθοποιό του Μέγιερχολντ, την παρισινή μιμική του Jean-Louis Barrault, τη σωματική παντομίμα, τα ακροβατικά, την Commedia dell’arte, το ιαπωνικό θέατρο Νο αλλά και τεχνικές των Στανισλάβσκι, Γκροτόφσκι, ακόμα και του Πήτερ Μπρουκ.

Στην ελληνική πραγματικότητα τείνουμε να ονομάζουμε «σωματικό θέατρο» ό,τι δεν συνάδει με το ακαδημαϊκό θέατρο της Δύσης ή τον οικείο σε εμάς σύγχρονο χορό. Παραστάσεις είτε μεταμοντέρνες, είτε «οπτικές», είτε «μετα-κειμενικές» ή «μετα-δραματικές», είτε «επινοημένες» ή «συνεργατική δημιουργία» (οι Άγγλοι τις ονομάζουν devised theatre, ενώ οι Αμερικανοί collaborative creation), είτε «θέατρο δρόμου» (Street performance ή «busking») μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι που φέρει την ετικέτα «σωματικό θέατρο», ενώ στην πραγματικότητα το κάθε είδος έχει το δικό του ξεχωριστό ορισμό.

Η προβληματική σε σχέση με το «σωματικό θέατρο» εντείνεται όταν εμπλέκεται και ο χορός. Πότε μία παράσταση παύει να είναι προϊόν χορογραφικό και γίνεται σκηνοθετικό ή και τα δύο; Η Pina Bausch υπήρξε χορογράφος αλλά και σκηνοθέτης; Για ορισμένους η χορευτική κίνηση είναι «μη φυσική», μη θεατρική έκφραση, αλλά ταυτόχρονα η συμβολή των αφηγηματικών μερών και των λεκτικών στοιχείων ανάγουν το χορό σε θεατροχορευτικό είδος. Κάποιες ομάδες σωματικού θεάτρου δίνουν έμφαση κυρίως στο χορό, όπως οι DV8, οι οποίοι μάλιστα πρόσφατα (Δεκέμβριος 2011) επισκέφθηκαν για πρώτη φορά την Ελλάδα και εμφανίστηκαν με την παραγωγή τους Can we talk about this?

Στις παραγωγές σωματικού θεάτρου: α) συνήθως συναντάμε δράσεις που δεν στηρίζονται σε κείμενο αλλά ξεκινούν από μία ιδέα που λειτουργεί ως ευέλικτη πλατφόρμα, β) συνδυάζονται στοιχεία θεατρικά και παραθεατρικά, όπως η μουσική, ο χορός, οι κινηματογραφικές προβολές, ακόμα και πραγματικά ντοκουμέντα, που παραπέμπουν σε ντοκιμαντέρ, γ) το κοινό είναι συμμετοχικό όχι μόνο σε επίπεδο αλληλεπίδρασης αλλά ανταποκρίνεται με δράση, δ) έχουν καταργηθεί οι παραδοσιακές θέσεις κοινού, σκηνής, ηθοποιών, με αποτέλεσμα όλα να επιτρέπονται και να ανατρέπονται. Οι παραστάσεις σωματικού θεάτρου είναι μάλλον αποτέλεσμα αισθητηριακών διεργασιών παρά νοητικών.

Εξερευνώντας αυτήν την προβληματική, η ομάδα Πλεύσις διοργανώνει από σήμερα το “5ο Φεστιβάλ, Σώματα και Αντικείμενα σε κίνηση» με έμφαση στη μιμική, στο θέατρο «σιωπής» και στη σχέση του ηθοποιού-performer με τα αντικείμενα. Στις 11-12 και 18-19/5 η ομάδα Ora Pro Nobis παρουσιάζει το Η τάρτα ανήκει στις μύγες και η Μαρία Μάμαλη το σόλο Ήχοι δωματίου. Στις 25-26.5 η ομάδα Eekuipoiz – Object 0 (Χρήστος Καούκης – Marion Renard) παρουσιάζουν τη νέα τους παραγωγή.

* Η Κ. Διακουμοπούλου είναι θεατρολόγος

Η ΑΥΓΗ: 11/05/2012

Περφόρμανς στην αυλή του Εθνικού Θεάτρου

Της Ιφιγενειας Διαμαντη, Η Καθημερινή, 11/5/2012

Τμήματα από σκηνικά παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου της τελευταίας δεκαετίας ανασύρθηκαν από τις αποθήκες και αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια εναλλακτική… «αυλή των θαυμάτων». Για πρώτη φορά στην εκατονταετή και πλέον ιστορία του, ο υπαίθριος χώρος του κτιρίου Τσίλλερ στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου υποδέχεται το κοινό σε μια σειρά περφόρμανς, προβολών, παραστάσεων, και μουσικής -όλες με ελεύθερη είσοδο- που εντάσσονται στο πλαίσιο του κύκλου δράσεων του Εθνικού, «Εκλεκτικές Συγγένειες – Κοινή Θέα».

Ο σχεδιασμός

Σήμερα, αύριο καθώς και την ερχόμενη Πέμπτη 17/5, Παρασκευή 18/9 και Σάββατο 19/9, από τις 20.30 έως τις 23.00, η αυλή της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού «αγκαλιάζει» όσους προσέλθουν και… θέσουν και εαυτούς σε κοινή θέα των γύρω πολυκατοικιών. Περφόρμανς με ιστορικά κοστούμια, έργο που διερευνά τη σχέση του Ιψεν με την Ελλάδα, συζητήσεις για τον ακάλυπτο, δείπνο από τον Αλέξανδρο Ψυχούλη με «άρωμα» μεταναστευτικής κουζίνας λόγω περιοχής, αλλά και περφόρμανς από τους Χρήστο Λούλη, Μανώλη Μαυροματάκη, Νίκο Ψαρρά, Λένα Παπαληγούρα και Βασίλη Παπαγεωργίου, πρόσωπα από τα πέντε φετινά έργα της Κεντρικής Σκηνής, περιλαμβάνει το πρόγραμμα που ξεκίνησε χθες. Η ιδέα ανήκει στο ελληνικό σκέλος του διεθνούς Architecture For Humanity, οργανισμού που σχεδιάζει δράσεις που ενσωματώνουν ποικιλία κλίμακας και χρήσεων, σχεδιάζοντας καινοτόμες, βιώσιμες και λειτουργικές κτιριακές δομές.

Η ομάδα μελέτης με επικεφαλής τη Χρυσή Νικολούτσου (Αναστάσιος Δημάς, Μαργαρίτα Δημητρακοπούλου, Οδυσσέας Διακάκης, Σοφία Κρεμμύδα, Φωτεινή Κυριακίδου, Τίνα Μπρέκη, Θεοδώρα Ντατσοπούλου, Κατερίνα Πιττή, Μαρίλλη Σπηλιάδη, Δέσποινα Φιλιππίδου, Αναστασία Χρανιώτη) επεξεργάστηκε την πρόταση από τον χειμώνα. Με την πολύτιμη βοήθεια εθελοντών που ανταποκρίθηκαν μέσω social media, «σχεδιάσαμε και υλοποιήσαμε μία πλατφόρμα εικαστικών δράσεων και μία εγκατάσταση στάσης και κίνησης στον υπαίθριο χώρο του Εθνικού, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της περιοχής.

«Ανοιγμα» προς τη γειτονιά

Επιχειρείται “άνοιγμα” του υπαίθριου χώρου προς τη γειτονιά, με σκοπό να λειτουργήσει ως ενεργός και ζωντανός ελεύθερος χώρος του αστικού περιβάλλοντος αφενός, και αφετέρου να αποτελέσει ανοιχτή πρόσκληση στους κατοίκους της Αθήνας, με αφορμή τις δράσεις “Κοινή Θέα”, ώστε να επισκεφθούν την περιοχή και να ενεργοποιηθούν για μία συνολικότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων που εντοπίζονται» εξηγεί η κ. Νικολούτσου. Στην ομάδα Architecture for Humanity δεν συμμετέχουν αποκλειστικά αρχιτέκτονες, αλλά όσοι ενδιαφέρονται γενικά για τον σχεδιασμό με ανθρωπιστικό χαρακτήρα σε διάφορες κλίμακες του αστικού περιβάλλοντος. Στις επόμενες δράσεις της AFH Greece περιλαμβάνεται έκθεση στον Πύργο σε συνεργασία με την ομάδα Imagine The City και μικρές προτάσεις που αφορούν τη βελτίωση του αστικού ιστού της Αθήνας

«Τιμωρία» /ΘΕΑΤΡΟ

Η ομάδα  θεάτρου «361 μοίρες» παρουσιάζει στο Φεστιβάλ θεατρικές Συνθέσεις του Θεάτρου Beton 7 το έργο «Τιμωρία» σε σύλληψη και σκηνοθεσία Σπύρου Στεριάδη.

Ο προβληματισμός για το τι θα μπορούσε να προτείνει κανείς για ένα σύγχρονο ανέβασμα αρχαίων κειμένων , μας οδήγησε στο να παρουσιάσουμε έξι διαφορετικές ιστορίες με κεντρικό θέμα την τιμωρία.

Δυο πρόσωπα, ένας άντρας και μια γυναίκα είναι οι αφηγητές , αλλά και οι ήρωες στην κάθε ιστορία. Με αφετηρία τους τρεις μεγάλους τραγικούς συγγραφείς εμπνευστήκαμε μια σειρά αφηγημάτων που επεξηγούν τη ζωή των ηρώων. Οι ιστορίες μας διαμορφώθηκαν με σκοπό να παρουσιάσουμε μια εναλλακτική εκδοχή των ηρώων της αρχαίας τραγωδίας αλλά και να φωτίσουμε κάποιες μύχιες σκέψεις τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ήρωες στην αρχαία τραγωδία υπήρξαν ιδιαίτερα αυστηροί με το θέμα της τιμωρίας. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζαν την οποιαδήποτε ποινή μας δείχνει ότι δεν ήταν λιγότερο βάρβαροι από ότι εμείς σήμερα. Τελικά η τιμωρία είναι αποτελεσματική ή όχι; Η απάντηση σε αυτή τη δύσκολη ερώτηση είναι στην κρίση του κάθε ένα ξεχωριστά. Εμείς απλά επιλέξαμε να παρουσιάσουμε μέσα από τις ιστορίες μας τα διαφορετικά είδη τιμωρίας που υπάρχουν. Ο Ιάσονα και η Μήδειας, ο Ιπόλλυτος και η Φαίδρα, η Αντιγόνη και ο Κρέοντας, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα, ο Οιδίποδας και η Ιοκάστη, ο Διόνυσος και η Αγαύη είναι τα πρόσωπα τα οποία διαλέξαμε για να αφηγηθούμε την ιστορία τους.

 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σύλληψη-Σκηνοθεσία

Σπύρος Στεριάδης

Συγγραφή κειμένων

Κώστας Καραφύλλης

Δραματολόγος

Αντωνέλλα Τσιμπλή

Μουσική

Κωνσταντίνος  Αποστολόπουλος

Κοστούμια

Σταμάτης  Ζέρβας

Επιμέλεια κίνησης

Αντωνία Ζαγορίτη

Σχεδιασμός φωτισμών

Αγγελική Χριστοδούλου

Βοηθός σκηνοθέτη

Μαρία Χατζημανώλη

Επεξεργασια εικονας

Κώστας Κοχαιμήδης

Παίζουν 

Δώρα Φίλιππα

Σπύρος Στεριάδης

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

7 Μαιου 2012

Παραστάσεις

Δευτερα 7/14/21/28 και Τρίτη 8/15/22/29

Ωρα 

Καθε Δευτέρα 22:OO και κάθε τριτη  20:OO

θεατρο beton 7

Πυδνάς 7

Βοτανικός

Κρατήσεις:210 7512625

notationes////OKTΩΒΡΙΟΣ 2013/////////ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ///////ΒΙΛΑΝΕΛΛΑ ΠΙΚΡΗ ΧΩΡΙΣ ΒΑΝΙΛΙΑ

 

                      

                                     

                           

 

  Δεκάξι μήνες τώρα ούτε έναν στίχο.
Η Μουσίτσα σου με άλλον θα ερωτοτροπεί.
Κι έτσι η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο.

Εσύ: «Δεν με λυπάσαι; Όλη μέρα βήχω!»
Εκείνη: «Κι άλλη λευκή σελίδα; Τι ντροπή!»
Δεκάξι, αχ, μήνες τώρα ούτε έναν στίχο.

Βαριά η νύχτα. Δεν ακούς κανέναν ήχο.
Η υπόθεση έχει πάρει πια κακή τροπή
αφότου η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο.

«Κάνε επιτέλους κάτι και μην είσαι ψυχο-
βγάλτης! Θέλεις η σχέση μας έτσι να κοπεί;»
«Μα τόσους μήνες τώρα ούτε έναν στίχο

δεν έχω αξιωθεί. Δεν είμαι στίχο-
πλόκος! Είναι η απόρριψη πολύ νωπή».
«Μα αφού η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο

σκέψου το λίγο ακόμη πριν να φύγω.
Λες αυτή να ’ναι της ζωής σου η ροπή;
Επί δεκάξι χρόνια ούτε έναν στίχο,
η έμπνευσή σου να χτυπά (πάντα) σε τοίχο!»

 

[Βιλανέλλα: Απόδοση στα ελληνικά του ιταλικού όρου “vilanella”. Ποίημα με σταθερή μορφή που προήλθε από ιταλικά τραγούδια με αγροτικό και ποιμενικό περιεχόμενο. Πέρασε στην έντεχνη γαλλική ποίηση τον 16ο αιώνα και απέκτησε τη σταθερή της μορφή. Μια βιλανέλλα αποτελείται συνήθως από πέντε τρίστιχες στροφές [τερτσίνες] και μια τελική τετράστιχη στροφή. Ο πρώτος και ο τρίτος στίχος της πρώτης στροφής επαναλαμβάνονται ως ρεφρέν εναλλάξ στις υπόλοιπες τέσσερις, αυτούσιοι ή παραλλαγμένοι, και συνθέτουν τους δύο τελευταίους στίχους στης τετράστιχης στροφής. Στον 20ο αιώνα βιλανέλλες έχουν γράψει μεταξύ άλλων ο Τόμας Χάρντυ, ο Τζαίημς Τζόυς, ο Ρόμπερτ Λόουελ, η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ, η Σύλβια Πλαθ, ο Ντύλαν Τόμας, ο Γ. Χ. Ώντεν και ο Σέιμους Χήνυ.]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.