ΜΑΤΣΗ ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ

Λες κι ήτανε χθες βράδυ ακρογιάλι το σώμα μου,
τα χέρια σου δύο μικρά τρυφερά καβούρια.


.................


Δεν θέλω ανεμώνες κόκκινες,μαβιές και άσπρες,θέλω
να χώσω τη μούρη μου μες στα μαλλιά σου,που΄ναι
σα χόρτα στην άκρη του ποταμού.

ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ / ΛΑΙΔΗ ΛΑΖΑΡΟΣ

 [...]


...Το να πεθαίνεις
είναι μια τέχνη,όπως και καθετί άλλο
Εγώ το κάνω εξαιρετικά καλά.

Ετσι όπως το κάνω είναι σαν κόλαση.
Ετσι όπως το κάνω μοιάζει αληθινό.
Μπορείς να πεις ότι έχω το χάρισμα....

  [...]

(Απόσπασμα-Λαίδη Λάζαρος )

ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ- ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

Κοντά σου δεν ηχούν άγρια οι ανέμοι
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε ,αναφτεριάζει
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μεσ στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σαν χνούδι,
σα χάδι,σα δροσούλα,σαν πνοή.

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Ενα σπιτάκι απόμερο,στο δείλι,στον ελαιώνα,
μια καμαρούλα φτωχική,μια βαθιά πολυθρόνα,
μια κόρη που στοχαστικά τον ουρανό κοιτάει
ω,μια ζωή που χάνεται και με τον ήλιο πάει!
[αφιερωμένο στην Πολυδούρη]


ΦΘΟΡΑ
Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων,
και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ- ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

                                        

Είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί.

ΕΛΥΤΗΣ-ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ

Πριν άπ΄τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ΄τον Ερωτα ,έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.

ΣΟΛΩΜΟΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ-ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β

Ακρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει.
Λαλεί πουλί,παίρνει σπυρί,κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε,στα μάτια η μάνα μνέει
Στεκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
Eρμο τουφέκι σκοτεινό,τί σ΄έχω εγώ στο χέρι;
όπου συ μου΄γινες βαρύ και ο Αγαρηνός το ξέρει.

Καβάφης
ΕΤΣΙ ΠΟΛΥ ΑΤΕΝΙΣΑ-
Την ομορφιά έτσι πολύ ατένισα,
που πλήρης είναι αυτή η όρασίς μου.
Γραμμές του σώματος.Κόκκινα χείλη.Μέλη ηδονικά.
Μαλλιά σας από αγάλματα ελληνικά παρμένα.
Πάντα έμορφα κι αχτένιστα σαν είναι,
και πέφτουν,λίγο,επάνω στα άσπρα μέτωπα.
Πρόσωπα της αγάπης,όπως τα θελεν
η ποίησίς μου...μες στες νύχτες της νεότητός μου,
μέσα στις νύχτες μου,κρυφά,συναντημένα....

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ//////// ΘΥΜΗΣΟΥ,ΣΩΜΑ.

Σώμα,θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά και κείνες τις επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες τα μάτια φανερά,
κι ετρέμανε μες στην φωνή-και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες-πώς γυάλιζαν,
θυμήσου,μες στα μάτια που σε κύτταζαν'
Πώς έτρεμαν μες την φωνή,για σε,θυμήσου,σώμα.

ΑΝΝΙΚΑ //// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Δεν σε είδα όταν έφυγες
μέσα στο νυφικό σου,
μικρό και όμορφό μου πλάσμα,
Αστεράκι.
Κουβαράκι μες στο Σύμπαν
τώρα ταξιδεύεις,
χωρίς γυρισμό.
Στην καρδιά μου έχεις αφήσει ένα πελώριο κενό.
Δεν σε ειδα όταν έφευγες.
Τώρα Σωπαίνω.
Και Πενθώ.


[Πρώτη Δημοσίευση]