Σελίδες

Σελίδες

Σελίδες

Σελίδες

Σελίδες

Κυριακή 3 Μαρτίου 2013

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Της Μίνας Ξηρογιάννη


Ισορροπία σε μια χιονοστιβάδα
Και η συμπεριφορά της πέτρας
Ξεδιπλώνει σιωπηλά μονοπάτια
Στους εντολοδόχους της νύχτας
Το προβάδισμα είναι καημός 
Σύμβαση χρόνου
Μικροί τροπικοί
Δεν θα μπορέσουν να καλύψουν την απόσταση 
που μας χωρίζει
Ερήμωση
Το ψυχρό σύμπαν
Βρίσκεται στη σφυγμομέτρηση της φτώχειας
Και το αύριο 
Το αύριο
Η ίδια μέρα πάντα ξημερώνει

ΣΠΥΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ///ΠΟΙΗΜΑΤΑ



Η αρχιτεκτονική της λήθης
                  Στον Γιώργο Σεφέρη
 

Η αρχιτεκτονική της λήθης οικοδομείται
   πάνω στα θεμέλια της μνήμης.
Ένας λαός έτοιμος να απεκδυθεί τα ιμάτια του
  να αλλάξει τη σάρκα του με τη σάρκα του νέου
του ολότελα διαφορετικού μέλλοντος
   χωρίς να αφήσει κεντημένο στο δέρμα του
έστω ένα στίχο
             να κρατήσει στο βλέμμα του
ένα θρυμματισμένο άγαλμα
    και λίγη άμμο από τις ακτές της Ιστορίας του
μέσα στις μικρές του φούχτες.
Το φως που υμνήσαμε κρέμεται ανενεργό πάνω στα ηλεκτροφόρα
καλώδια,
οι θάλασσες που αγναντέψαμε, εμφιαλώνονται για τους τουρίστες,
          ο ήλιος κόβεται σε νομίσματα
και η ελιά σφραγίζεται με πύρινο σταυρό.
Και εκείνες οι καταστροφές και οι αποδημίες
οι εμφύλιοι σπαραγμοί και οι θυσίες
διαβάζονται πια σαν ξόρκια
      όχι σαν ιστορία
και προβάλλονται τρισδιάστατα σε σκοτεινές αίθουσες
               το χρήμα να ξεπλένει το αίμα
               το αίμα να ξεπλένει το χρήμα.
Κάποτε κάποτε φοράμε ψηλά τακούνια και κάνουμε θόρυβο
περπατώντας μέσα στα γήπεδα.
Μα με πέλματα βρώμικα και πόδια γεμάτα καντήλες
          επιστρέφουμε πιο βραχύσωμοι σπίτι.
Άλλοτε πάλι ακούμε τα υπόγεια νερά των ποταμών
και φαντασιωνόμαστε αρχαίους περιπάτους και χαϊδέματα.
Μα τα δάκτυλα συνήθισαν να πληκτρολογούν τη μοναξιά τους
να καρφώνουν τα χάδια πάνω σε κουμπιά
         και να ακομπανιάρουν ευνουχισμένα αισθήματα
φριχτά τραγουδισμένα από άφυλους αοιδούς.
Κι άλλοτε φτιασιδώνουμε την αρρώστιά μας
         με αρχαϊκό γέλιο ή κλάμα
κάθε καλοκαίρι και άλλος επιδαύρειος θίασος
στο ίδιο έργο.
Είμαστε η λήθη που οικοδομείται
              οι λίθοι που την οικοδομούν.
ο περιούσιος λαός ενός δολοφονημένου από την πίστη
θεού.
Οι γραμμές στα πρόσωπά μας άλλαξαν.
Οι αυλακιές στις παλάμες μας άλλαξαν.
Οι δρόμοι του αίματός μας άλλαξαν.
Οι λεωφόροι του μυαλού μας άλλαξαν.
Οι εθνικές οδοί μας άλλαξαν.
Δεν είναι πια τόπος.
Δεν είναι πια τόπος να ζεις.
Δεν είναι πια τόπος να ζεις εδώ.

[Από τη τελευταία του ποιητική συλλογή“Η Ιστορία ενός Ανθρώπου”, εκδ. Μετρονόμος 2011]
*************

 
Ερωτηματικό
Θυμάσαι εκείνο το βράδυ
που μιλούσαμε
για τους νεκρούς μας;


Τί να απογίναμε άραγε;

Βραχνή φωνή

Τα πρόσωπα των νεκρών
μεγαλώνουν μέσα μας σαν νύχια.

Γι’ αυτό και τις μέρες
που θα νιώθεις στο λαιμό σου ένα γδάρσιμο
θα ξέρεις πια

γιατί αυτή η βραχνή φωνή
και γιατί αυτές οι αιμάτινες λέξεις.

Σπύρος Αραβανής, "Η ανοσία της άγνοιας", Αθήνα: Οδός Πανός, 2008.
*************
Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες 

 
Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες
Επέστρεψε μια νύχτα ακροπατώντας
Την δέχτηκαν στο πάτωμα οι σανίδες
Χωρίς ούτε ένα τρίξιμο, σιωπώντας
Μπήκε στο σπίτι μέσα απ’ το φεγγίτη
Κόρη στερνή της λήθης και του ονείρου
Το δέρμα τρύπησε βαθιά με το νύχι
Κι έσταξε αίμα ως την πόρτα του κήπου
Την κύκλωσαν τα δυο σκυλιά στην πύλη
Την μύρισαν σαν πρόσωπο δικό τους
Αυτή τους χάιδεψε τη ράχη σαν μια φίλη
Και πρώτη χάθηκε πριν το φευγιό τους.
 


*************
 
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει

Στον Μανόλη Αναγνωστάκη
 
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι θάβω στο χώμα κάλυκες
από σφαίρες
που η ζωή ανάλωσε στη μάχη με το χρόνο,
από άνθη
που ο χρόνος προσέφερε, σημάδι αγάπης, στη ζωή.
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
οτι στα σπλάχνα μιας γυναίκας
κάπου στον κόσμο,
κυοφορείται ένα έμβρυο
που θα γίνει
η αυριανή λέξη,
η αυριανή σιωπή.
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι ο κόσμος θα συνεχίζει
να ερωτεύεται,
να ονειρεύεται
και να θρηνεί,
ασφαλής
ότι κάποιος άλλος πέθανε στη θέση του,
ότι κάποιος άλλος έζησε γι’ αυτόν.
 


Ποιήματα από το βιβλίο «Η ανοσία της άγνοιας»  
 

Αντίδραση///της Ασημίνας Ξηρογιάννη(ΠΡΟΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ)


http://www.ideostato.gr/2013/02/blog-post_28.html
ιδεόστατο: Προδημοσίευση: "Εποχή μου είναι η Ποίηση" της Ασημίνας Ξηρογιάννη


 
Μου λένε συνέχεια
γράψε για την εποχή σου
για την πόλη σου
για τους τετράγωνους κυβερνώντες
για το μνημόνιο
για τους Ευρωπαίους
για τις διαδηλώσεις των αγανακτισμένων
για την καταλυση της εθνικής ταυτότητας
για τα πολιτικά σκάνδαλα
για την απώλεια της αξιοπρέπειας
για το γενικό ξεπούλημα της χώρας σου
για την κρίση
για το αμφίβολο μέλλον
για τους ξοφλημένους νέους
για την γενιά των τετρακοσίων ευρώ
και άλλα παρόμοια.
Μα εγώ θα γράψω μόνο για την Ποίηση
Που με βοηθάει να τ΄αντέχω όλα αυτά.

Τώρα που η ζωή σου έγινε χλωμή//AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Τώρα που η ζωή σου έγινε χλωμή,
τώρα κατάλαβες τον στίχο του Σεφέρη
<<Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει>>
Μα όλες οι λέξεις σου πέφτουν κάτω
και τσακίζονται μία μία.
Πληγωμένες κι αυτές.
Πάψε να τραυματίζεις αυτό το ποίημα.


http://bibliotheque.gr/?p=16848