varelaki

Δακτυλοθέατρο σκιών

2012-02-25T07:19:00.001-08:00

Δείτε αυτό το υπέροχο δακτυλοθέατρο σκιών!!!

http://www.youtube.com/embed/ryFQFzN6AMk?hd=1

Τα καλύτερα παιδικά βιβλία του 2011

2012-02-25T06:12:00.005-08:00

Δόθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου για το 2011, από την Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού. Η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων κατέληξε στα καλύτερα, από έναν μακροσκελή κατάλογο με εξαίσια βιβλία.

Η λογοτεχνία και ειδικά το παιδικό βιβλίο αντέχει και συνεχίζει να κρατάει την καλύτερη παρέα στους μικρούς βιβλιόφιλους, οι οποίοι αποτελούν την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Η λίστα με τους νικητές:

Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

Στον Χρήστο Μπουλώτη, για το έργο «Τα πολύτιμα σκουπίδια του κυρίου Νο». (εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»)

«Στο βιβλίο αυτό με την αφηγηματική τεχνική του μαγικού ρεαλισμού που συναιρεί το καθημερινό με το θαυμαστό, με γρήγορη αφήγηση πολλές φορές ανατρεπτική, με φαντασία και με χιούμορ θίγονται καίρια κοινωνικά προβλήματα και καταστάσεις της σύγχρονης ζωής, όπως είναι η οικολογία, ο καταναλωτισμός και η φθορά», αναφερόταν στην έκθεση της Επιτροπής.

Βραβείο Εφηβικού-Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου

Στη Μαρία Παπαγιάννη, για το έργο «Το δέντρο το μονάχο». (εκδόσεις Πατάκη)

«Πρόκειται για ένα κοινωνικό και ταυτόχρονα ψυχολογικό μυθιστόρημα το οποίο αξιοποιεί ένα θέμα γνωστό στο εφηβικό μυθιστόρημα, τον άλλο, τον διαφορετικό, εντάσσοντάς τον όμως σε μια καινούργια, πρωτότυπη οπτική: ο άλλος στο βιβλίο της Παπαγιάννη είναι η περιθωριοποιημένη τρελή του χωριού, η μάγισσα όπως την αποκαλούν»

Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου

Στην εικονογράφο Μυρτώ Δεληβοριά και το συγγραφέα Αντώνη Παπαθεοδούλου, για το έργο «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο». (εκδόσεις Πατάκη)

«Εξαιρετικό κείμενο και ως προς την ιδέα αλλά και ως προς τον τρόπο ανάπτυξης του, με γραφή άμεση, σημερινή, γεμάτη ιδέες, που έχει ροή, χιούμορ και φαντασία και αποφεύγει «εύκολα» και κοινότυπα μονοπάτια»

Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά

Στην Αλκηστη Χαλικιά, για το έργο «Στο πάρκο με τα ζώα». (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο)

«Το βιβλίο στοχεύει στην εξοικείωση των παιδιών-αναγνωστών με έργα ελλήνων ζωγράφων και γενικότερα, ελλήνων εικαστικών, τα οποία έχουν θέμα τα ζώα. Η επιτροπή συμφώνησε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο εκφράζει μία νέα, πρωτότυπη αντίληψη σε σχέση με τα βιβλία γνώσεων που αφορούν τις εικαστικές τέχνες»

πηγή:

http://www.protothema.gr

EΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-Διάλογοι: Η θεατρική παιδεία στην Ελλάδα σήμερα

2012-02-23T09:35:00.001-08:00

Η θεατρική παιδεία στην Ελλάδα σήμερα, η τρίτη προγραμματισμένη συζήτηση του κύκλου «Διάλογοι», θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου στις 18:00 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων.

Συμμετέχουν με ομιλίες και παρεμβάσεις οι: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, Βίκτωρ Αρδίττης, Παναγιώτα Βεάκη, Πέμυ Ζούνη, Νέλλη Καρρά, Στάθης Λιβαθινός, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Δημήτρης Παπαγιάνης Νικηφόρος Παπανδρέου, Ευδόκιμος Τσολακίδης, Δήμητρα Χατούπη, Διαγόρας Χρονόπουλος

Την επιμέλεια και το συντονισμό των «Διαλόγων» έχει ο Καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πλάτων Μαυρομούστακος.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Ακολουθεί:

4/4/2012

Τι είναι η πατρίδα μας; Απολογισμός / συζήτηση, με αφορμή τις παραστάσεις της χρονιάς

πηγή:Eθνικό Θέατρο

Β’ Θεατρολογικό συνέδριο

2012-02-23T09:19:00.002-08:00

Το Β’ Θεατρολογικό συνέδριο του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων (Π.Ε.ΣΥ.Θ.) με θέμα «Μετανάστες και πρόσφυγες στη σύγχρονη δραματουργία και τη σκηνική πράξη» θα πραγματοποιηθεί στις 28, 29, 30, 31 Μαρτίου 2012 στο Ινστιτούτο Γκαίτε. Στόχος του συνεδρίου είναι να εξετάσει το φαινόμενο της μετανάστευσης/ στη χώρα μας (ως τόπος προέλευσης και υποδοχής μεταναστών) και παγκόσμια, αλλά και να αναδείξει τη σχέση μεταξύ του –πάντα επίκαιρου και φλέγοντος– θέματος της μετανάστευσης/προσφυγιάς και του ρόλου του θεάτρου, ως μέσου καλλιτεχνικής έκφρασης αλλά και κοινωνικής παρέμβασης. Στο συνέδριο θα συμμετάσχουν θεατρολόγοι-μέλη του Συλλόγου, αλλά και ακαδημαϊκοί των ελληνικών τμημάτων θεατρολογίας και του εξωτερικού, εκπαιδευτικοί και κοινωνιολόγοι. Η προσέγγιση του θέματος θα γίνει τόσο από ερευνητική/ακαδημαϊκή άποψη όσο και από κοινωνική & πρακτική πλευρά, η οποία θα εστιάσει περισσότερο στην υπαρκτή κατάσταση στην Ελλάδα και θα διερευνήσει θέματα όπως ο ρόλος της θεατρικής αγωγής/εκπαίδευσης στην ένταξη των μεταναστών/ προσφύγων, ο ρόλος των διαφόρων κοινωνικών/ καλλιτεχνικών/ κρατικών φορέων κ.ά. Παράλληλα, το συνέδριο θα πλαισιωθεί από παραστάσεις και προβολές ντοκιμαντέρ τις ημέρες του συνεδρίου και με βιωματικά εργαστήρια τα οποία θα πραγματοποιηθούν στο χώρο του Π.Ε.ΣΥ.Θ. (Κουμουνδούρου 25)

πηγή:pesyth

Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Πανελλήνιο Επιστημονικό Σύλλογο Θεατρολόγων
ταχυδρομικά στη διεύθυνση:

Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων
Κουμουνδούρου 25, 104 37, Αθήνα

(ΠΡΟΣΟΧΗ: ΟΧΙ συστημένη αποστολή)

τηλεφωνικά ή με φαξ στον αριθμό: +30 210 5229990

ηλεκτρονικά στέλνοντας e-mail στην παρακάτω διεύθυνση:

info@pesyth.gr & pesyth@pesyth.gr

Ο Π.Ε.ΣΥ.Θ. είναι ανοιχτός για τα μέλη και τους φίλους του

Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή, 17:00- 21:00

Υπεύθυνος Γραμματείας: Νεόφυτος Παναγιώτου

XΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ-«Φακός στο στόμα - Ένα χρονικό για την Αθήνα»

2012-02-22T01:12:00.000-08:00

Αγαπητοί φίλοι,

το ιστολόγιο varelaki προ-δημοσιεύει ένα απόσπασμα
από το νέο βιβλίο του συγγραφέα Χρήστου Χρυσόπουλου .
Το βιβλίο φέρει τον τίτλο :
«Φακός στο στόμα - Ένα χρονικό για την Αθήνα»
και κυκλοφορεί προσεχώς από τις εκδόσεις Πόλις.

Aπόσπασμα σελ. 106-109

[.]

Η ευεργετικότητα της Αθήνας είναι ταυτόσημη με την αρρώστια της: υπονομεύει διαρκώς την «αφήγηση» που φτιάχνουμε γι' αυτήν. Υπερβαίνοντας τις όποιες γενικεύσεις κατασκευάζει η εμπειρία, η καθημερινότητα εδώ έχει ένα είδος παράλογης διαστροφής που, σαν υποψία, παραμένει μόνο λίγα εκατοστά κάτω από την επιφάνεια της αντίληψης. Κατ' αυτόν τον τρόπο, όσοι ζούμε εδώ συμμεριζόμαστε, αλλά δεν πειθαρχούμε σε αυτό που κατά βάθος γνωρίζουμε για τους εαυτούς μας.

Ακόμα κι αυτό, όμως, δεν γίνεται ποτέ κανόνας.

Οι πόλεις είναι περίπλοκες οντότητες. Εκατομμύρια άνθρωποι, χιλιόμετρα επιστρώσεων από σκυρόδεμα και άσφαλτο, υπόνομοι και πολυκατοικίες, η άγνωστη οικολογία των περιστεριών, όλα μεταμορφώνονται σε έναν τεράστιο, χαοτικό, ζωντανό οργανισμό σε παροξυσμό: θόρυβος, γκράφιτι, κυκλοφορία, έγκλημα, αστικές ταραχές, πάρκα, ζώνες εγκατάλειψης και συγκεκριμένες ώρες όταν όλα ερημώνουν.

Ο διαβάτης γνωρίζει ότι δεν υπάρχει μόνο μία πόλη.

Ο διαβάτης γνωρίζει πάντα το μυαλό του πλήθους. Διαισθάνεται τα αδιόρατα κενά μεταξύ των συνοικιών. Ξέρει πότε ακριβώς ο χρόνος πυκνώνει τη νύχτα, όπως ένα παχύ σιρόπι που κυλά αργά ώς το πρωί. Ξέρει τι θα συμβεί αν χτυπήσει τη μικρή πράσινη πόρτα στην οδό Ακαδημίας. Διαβάζει τα ονόματα πίσω από τις γραφές στους τοίχους. Μπορεί να σε οδηγήσει κατευθείαν σε ένα προστατευμένο δρομάκι. Ο διαβάτης δεν θα μπορούσε ποτέ να πάει τη νύχτα σε κάποιες γειτονιές. Πολλές φορές, ο διαβάτης μοιάζει με μάντη, αλλά δεν γνωρίζει το μέλλον, ούτε έχει προφητικές ικανότητες. Μόνο αντιλαμβάνεται νωρίς κάποια σημάδια λίγο πριν εκδηλωθούν κι έτσι φαίνεται ότι διαλέγει από τύχη πάντοτε την κατάλληλη διαδρομή.

Τι μπορείς να κάνεις περπατώντας σε μια πόλη;

Η πόλη διαισθάνεται τη δυσαρέσκειά σου και αντιδρά. Βάζει μπροστά σου μια λακκούβα για να σκοντάψεις, σκηνοθετεί το δάγκωμα ενός σκυλιού, μια ύπουλη μαχαιριά, ένα αυτοκινητικό ατύχημα. Είναι εύκολο να πέσεις θύμα της πόλης, αρκεί να βρεθείς στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή.

Ένας διαβάτης μπορεί να συντονιστεί πραγματικά μόνο με μία πόλη. Εντούτοις, θα μπορέσει να «διαβάσει» οποιαδήποτε πόλη, έστω και με τον χάρτη της δικής του.

Ο διαβάτης μελετά την πόλη για ώρες. Η μέθοδος μπορεί να είναι οποιαδήποτε, από το περπάτημα στα σοκάκια, μέχρι την απομνημόνευση των διαθέσιμων δημόσιων καθισμάτων, την παθητική παρατήρηση του πλήθους, την αναζήτηση των χρωμάτων...

Ο διαβάτης ενίοτε παρεμβαίνει στην πόλη με δραστικό τρόπο: μπλοκάρει μια διασταύρωση με το σώμα του, προκαλεί ταραχή με μια απότομη κραυγή, οργανώνει μια υπαίθρια συνάθροιση. Εναλλακτικά, υιοθετεί ένα μέρος της πόλης που έχει το όνομά του: έναν δρόμο, μια πλατεία, μια στοά.

Το ένστικτο του διαβάτη είναι τελείως ανίσχυρο έξω από την πόλη, αλλά επανέρχεται αμέσως μόλις εκείνος επιστρέψει σε αυτήν. Όταν βρεθεί μακριά από την πόλη, ο διαβάτης αισθάνεται άβολα. Στην αρχή όλα είναι ανησυχητικά. Στη συνέχεια, γίνονται δυσάρεστα. Τελικά καταλήγουν αφόρητα.

Ο διαβάτης έχει ανάγκη την πόλη του! Η δύναμη της συνήθειας τον κυβερνά.

Ο διαβάτης μπορεί να βρει ένα πειστικό ψέμα για οποιοδήποτε γεγονός συμβαίνει στην πόλη, αλλά όχι για μεμονωμένους ανθρώπους. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να διαπιστώσει ποιο ποσοστό του πληθυσμού θα υποστήριζε για δήμαρχο έναν δημοφιλή ηθοποιό ή ποια συμμορία ελέγχει την περιοχή ανάμεσα στην Ομόνοια και την πλατεία Βάθης, αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να μετρήσει πόσοι άστεγοι κοιμούνται στους δρόμους μια ορισμένη στιγμή.
[.]

O Χρήστος Χρυσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1968. Είναι πεζογράφος και δοκιμιογράφος. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Αφηγηματικού Πεζού Λόγου της Ακαδημίας Αθηνών (2008). Μεταφράζει από τα αγγλικά. Έχει φιλοξενηθεί σε κέντρα συγγραφέων και έχει δώσει διαλέξεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Είναι Writing Fellow στο International Writer's Program του Πανεπιστημίου της Αϊόβα και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Πολιτισμού (European Cultural Parliament - ECP). Η ιστοσελίδα του είναι: www.chrissopoulos.blogspot.com

Σωτήρης Σελαβής, «Περί Ποίησης» (Δοκίμιο, 2005)

2012-02-21T05:00:00.001-08:00

Ενίοτε υπάρχει μια αυτόματη γραφή, θα έλεγα καλύτερα μια μηχανική καταγραφή στίχων που λες και υπαγορεύονται. Σαν μια αναπόφευκτη και βίαιη εξαγωγή πρώτης ύλης, που μπορεί να δώσει το ποίημα, μπορεί και να μην δώσει τίποτε. Μπορεί να δώσει στίχους ή θραύσματα στίχων, μπορεί και μόνον μια λέξη, που αργότερα θα γίνει ποίημα. Ουσιαστικά το ποίημα εκδηλώνεται ή ακριβέστερα εκδηλώνει την κυοφορία του. Ακόμη κι αν η πρώτη απόπειρα εγγράφεται με ήρεμο και προμελετημένο χέρι, δεν παύει να είναι ή πρώτη, όσο κι αν η τελική βρίσκεται κάποτε σε απόσταση αναπνοής. Γι' αυτό, κι ας με γοήτευε ο υπερρεαλισμός, ίσως κι επειδή οι ζωγραφικές καταβολές μου ανακάλυψαν σε αυτόν ψήγματα μιας ανεξέλεγκτης εικονογραφίας, η αυτόματη γραφή του δεν μου αρκούσε ως λογική τελικού προϊόντος. Μάλλον βρίσκομαι κοντύτερα στη ρήση του Βαλερύ, πώς το ποίημα δεν τελειώνει ποτέ. Η όποια ορμητική καταρροή στίχων στο χαρτί μπορεί να είναι αποτέλεσμα εκλάμψεων, αλλά μπορεί και να είναι αντανακλαστική αντίδραση, ενδεικτική ενός ψυχισμού, όπως ενός άλλου η αντίδραση, στον εκνευρισμό ας πούμε, είναι να γρονθοκοπήσει τον τοίχο.

Νομίζω πως ανακάλυψα την ποίηση, ως αναγνώστης, μέσα από μια κάπως παρωχημένη ρομαντική αντίληψη γι' αυτήν: η ποίηση ως αποκάλυψη του κόσμου, και οι ποιητές ως πρεσβευτές αλήθειας πάνω από τον γκρεμό των μυστηρίων. Αλλά ό,τι σε γοητεύει γίνεται οδηγός σου, και δεν άργησα να διασταυρωθώ με τον ανανεωτή Μπωντλαίρ, που στράγγιξε την παρατήρηση, με τον πυροτεχνουργό Ρεμπώ και, φυσικά, τον Μαλλαρμέ, ο οποίος και παρέδωσε καθαρή την ποίηση στον Βαλερύ. Κάθε ανάγνωση, ακόμη και του ίδιου έργου, είναι και μια διαφορετική γωνία θέασης-πρόσληψης του κειμένου. Κι αν στη ζωή ισχύει το κατά Ρίλκε «μαθαίνω να βλέπω», η τέχνη, ως ο καλύτερος μαθητής της (Όσκαρ Ουάιλντ), συγκατανεύει. Τελικά, ρομαντικότητα είναι δεν παρά η αίσθηση μιας τραυματισμένης ομορφιάς που νοσταλγεί το αύριο της. Μια αίσθηση που ενυπάρχει τόσο σε ένα ποίημα αγγλικού ή γερμανικού ρομαντισμού, όσο στο He wishes for the Clothes of Heaven του Γέητς ή στο La belle dame sans merci του Μοντάλε ή στο Μονόγραμμα του Ελύτη. Όπως λυρικό μπορεί να είναι εξίσου ένα σονέτο του Καβαλκάντι, οι Τρεις αναμνήσεις από τον ουρανό του Ραφαέλ Αλμπέρτι και οι Επιθυμίες του Καβάφη, ασχέτως αν ο παραδοσιακός λυρισμός μεταλλάσσεται ή και γειώνεται, όπως συμβαίνει στον Έλληνα δημιουργό ή στον αγγλοσαξονικό μοντερνισμό. Και, μια και γίνεται λόγος, περισσότερο από τον Έλιοτ προτιμώ τον Πάουντ, τον Στήβενς, τον κάμμινγκς. Επί τροχάδην και άρα ελλιπώς, διακρίνω επίσης τη δική μας γενιά του '30, τον Καρούζο (επιλεκτικά), τον Παπαδίτσα της πρώτης περιόδου, την πρώτη Δημουλά, τον Ασλάνογλου. Τη μεγάλη ιταλική ποίηση του εικοστού αιώνα ως τον Βαλέριο Μαγκρέλλι. Τον Ζαμπές, παρά τα ελάχιστα μεταφράσματα στη γλώσσα μας, τη διάτρητη γραφή ακριβείας του Τσέλαν. Το Βιβλίο της ανησυχίας του Μπερνάρντο Σοάρες, αλλά και τους υπόλοιπους ετερώνυμους του Πεσσόα [...]

Η ποίηση είναι, πάνω από όλα, μια υψηλή απόλαυση. Στις μέρες μας, βέβαια, σπανιότατα αναζητά κανείς στην ποίηση τη συγκίνηση. Το ρόλο αυτό φαίνεται να τον έχει αναλάβει εξολοκλήρου το μυθιστόρημα, αλλά ένα μυθιστόρημα ως υποκατάστατο τηλεοπτικού σίριαλ. Κανείς δεν διατείνεται ότι η ποίηση μπορεί να έχει την αποδοχή ενός reality, ούτε και αποτελεί επιδίωξή της, αλλά η μοναξιά της είναι πρωτοφανής. Εκδίδεις βιβλίο και είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα, και για σένα, αφότου συνέλθεις όντας δαφνοστεφής, και για τους κριτικούς, που λες και προχωρούν σε ναρκοπέδιο. Οι αναγνώστες φυσικά υπάρχουν, αλλά μοιάζουν αποστασιοποιημένοι ή κρυμμένοι πίσω από κατακτημένα λογοτεχνικά γούστα. Καμιά φορά έχω την αίσθηση πως το εκδοτικό σύστημα δεν είναι παρά μια απέραντη γραφειοκρατία θυρωρών και οι θιασώτες της ποίησης ένα γκέτο μετριότατων παραγωγών κειμένων μέσα στην ούτως ή άλλως απαξίωση του πνευματικού γίγνεσθαι. Ίσως το μοναδικό κοινό της σύγχρονης ποίησης να είναι οι δημιουργοί και μελετητές της, οι οποίοι έχοντας εξασφαλισμένο ένα κάποιο πολιτιστικό status symbol, στρογγυλοκάθονται αναμοχλεύοντας στάσιμα νερά. Πώς τότε να αδικήσεις τους αναγνώστες; Υπάρχουν φυσικά εξαιρέσεις και από την πλευρά της δημιουργίας και από την πλευρά της προώθησης, άνθρωποι που πιστεύουν στη λογοτεχνία. Πίστη: μια λέξη-κλειδί στην μεταμοντέρνα απουσία των πάντων;

Δεν είμαι ούτε θεωρητικός της λογοτεχνίας ούτε δόκιμος δοκιμιογράφος. Με την ανασφάλεια της έκθεσής τους, καταχωρίζω ορισμένες σκέψεις μου γύρω από την ποιητική δημιουργία, όπως την αντιλαμβάνομαι λίγο πριν κλείσω τα είκοσι οχτώ μου χρόνια. Σκέφτομαι πως η σύγχρονη ποίηση, ίσως επειδή εξήντλησε τον όρο δυσνόητη, ίσως επειδή παιδεία πλέον νοείται η προσαρμοστικότητα στις ραγδαίας απήχησης τεχνολογίες επικοινωνίας, έχασε την αμεσότητα της. Έπειτα, όλες αυτές θεωρίες έγιναν τόσο αδηφάγες, που τελικά την κατατρόπωσαν. Όταν η ποίηση ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της ακαδημίας, θυμίζει νύφη που εγκαταλείπει για πάντα το δωμάτιό της προς χάριν του συζυγικού με το διπλό κρεβάτι και τα κομοδίνα. Αυτό είναι και καλό και κακό. Εγώ θα σταθώ σε αυτό που χάνεται, γιατί ποίηση σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αυτό που χάνεται. Μπορεί πράγματι να μην έχουμε πια τίποτα άλλο, παρά μονάχα την απουσία του Θεού (Τζώρτζ Στάινερ)[5], αλλά ακόμη και σήμερα «στον θεό αρέσουν τα κοριτσάκια και το αύριο και η γη»[6], επειδή έτσι το θέλησε ο κάμμινγκς το 1958, και επειδή η μεγάλη ποίηση κάνει θρύψαλα κάθε προγραμματική δήλωση, κάθε επιτηδευμένη βεβαιότητα. Μέσα από το βίωμα της καθολικής απώλειας, φαίνεται πως η ποίηση θα ξανανιώσει υπερβατικά, αφού ο κόσμος είναι ένα mysterium tremendum, στο βαθμό που τα πράγματα παραμένουν ακαταμέτρητα, ανερμήνευτα. Τι χρώμα έχει η ελπίδα; Πώς αγγίζει η νοσταλγία; Μπορείς να ονειρευτείς μια ποίηση που επιτέλους θα ανακαινίσει τις αισθήσεις; Που θα σε μαθαίνει να βλέπεις, να ακούς, να μυρίζεις, να αγγίζεις; Να διασώζεις το σώμα σου; Αν ναι, αυτός θα είναι ο ρόλος της. Γιατί η ποίηση είναι αποστολή. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι.

[1] Το καταγράφω από μνήμης, δεν θυμάμαι τον μεταφραστή.
[2] Όπως παραπάνω.
[3] Alfonso Berardinelli, «Ποίηση: δεν πρόκειται, ακριβώς, για παιδικό σταθμό», μτφρ. Σωτήρης Παστάκας, Ποίηση, τχ. 7, άνοιξη-καλοκαίρι 1996.
[4] Μτφρ. Γιώργος Μπλάνας.
[5] George Steiner, «Πραγματικές παρουσίες», μτφρ. Κατερίνα Σχινά, Ποίηση, τχ. 17, άνοιξη-καλοκαίρ 2001.
[6] e.e.cummings, 33x3x33, μτφρ. Χάρης Βλαβιανός, Νεφέλη, Αθήνα 2004.

(Πρώτη δημοσιεύση: «Αφιέρωμα στη Νεότερη Ελληνική Ποίηση», Ποίηση, τχ. 25, άνοιξη-καλοκαίρι 2005, σ.174-178)

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ - ΠΟΙΗΣΗ

2012-02-18T15:58:00.000-08:00

΄Ατυπο ποίημα

Χρονοτριβείς στη φθορά σαν αφθαρσία της
μια θανατομορφή πριν να είναι

η πιο φρικτή απουσία
είναι η δική σου
Μια φορά στο ποτέ πια
πρώτο μυστήριο ο θάνατος
η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου
Υπάρχεις για πάντα δεν
το πρώτο μυστήριο ο θάνατος
το δεν, υπάρχω
και πας
για πάντα
σφήνα στα σκαριά
επί σαράντα
Υπάρχεις για πάντα δεν

σφαγάρι
αλλαγές στο πετσί
και μετά κόκαλο
άτυπο ποίημα

*****

Επιτύμβιο

Εδώ θα μείνω επακριβώς
por los siglos de los siglos
με χρόνους κορωνίδα
στο αμάραντο της φωτογραφίας πένθος
γηρανθείς στα καφενεία μέσα
έκτακτα με φώτισαν ήλιοι απογεύματος
και εν ηδονή πλήθος έφηβοι μορφαί μ επλάνησαν

Τώρα εν γηραιά δήγματι χρόνου ναρκωθείς
τεταριχεύομαι φαραωνική τη πόλει
φερωνύμου Αλεξάνδρου μεγίστου του παλαιοτάτου
Εγώ Κωνσταντίνος Π. από τούδε τήδε αποικίσας άρτι

Αποκλεισμένος στην κάσσα ο εν βιβλίω αθανατούμενος

*******

Εφόδιο άσμα

Μόνο λευκό βλέπει το μάτι
μαύρα μου χελιδόνια από κάτω σαν βαμπάκι
γιατί μαυρίζετε
τα λεία φτερά τα ψαλίδια
χελιδόνες σταυροί μαύροι χελιδόνες άσπροι σταυροί
κόβουνε άγρια τα μελτέμια με τα σπαθιά φτερά
άλλα σπαθιά στα χέρια αντιλαλούν ψαλμουδιές
νερά λαλούμενα άνοιξη κεχαριτωμένη
μέλισσες άνθη λούζονται
δροσολογούνται χείλη φωτεινά κοριτσιών σαν χάραμα
Σιδηρός ο ανεμοδείχτης στο γαλανό υψώνεται καμπαναριού
άνεμος παραχαράκτης αυτός ο μέγας χαμός στα μαλλιά σου
Στου αίματος τα πορφυρά
χύνονται δάκρυα
βίου απόδειξη ακριβή
μας άφησε διαθήκη διάσημος για το θανατό του
Μειδιάματα φωτοχυσία παιχνίδια χίλια
χελιδόνες σε τρελό χορό βουτάν χάνονται
λεία φτερά ψαλίδια κόβουν μελτέμια άγρια
μαύρα μου χελιδόνια από κάτω σαν βαμπάκι
γιατί μαυρίζετε
Μόνο λευκό βλέπει το μάτι

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ- ΠΟΙΗΣΗ

2012-02-12T09:49:00.000-08:00

απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Μικρή Διαθήκη

Σου επιτράπηκε να περάσεις την λαξευμένη με άστρα πύλη

ο ψίθυρος σου πνίγει τα ουρλιαχτά, οι παλιές υποσχέσεις συμφιλιώνονται στους λειμώνες της κατανόησης για να τυλιχθεί η φωνή σου μια για πάντα στο χάρτινο μου παλάτι:

οξυδερκής αυτός που παραστέκεται στη σιωπή που κρύβουν

οι εκπληρωμένες του πράξεις.

Στο μαυσωλείο των ονείρων.

Θα έρθω στον ύπνο σου και θα σε στολίσω με το χρυσάφι που για μένα ξόδεψες.

Εκείνο το βράδυ, θυμάσαι; επιστρέφοντας άκουσες το δοχείο

να σπάει που όλο αυτό τον καιρό φύλασσες με τόση προσοχή

σταγόνα, σταγόνα, να συλλέγεις το μέλλον μας.

Σε έσυραν με βία, το κελί έβλεπε μόνο από ένα μικρό παράθυρο: έγινες τόσο επινοητική που τελικά μπορούσες από αυτή την κάθετη σχισμή να επιστρέφεις στο πέλαγος

αναγνωρίζοντας με ευκολία τους κηπουρούς του βυθού τα δελφίνια που κάλπαζαν πίσω σου, και των ματιών σου τα δάκρυα με γαλήνη εξάγνιζαν.

Δεν γίνεται να τελειώσει κάποιος τόσο εύκολα, δεν γίνεται να χτίζεις για αιώνες τείχη, αγνοώντας στο βάθος του χρόνου τη δύναμη της αγάπης, που σμικρύνει τα επιτεύγματα και ισοπεδώνει τις προσπάθειες

που ενώ εσύ λες σκοτάδι εκείνη αντεκδικείται με φως και πείθεσαι για το αιώνιο αποτέλεσμα.

Λένε πως όποιος έφτασε τα όρια έχει και την πιθανότητα να τα ξεπεράσει.

Βρίσκοντας ξανά τα χαμένα του φτερά και την λαλιά των αγγέλων τολμώντας να δαμάσει το άπειρο.

Το άπειρο που ονειρεύτηκες και που μαζί του ταυτίστηκες.

ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΥΡΑΤΗΣ Διπλή Παγίδα

2012-02-08T03:04:00.000-08:00

Αργότερα το κατάλαβε. Στην αρχή μέθυσε από τα αισθήματά του και φέρθηκε σαν κάθε ερωτευμένος. Για δυο μέρες κατοικούσε στον παράδεισο.

Τον συνάντησα τυχαία σ’ ένα καφέ στα Εξάρχεια και μου τα είπε όλα. Ήταν συντριμμένος γιατί ένιωθε προδομένος. Και προδομένος όχι από Εκείνην, αλλά από την ίδια την καρδιά του.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο φίλος μου είναι ποιητής, και ερωτεύεται με το δικό του, ποιητικό τρόπο. Δηλαδή, διαφορετικά απ’ ό,τι ερωτευόμαστε εμείς οι υπόλοιποι … Γνωρίστηκαν μέσα από το face book. Αυτό σε κάποιους μπορεί να μη φαίνεται σοβαρό με πρώτη ματιά, αλλά παντού υπάρχουν ψυχές και κάπως πρέπει να τις συναντήσεις. Όχι, βέβαια, ότι απασχολούν τέτοιες λεπτομέρειες την ψυχή ενός ποιητή!

Στην αρχή σχολίασε μια φωτογραφία της, ίδια η προσωπογραφία της θλίψης ήταν. Έτσι άρχισε η γνωριμία. Το θλιμμένο της βλέμμα τον άρπαξε και τον αιχμαλώτισε να παρακολουθεί τη δράση της. Ύστερα από δεκαπέντε μέρες αρχίζει και η πραγματική ιστορία τους. Αυτός χάζευε τις μουσικές και άλλες ανακοινώσεις των φίλων του, όταν άνοιξε το παραθυράκι τής συνομιλίας και του έστειλε την καλησπέρα της. Δυόμιση ώρες μιλούσαν, και ο φίλος μου ένιωθε υπέροχα. Τον άγγιζε ο λόγος και το χιούμορ της, οι έξυπνες παρατηρήσεις, έως και ο κάποιος θαυμασμός της προς το πρόσωπό του. Όλα έμοιαζαν τέλεια.

«Ακόμα κι αν παίζεις μαζί μου», της έγραψε, «εμένα δε με πειράζει. Εσύ έχεις κάθε δικαίωμα να το κάνεις, αλλά εγώ νιώθω ωραία που μιλάμε».

Εκείνη σοβάρεψε. «Νομίζεις ότι παίζω;» έγραψε. Πριν εκείνος προλάβει να πει κάτι, εμφανίστηκε ο αριθμός του κινητού της στην οθόνη. «Πάρε με σε δέκα λεπτά», έγραψε.

Την πήρε σε είκοσι… Ακολούθησε ένα μισάωρο μαγείας. Η φωνή της ήταν όπως ακριβώς τη φανταζόταν… Πλέον ήταν χαμένος, την είχε ερωτευθεί! Δεν της το είπε αμέσως, κι εγώ απορώ πώς αυτός συγκρατήθηκε. Το βράδυ ο ουρανός του είχε αποκτήσει άλλο φως.

Την άλλη μέρα, το μεσημέρι, μίλησαν πάλι αρκετά στο fb. «Τι είμαι για σένα;» τον ρώτησε κάποια στιγμή. Μόλις της έγραψε «είσαι η μούσα που με εμπνέει», χάλασε το ρούτερ του και κόπηκε η επικοινωνία. Της έστειλε μήνυμα στο κινητό, και καταριόταν την τύχη του. Αλλά το μηχάνημα είχε αναλαμπές, και κάθε 1-2 ώρες δούλευε για πέντε λεπτά. Κατά τις 5 το απόγευμα είδε ένα μήνυμά της στο fb και το άνοιξε. Μόλις το διάβασε, κόπηκε πάλι η σύνδεση, αλλά χτύπησε το κινητό. Ήταν Εκείνη… Του μίλησε για το κείμενο που του έστειλε, και αυτός δεν της φανέρωσε ότι το είχε μπροστά του· ήθελε να την ακούει να του λέει με τη φωνή της αυτά που ευτυχής διάβαζε. «Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, χαίρομαι που σου μιλάω…», έτσι τέλειωνε το κείμενό της.

Και τι δεν είπαν! Μεταξύ των άλλων, της πρότεινε μια εβδομάδα διακοπές στο Παρίσι. «Εμένα να μη μου τάζεις κάτι, αν δεν πρόκειται να το κάνεις…», ήταν η απάντησή της. Αυτός, φυσικά, ήταν πρόθυμος να την πάει ακόμα κι εκεί που δεν επρόκειτο ποτέ να ταξιδέψει ο ίδιος. Για το βράδυ της Παρασκευής που ήταν, Εκείνη είπε πως είχε κάτι υποχρεώσεις και δεν την πίεσε για συνάντηση.

Το βράδυ ήρθε, και Εκείνη τον πήρε τηλέφωνο για να τον ενημερώσει ότι δε θα πήγαινε στις υποχρεώσεις της. Έτσι, λοιπόν, συναντήθηκαν. Τον περίμενε στο αυτοκίνητό της, μια και αυτός δεν είχε αυτοκίνητο εκείνη την εποχή. Μπήκε μέσα. Κάποιες στιγμές αμηχανίας, ένα χαμόγελο αρχικά, ο ασπασμός στα μάγουλα ύστερα… Τότε την κοίταξε στιγμιαία στα μάτια και άφησε ένα γρήγορο, τρυφερό φιλί στα χείλη της. Πιο πολύ σαν χαιρετισμός, παρά σαν πρόταση. Εκείνη δεν αντέδρασε ενοχλημένη, όπως και όταν της χάιδευε απαλά το χέρι που άλλαζε τις ταχύτητες. Μάλιστα, τις άλλαζε με το άλλο χέρι, λες και ήθελε να μην διακόψει τα χάδια του. Έτσι πέρασαν και οι τρεις ώρες τους στην καφετέρια. Μίλησαν για μουσική, για βιβλία, ταινίες, για τη ζωή του καθένας… Εκείνη δε χόρταινε να ρωτάει και αυτός να της μιλάει. Εκείνη ήθελε να ξαναδεί την ταινία «Ο Μισισιπής φλέγεται», και της είπε ότι την είχε και θα την έβλεπαν αγκαλιά. Έτσι ήταν η συνάντησή τους. Φεύγοντας κράτησε για λίγο το χέρι της ενώ περπατούσαν, α, μα ήταν σχεδόν μεθυσμένος από ευτυχία! Στο δρόμο τής ζήτησε να σταματήσουν για ένα φιλί, κι εκείνη αρνήθηκε. Ήταν τα πρώτα τσιμπήματα στην καρδιά του. Πλησιάζοντας στη στάση του Μετρό, όπου θα τον άφηνε, την ρώτησε πότε θα ήθελε να συναντηθούν.

«Again?» είπε αυτή. Τότε σκοτείνιασαν όλα… «Ξανά;» Η φωνή της είχε την έκπληξη σαν να της ζητούσε το πιο αφύσικο πράγμα στον κόσμο. Έκανε πως δεν το κατάλαβε, γιατί την είχε ήδη ερωτευθεί… Έμειναν για λίγο στη στάση με τη μηχανή αναμμένη. Τότε αυτή του φανέρωσε ότι τη σόκαρε το γεγονός πως την φίλησε στο πρώτο ραντεβού. Δεν διαφώνησε και της ζήτησε συγνώμη. Της είπε, μάλιστα, ότι είναι πρόθυμος να του μάθει τα βήματά της, αρκεί να χόρευαν μαζί. Έφτασε στο σπίτι του στις τρεις τα ξημερώματα και κάθισε ολομόναχος να καπνίσει ένα τσιγάρο. Ήξερε πως όλα ειχαν τελειώσει…

Ακολούθησαν κάποια διακριτικά μηνύματά του τις άλλες μέρες, δικαιολογίες και υπεκφυγές εκ μέρους της. Ύστερα από μια εβδομάδα ξαναμίλησαν στο fb. Εκεί του είπε ότι η διαχυτικότητά του γκρέμισε όλη τη μαγεία που ένιωθε γι’ αυτόν. Επειδή Εκείνη θα έφευγε για ένα μεγάλο ταξίδι, η προοπτική συνάντησης σύντομα ήταν αδύνατη. Έτσι, για τα προσχήματα, την ρώτησε αν θα μπορούσε να της τηλεφωνεί κάπου-κάπου, κι Εκείνη είπε «ναι». Όταν τέλειωσαν, αυτή ανέβασε δύο ξένα τραγούδια και σημείωσε κάποιους στίχους τους. «Έλα, πάρε με από εδώ και ταξίδεψέ με μακριά… Άρπαξέ με, κάψε με σαν φωτιά, σαν τρελή οδήγησέ με…» Η απόλυτη συντριβή του. Ήξερε ότι δεν ήταν για εκείνον. Έτσι ονειρευόταν αυτή τον έρωτα, τη στιγμή που την είχε σοκάρει το απλό, τρυφερό φιλί του…

Δεν δυσκολεύτηκε να τον διώξει από τη ζωή της, κι αυτός δεν τη δυσκόλεψε με τη στάση του. Ύστερα από αρκετές μέρες την είδε στο παράθυρο συνομιλητών. Δεν του μίλησε, δεν του έστειλε τίποτα… Σε λίγο έβγαλε στον Τοίχο της «Χάνομαι… κι εσύ απλά κοιτάς…» Ένιωσε παράξενα. Ήξερε ότι κι Εκείνη έβλεπε πως ήταν διαθέσιμος για συνομιλία. Σκέφτηκε, προς στιγμήν, να σχολιάσει την κραυγή της, αλλά δεν το έκανε. Ήταν πια βέβαιος ότι δεν ήταν για αυτόν η κραυγή της βοήθειας. Ποιας βοήθειας δηλαδή…, μάλλον διασκέδαζε μαζί του με ένα τραγούδι της Πέγκυ Ζήνα, αλλά αυτός δεν το γνώριζε.

Ύστερα από λίγες μέρες ήταν που συναντηθήκαμε και πήγαμε για καφέ. Άνοιξε την καρδιά του και ζήτησε τη γνώμη μου. Τι να του έλεγα; Ότι μια γυναίκα με τα μισά του χρόνια δε θα τον αγαπούσε για τις ποιητικές ευαισθησίες του; Του πλήρωσα τον πικρό καφέ που ήπιε. Ένιωθε προδομένος από τα αισθήματά του, που τον έκαναν να πιστέψει ότι κι Εκείνη αισθανόταν το ίδιο γι’ αυτόν. Τότε του είπα ότι όχι απλά προδόθηκε, αλλά ότι βρέθηκε παγιδευμένος. Θέλησε να φέρει κάποια αντίρρηση.

«Μα περάσαμε τρεις ώρες μοναδικές…»

Γέλασα. «Ακόμα καίει η φωτιά μέσα σου; Αφού την ενόχλησε το φιλί σου, γιατί δεν στο είπε στην τρίωρη συζήτησή σας και φερόταν σαν να μη συνέβη τίποτα;»

«Γιατί;» ρώτησε και στα μάτια του έπαιζε μια μικρή λάμψη ελπίδας.

«Γιατί ήθελε να δει το κύρος σου σαν συγγραφέα. Κι εσύ θα της είπες την αλήθεια, βέβαια!»

«Μα δε θα μπορούσα ποτέ να της πω ψέματα… Δε φταίει Εκείνη, εγώ φταίω που βιάστηκα να πιστέψω αυτά που ήθελε η καρδιά μου», είπε αποσβολωμένος.

Δεν ήξερε ο φίλος ότι η παγίδα ήταν διπλή! Νομίζω ότι χωρίς να το θέλω, εγώ του έδωσα τη χαριστική βολή όταν του είπα πως δεν είχε παγιδευτεί μόνο από την καρδιά του, αλλά και από την εικόνα που είχε σχηματίσει Εκείνη γι’ αυτόν. Είναι σίγουρο ότι την συνάρπασε η προσωπικότητά του μέσα από την πολύωρη επικοινωνία τους. Αλλά όταν στη συνάντησή τους είδε και διαπίστωσε πως δεν είχε ούτε το αυτοκίνητο ενός επιτυχημένου Έλληνα μεσήλικα, ούτε την δόξα και την προβολή του συγγραφέα των ΜΜΕ, τότε γκρεμίστηκε όλη η μαγεία του στα μάτια της…

Του ξεκαθάρισα την κατάσταση: «Δεν είσαι πλούσιος, δεν είσαι διάσημος, ποιος νοιάζεται για τα φτωχά σου αισθήματα;»

Όταν το άκουσε, σηκώθηκε και έφυγε αργά-αργά μόνος του χωρίς να κοιτάξει πίσω...

ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ- ΠΟΙΗΣΗ

2012-02-08T00:27:00.000-08:00

Κατοικώ μες τις λεπίδες των κυπαρισσιών
Ετσι είπα, να θερίσω λέξεις…
Δεν μπορώ να ραγίσω το πέλαγο
Γεμίζω μόνο με επιείκεια το εύθραυστο…
Ο άνεμος κροταλίζει αναπνέοντας
Μασουλώντας τα κύματα στις χάλκινες ακτές..
Ιδού η ναρκωμένη παρησσία της ύπαρξης
Αποστεωμένη θάλασσα
Πλαγιάζει σε ένα αμπάρι νωθρότητας
Σαν λόγχη…
Θα ξεντυθεί τα στοιβαγμένα χαλίκια η μέρα
Σταθήκαμε τυχεροί
δεν υπάρχουν ανάκατες θάλασσες
υπογραμμισμένες αισθήσεις κυμάτων κομπιάζουν..
Αμοίραστες λεχώνες υπερβάσεων οι σκέψεις
ανελέητα απορημένοι παφλασμοί μεσα στις φούχτες μας..
Κι η βροχή σιγανη
με ρόδα όνειρα
νανούρισμα-καληνυχτα..

********
Αλητεύει η παλάμη στους καθρέφτες της πόλης…
Τι βαθιά η χειραψία της ησυχίας…
Ομίχλη στην πόλη οι άνθρωποι
γενναία σμήνη ακροάσεων στο τρύπιο φλασκί της αντοχής..
Στον αφαλό των δρόμων
εισιτήρια με αποτυπώματα χαμένων φίλων
φουσκώνουν τη ζύμη από τις ανάσες των πάρκων..
Μες το προζύμι των διαβάσεων
χαραγμένοι οι έρωτες
διαγράφουν οριζόντια τους δρόμους
τις διαχωριστικές των λεωφόρων καταργώντας..
Με υψωμένες ελπίδες ,στις αστραπές των τραμ
στα δρομολόγια των επιφάσεων
σε κάθε οδό
φαρδιές ομπρέλες οι λεμονιές
ανελέητα τσουλούφια ειλικρίνειας
χαράζουν συνοικίες περιφράσεων..
Και μια παρέα καθισμένη στους ήχους
στην έξοδο των γεμάτων λυγμούς δειλινών
στεγνώνει τους δράκους της πόλης ..
Αναλυτικά περιφέροντας τη ζωή
παράλληλα στα σχηματισμένα ηφαίστεια των λαμπτήρων
λιάζεται ο όρθρος της μέρας…
Χορτάτοι οδυρμοί τα σώματα
μες τα κελύφη των συνάξεων στις αγορές…
Στο μποτιλιάρισματων ονομάτων
μια αθώωση μουσκεμένη μες την πόλη…
Εκείνο το «ενοικιάζεται» στους ήχους…

******

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ- ΠΟΙΗΣΗ

2012-01-31T15:49:00.000-08:00

EΝΑΣ ΑΣΤΕΓΟΣ

Η αλήθεια ειναι πως σκοτώνει
αρκούδα αυτό το κρύο κι η Σταδίου κατεβάζει
φαρμάκι,αλλά θα βγει το βράδυ:θα έρθουν
τα σκυλιά.έχω ψαρέψει
από τον κάδο στην Ομήρου
δύο χάμπουργκερ μισά,
θα τα φάνε,θα ζαρώσουν εδώ δίπλα,
θα ζεσταθούν,θα ζεσταθώ.
Ε,όχι να πεθάνω από την αθλιότητά τους
πριν πεθάνω από το κρύο!
Δεν πάνε.ας πάνε σπίτια τους,
ας τσακωθούν
με τις γυναίκες τους για τα παιδιά
και με τα παιδιά για το σχολείο,
ας δουν στην τηλεόραση
να τους βρίζουν,ας φάνε μέχρι σκασμού,
ας χαμηλώσουν την θέρμανση
πριν πάνε στο κρεβάτι κι ας πεθάνουν
από βλακεία πριν πεθάνουν από τη ζέστη.
Εγώ θα είμαι εδώ και θα ονειρεύομαι
τις απογευματινές εφημερίδες:
Υπουργός πέθανε από τη ζέστη,
εν μέσω πολικού ψύχους!

Ε,πως!Αυτό το κρύο είναι δικό μου,
περάσαμε πολλά μαζί.
Δεν με πειράζει.

*************

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Δηλητηρίασαν τον Μεγαλέξανδρο,
σταύρωσαν το Χριστό,
άλωσαν την Κωνσταντινούπολη,
αποκήρυξαν γραπτά την Επανάσταση του Γένους,
έβαλαν στη φυλακή τον Κολοκοτρώνη,
ευνούχισαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο,
δολοφόνησαν τον Καποδίστρια,
έβαλαν τους κομμουνιστές να κάνουν
αντάρτικο,πληρώνουν τους αναρχικούς
να σπάζουν τζάμια και να καίνε
κάδους στην Αθήνα,κατέστρεψαν
τα υποβρύχια που αγόρασε το Ναυτικό μας,
εξευτέλισαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
στην τελευταία επέτειο της 28ης Οκτωβρίου,
έβαλαν φωτιά επανειλημμένως
σε βιβλιοπωλεία Ελλήνων πατριωτών,
επινόησαν την απάτη του πανε πιστημιακού ασύλου
για να καταστρέψουν το ελληνικό πνεύμα,
κατέκλεψαν το κράτος για να ενοχοποιήσουν
τους πολιτικούς μας,διέβρωσαν τα πάντα,
δεν κόβουν αποδείξεις,αρνούνται να πληρώσουν
τους φόρους,διαπλέκονται και γενικώς
κάνουν τα πάντα για να αφανίσουν
το Γένος των Ελλήνων.
Ετσι ήταν πάντα οι Τούρκοι.
Ως άνδρας του ένδοξου ελληνικου
Λιμενικού Σώματος δηλώνω κατηγορηματικά
πως σέβομαι τις διατάξεις
της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
που απαγορεύουν τα βασανιστήρια και πως
δεν θα τις παραβίαζα ποτέ.Εξάλλου εγώ
δεν έχωσα το γκλομπ εκεί που ισχυρίζεστε
για να τον βασανίσω,
αλλά για να τον τιμωρήσω.

NΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ-ΠΟΙΗΣΗ

2012-01-29T08:54:00.000-08:00

Διερώτηση για να μην κάθομαι άνεργος

Ποτέ στ΄αλήθεια δεν το΄μαθα
τί είναι τα ποιήματα
Είναι πληγώματα
ειν΄ομοιώματα
φενάκη
φρεναπάτη;

Φρενάρισμα ίσως;
ταραχώδη κύματα;
τί είναι τα ποιήματα;
Eίν΄εκδορές απλά γδαρσίματα;
Eίναι σκαψίματα;
Eϊναι ιώδιο;Eίναι φάρμακα;
Eίναι γάζες επίδεσμοι
παρηγοριά ή διαλείμματα;
Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα
Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.

*****
ΗΧΗΡΟ

Σύρματα τιμημένα της ζωής μου
οπού με ζώνετε τόσα χρόνια
σκλάβος ανέβηκα ως τ΄αστέρια
τη ζωωδία των ανθρώπων έχοντας ακυρώσει
μέσ΄στην ορμή για ποίηση
μέσ΄στην ορμή για έρωτα
σύρματα της ζωής μου.

*******

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΕΙΣ ΥΨΟΣ

Ευτύχησα μόνος μου.
Χωρίς ιερότητα χωρίς υγεία.
Μερίζοντας τρόμους
ανώφελα μεγάλα κομμάτια
σήμερα πεθαίνω
αύριο πεθαόινω
Στον άγιο αριθμό των ανέργων
είμαι πάντοτε μέσα.
Διεθνής κι ακάθεχτος
υποφέρομαι
στη θρησκεία του σκούληκα.
Επώνυμο:Πλήρης.

********

Κάτι παλιά χρωστούμενα του Ντίνου Λυρικού

2012-01-29T08:41:00.000-08:00

Τον είχαν σαπίσει στο ξύλο, αλλά αυτός τίποτα, άχνα δεν έβγαζε από το στόμα του.
- «Πες ρε αρχίδι, ρε παλιόπουστα του κερατά, ποιοι άλλοι κοπρίτες ήταν μαζί σου;»
Κουβέντα ο Μητράρας, τους άκουγε και μια ανέκφραστη λύπη, ανάμεικτη με οργή ζωγραφιζόταν στα μάτια του, γεγονός που τον έκανε να αποφεύγει να τους κοιτάζει κατάματα αφού διακρίνονταν ανάγλυφα στο βλέμμα του η περιφρόνηση που ένιωθε, πράγμα που τους ερέθισε, με αποτέλεσμα να τον κτυπάνε ακόμη πιο δυνατά. Για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε τότε πως οι θρασύδειλοι, όταν δεν τους φοβάσαι, ταράζονται και αυτό τους κάνει ακόμη πιο επιθετικούς.
- «Θα υπογράψεις ρε;», φώναζαν μέσα στο αυτί του και οι μπουνιές έσκαγαν με γδούπο στο πρόσωπο, στο σώμα του και ιδιαίτερα στη ψυχή του.
Τη νύχτα, αποκαμωμένος πια απ’ το ξύλο, αναρωτιόταν αν είναι το μοίρασμα της ενοχής που κάνει τόσους πολλούς να βασανίζουν κάποιον τόσο πολύ και μάλιστα έναν δεμένο πισθάγκωνα.

Την επόμενη μέρα μπήκαν στο κελί και το μπουνίδι άρχισε με την επίδειξη ενός χαρτιού που του ζήταγαν να υπογράψει.
- «Σήμερα ή υπογράφεις παλιόπουστα ή πεθαίνεις», είπε αυτός που φέρονταν ως αρχηγός της μικρής ομάδας των “καλών παιδιών”. Τα μάτια του είχαν πρηστεί, δεν έβλεπε ούτε δέκα πόντους μπροστά του.
- «Θα υπογράψω», ψέλλισε ξαφνιάζοντάς τους, «δώστε μου το στυλό».
Μια παγερή σιωπή σκέπασε το μικρό κελί. Ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να πιστέψουν στα αυτιά τους αυτό που μόλις είχαν ακούσει. Ο “αρχηγός” επειδή του άλλαζε τους όρους της δρομολογημένης ανάκρισης και οι άλλοι επειδή τους χάλαγε το προγραμματισμένο πάρτι ξυλοδαρμού.
- «Κιότεψες παλίοπουστα, ε;» ακούστηκε η φωνή του αρχηγού, «φέρτε ένα στυλό ρε», συμπλήρωσε φωναχτά.
Τόσο απρόσμενη τους φαίνονταν αυτή η κατάληξη που ούτε στυλό δεν είχαν φροντίσει νάχουν μαζί τους. Του έπιασαν το χέρι και το τοποθέτησαν πάνω στο χαρτί. Εκείνος έβαλε με κόπο κάτι σαν τζίφρα στη κάτω άκρη του χαρτιού και τις σκαπουλάρισε κείνη την ημέρα με μια κλωτσά μόνο στο στήθος. Έπεσε αναίσθητος.

Ένα χρόνο μετά, μπροστά στον πρόεδρο του στρατοδικείου με την παλάμη πάνω στο ευαγγέλιο, έλεγε «Ορκίζομαι να πω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια…».
- «Τί έχεις να απολογηθείς κατηγορούμενε;» ρώτησε ο πρόεδρος του δικαστηρίου.
- «Όλα είναι ψέματα κύριε πρόεδρε», απάντησε με παρρησία εκείνος.
- «Μα πώς είναι ψέματα;» επανήλθε ο πρόεδρος, «εδώ έχει την υπογραφή σου».
- «Ποια υπογραφή μου, για κοιτάξτε καλά κύριε πρόεδρε», απάντησε ο Μητσάρας.
Φέρνει ο πρόεδρος το έγγραφο (το χαρτί) μπροστά στα χοντρά του γυαλιά και διακρίνει έκπληκτος ότι στο μέρος της υπογραφής ήταν γραμμένη η φράση “Όλα Ψέματα”. Γυρίζει προς τον κύριο μάρτυρα κατηγορίας, τον “αρχηγό”, που παρίστατο στη δίκη και του λέει: «Τί είναι αυτό κύριε υπομοίραρχε;»
Ο τελευταίος, σαν να τον είχε χτυπήσει κεραυνός, κοίταζε μία τον κατηγορούμενο, μία τον πρόεδρο και μία χαρτί. Κάγκελο!
Ο Μητσάρας αγέρωχος με ένα αδιόρατο ειρωνικό μειδίαμα στα χείλη και τη λύπη να μην μπορεί να αποφασίσει μεταξύ θλίψης και συγκαλυμμένης οργής, απευθυνόμενος στον υπομοίραρχο-μάρτυρα που τα είχε χαμένα, τον ρωτάει «…δεν θα απαντήσεις κυρ υπομοίραρχε;»
- «Μην παραφέρεστε, κατηγορούμενε», τον επανέφερε ο στρατοδίκης εισαγγελέας. Χαμογελώντας αμήχανα δε, έγειρε το μέτωπό του στον πρόεδρο του δικαστηρίου και κάτι του ψιθύρισε στο αυτί. Το λόγο πήρε ευθύς αμέσως ο πρόεδρος.
- «Το δικαστήριο απαλλάσσει τον κατηγορούμενο από τις κατηγορίες και του επιβάλλει να παρουσιάζεται κάθε πρώτη και δεκάτη έκτη του μηνός στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς του. Λύεται η συνεδρίασις», ανακοίνωσε με λύπη, ενώ το «γκουπ» από το ξύλινο σφυρί ακούστηκε άψυχο αυτή τη φορά, σαν επιστέγασμα μιας παρωδίας που η έλλειψη χιούμορ την έκανε απελπιστικά θλιβερή.

Αποχωρώντας ο Μητσάρας, υπό φρούρηση και με τις χειροπέδες ακόμα, στάθηκε μπροστά στον αποσβολωμένο βασανιστή, τον “αρχηγό”, τον κύριο υπομοίραρχο και σουφρώνοντας τα χείλη σαν ήθελε να του δώσει ένα φιλί στη μούρη, τον ρώτησε χαμογελαστά «…λοιπόν, κυρ υπομοίραρχε;»
- «Έξυπνο, αλλά δεν τελειώσαμε ακόμα παλιόπουστα» του απαντάει εκείνος χαιρέκακα.
- «Ναι! Ελπίζω να ξαναβρεθούμε, δεν ξέρεις πως θα το χαρώ», ανταπάντησε ο Μητσάρας.

Πέρασαν δώδεκα χρόνια έκτοτε, ίσως και παραπάνω. Μεταπολίτευση, δημοκρατία και άλλα αχτένιστα και κατσαρά. Ήταν Πάσχα. Ο Μητσάρας πίσω από τον πάγκο του χασάπη έκοβε παϊδάκια. Ξαφνικά το χέρι που κράταγε τη χατζάρα σαν αμείλικτη ρομφαία έμεινε μετέωρο στη θέα ενός μεσόκοπου πελάτη που φόραγε ένα παλιό κουστούμι και μια κακοδεμένη αταίριαστη γραβάτα στο λαιμό και που, με σιχασιάρικο τρόπο, σαν να ακουμπάει μίασμα, διάλεγε τα καλύτερα κομμάτια κρέατος από τον πάγκο του Μητσάρα.
- «Είναι φρέσκο;» τον ρωτάει.
- «Φρεσκότατο, όπως η μνήμη μου», του απαντάει ο Μητσάρας.
- «Και ντόπιο;» ξαναρωτά αυτός.
- «Καμάρι της “πατρίς” κι αυτό σαν κι εσένανε κυρ υπομοίραρχε μου» του απαντάει ο Μητσάρας.
Ακούγοντας το “υπομοίραρχε” ο πελάτης έστρεψε με απορία το βλέμμα του στο πρόσωπο του Μητσάρα.
- «Δεν με θυμάσαι;» τον ρώτησε ο Μητσάρας και πλησίασε τη μούρη του κοντά, κρατώντας ακόμα στο χέρι του τη μεγάλη χαντζάρα.
- «Ποιος είσαι;» τον ρώτησε, προσπαθώντας να θυμηθεί ο υπομοίραρχος.
- «Σκύψε να σου πω στο αυτί το μυστικό για το καλό κρέας», συνέχισε ο Μητσάρας και στο πρόσωπό του κόχλαζε η εκδίκηση.
Εύπιστα και αφελώς ο τέως υπομοίραρχος και νυν πελάτης έσκυψε προς τον πάγκο και τότε ο Μητσάρας με μια κίνηση τον αρπάζει από τη γραβάτα και τον φέρνει σούρνοντας πάνω στο κούτσουρο.
- «Είμαι ο παλιόπουστας» του λέει, «δεν με θυμάσαι;» και με μια κίνηση απόλυτης ακρίβειας του γραπώνει τον καρπό, σα να χούφτωνε μπούτι χοιρινό για να το πετσοκόψει και, σηκώνοντας τη χαντζάρα ψηλά, τη κατέβασε με δύναμη ένα χιλιοστό μακριά από τα απελπισμένα δάκτυλα του πελάτη, του υπομοίραρχου, του “αρχηγού” που εντωμεταξύ σε κλάσματα του δευτερολέπτου είχε θυμηθεί τα πάντα και ήδη έτρεμε από το φόβο του.
- «Μα σε παρακαλώ…», ψέλλισε, μυξοκλαίγοντας.
- «Α, με παρακαλάς τώρα, ε;», απάντησε ατάκα ο Μητσάρας, εν μέσω συναδέλφων χασάπηδων που παρακολουθούσαν το συμβάν χωρίς (ούτε κατά διάνοια) να τολμήσουν να παρέμβουν.
Έπειτα, αφήνοντας τη χαντζάρα καρφωμένη στο κούτσουρο να συμβολίζει μια διαθέσιμη απειλή, σήκωσε τον πελάτη από τον πάγκο, τον ίσιωσε, τον καθάρισε από τα αίματα των κρεάτων, έπιασε μια χασαπόκολα, τη γέμισε με τα παϊδάκια, αυτά που είχε διαλέξει ο υπομοίραρχος και, γυρίζοντας προς το μέρος του, βγάζει από το θηκάρι του το μικρό κοφτερό μαχαίρι και με μια απότομη κίνηση του κόβει τη γραβάτα, σύρριζα στο λαιμό. Την τεντώνει, την απλώνει νευρικά γύρω από την κόλα με τα παϊδάκια και τη δένει φιόγκο.
- «Με θυμήθηκες λοιπόν κύριε υπομοίραρχε, ε;», επισήμανε, ρωτώντας καθώς το μάτι του γυάλιζε εφιάλτες. «Στο είχα πει πως θα ξαναβρεθούμε».
- «Ναι, ναι, ναι!... Θυμήθηκα… συγνώμη…», συνέχισε να ψελλίζει αυτός.
- «Μπράβο καμάρι της πατρίς. Αυτό το πακέτο κρέας είναι δώρο από μένα να το κάνεις ψητό στο φούρνο. Άντε τώρα να σκουπίσεις τα σκατά σου και καλή ανάσταση», συμπλήρωσε, χτυπώντας τον φιλικά στον ώμο, σπρώχνοντάς προς την έξοδο του κρεοπωλείου.

- «Τί έγινε ρε Μήτσο; τί ήταν αυτός;» τον ρώτησε ο συνέταιρός του, ο Κώστας.
- «Κάτι παλιά χρωστούμενα.., μη δίνεις σημασία», απάντησε ο Μητσάρας. «Άντε να δουλέψουμε τώρα, να βγάλουμε και κάνα φράγκο, μέρες που είναι. Ξεχρεώσαμε Κώστα, πάει κι αυτό!».
Επιστρέφοντας πίσω από το πάγκο του, σαν να μη είχε προηγηθεί τίποτα και με την ικανοποίηση να αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αλλά και με φωνή δόκιμου ντελάλη άρχισε φωνάζει: «Έσπασε η πατρίς σήμερα κύριοι! Περάστε, τζάμπα τα δίνουμε, τσάμπα! Έσπασεεε… άντε και καλή ανάσταση!».

Ανήμερα του Πάσχα ο Μητσάρας με το αρνί στη σούβλα μισοφαγωμένο, το κοκορέτσι και τη γαρδουμπά (που κρατούσε πάντα για το τελευταίο κρασί), χόρεψε μερακλωμένος ζεμπέκικο στην πίσω αυλή του σπιτιού, σπάζοντας πιάτα στο κεφάλι του, λεβέντικα και επιδεικτικά όπως έκανε πάντα όταν μεράκλωνε. Μόνο που αυτή τη φορά, ασυνήθιστο γι αυτόν, μέθυσε και άρχισε ξαφνικά να κλαίει γοερά, επαναλαμβάνοντας μονότονα και πνιγμένος σε λυγμούς «έ, όχι και παλιόπουστας ρε παιδιά… εγώ; ο Μητσάρας με το όνομα… είναι άδικο ρε, έγκλημα είναι…»._

Ν.Λ.

[Αφιερωμένο στον Περικλή Κοροβέση, στο Χρήστο Μίσιο και στον πατέρα μου]

Τσιγάρα βερεσέ...του Αλεξη Καζαντζίδη

2012-01-29T08:04:00.000-08:00

Τσιγάρα βερεσέ...

Μια ζωή ίσα βάρκα-ίσα νερά στα οικονομικά του ο κ. Σπύρος, αλλά στα μάτια του κόσμου γύρω του: «ευκατάστατος» καθ' ότι όπως έλεγε η μάνα του η Λάκαινα «ας με λένε Βοϊβοντίνα κι ας πεθαίνω από την πείνα». Της ίδιας σχολής λοιπόν και ο κ. Σπύρος, πάντα αξιοπρεπής και στην τρίχα περπάτησε στον βίο του καθαρός και λουσμένος, ώστε αν τον βρει η στραβή να μη ρεζιλευθεί, αλλά ωραίος ως Ελλην «απιέναι».

Ωσπου, συνταξιούχο πλέον, τον κ. Σπύρο τον μπάταρε (και) αυτή η κυβέρνηση! Περικοπές από 'δώ, φόροι από 'κεί, τέλη, έκτακτες εισφορές, καπάκι νέοι φόροι, κλονίσθηκε ο κ. Σπύρος.

Βεβαίως δεν ήταν η πρώτη του, δεν ήταν άμαθος, στην πιάτσα (εργαζόμενος) από φοιτητής κι ύστερα στην αγορά ιδιωτικός υπάλληλος, κι άλλες φορές στο παρελθόν είχε ζορισθεί ο κ. Σπύρος, αλλά πάντα καβαντζάριζε, έκανε τα κουμάντα του, υπήρχε προοπτική, ξεκεφάλωνε.

Τώρα ο κ. Σπύρος δεν βλέπει αλλά και δεν έχει καμιά προοπτική. Οι απώλειες που υφίσταται είναι τελεσίδικες και το αργό πετσόκομμα στο οποίο υποβάλλεται ατελείωτο. Κι επί πλέον -το χειρότερο- ες μάτην! Ο κ. Σπύρος αισθάνεται και πια γνωρίζει ότι το υστέρημά του δεν συμβάλλει στο κοινό καλό και στην ανόρθωση της πατρίδας, αλλά ότι υπεξαιρείται από τους ίδιους χρυσοκάνθαρους που συνεχίζουν να πλουτίζουν, ενώ συνεχίζουν επίσης να οδηγούν στην πτώχευση τα πάντα, και τους ανθρώπους και τα πράγματα, της πολιτείας τα πράγματα.

Σύννους ο κ. Σπύρος. Κατηφής. Κι ίσως για πρώτη φορά απόμακρος απ' τη χαρά της ζωής -ενίοτε τρίζει τα δόντια του- «για έναν μαλάκα ρε γαμώτο» συχνά μονολογεί.

Ο κ. Σπύρος για πρώτη φορά στη ζωή του, στα 65 του ψώνισε τσιγάρα βερεσέ από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς του στα Σεπόλια. Δανεικά από φίλους δεν υπήρχαν πια να πάρει -δάνεισαν όλοι ο ένας τον άλλον οι φίλοι ό,τι είχαν και δεν είχαν- δεν είχαν πλέον, στον άσσο ο κ. Σπύρος, έκανε την ανάγκη για το τσιγάρο μισή ντροπή δική του μισή του ψιλικατζή, ζήτησε απ' τον κ. Γιώργο τον Αλβανό, δυο πακέτα Μάλμπορω βερεσέ, «αμέσως, γκύριε Σμπύρο», του είπε ο κ. Γιώργος, του έδωσε τα τσιγάρα κι άνοιξε ένα μαύρο μακρουλό τεφτέρι όπου τα έγραψε (εις άπταιστον αλβανική, υποθέτω, «γκυριος Σμπυρος, Μαλμπορο δύο»).

Την επομένη και τη μεθεπομένη ο κ. Σπύρος πλήρωσε τα δύο πρώτα πακέτα, αλλά πήρε βερεσέ τα επόμενα -ώσπου προς το τέλος της βδομάδας με τα πακέτα πια στα οκτώ, λέει ο κ. Γιώργος ο ψιλικατζής στον κ. Σπύρο τον νεόπτωχο:

«Ομως, γκυρίε Σμπύρο, θα τα πληρώσεις τα τσιγάρα στο τέλος, ε;»...

Εως θανάτου η θλίψη του κ. Σπύρου...

ENA ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗ

2012-01-29T07:58:00.000-08:00

Φαντάσου

Φαντάσου.

Μια πεταλούδα από σκοτάδι

θανατωμένη με αψέντι και τριαντάφυλλα,

καρφιτσωμένη στην καρδιά σου από έναστρες σιωπές.

Στο Κιλιμάντζαρο στήσαμε τις παντιέρες των ονείρων.

Δείξαμε σε ήλιους με Αλτσχάιμερ , πως να ανατέλλουν.

Στου δέρματος την αυτοκρατορία η αφή βγήκε απόψε με το βραδινό σου άρωμα,

για να θυμάμαι,

τον κεραυνό που κέρναγαν τα δυο σου χείλη,

τα ολοκαυτώματα της ευτυχίας,

το κάτι που απομένει πίσω σαν πεθαίνουν οι πυροτεχνουργοί

Χαλάσματα συναισθημάτων.

και το γαλάζιο σου μακό που αρπάξανε οι ουρανοί.

Θα τους πεθάνω με του σπαραγμού μου τη βροχή.

Φαντάσου.

Να εκδικούμαι ένα χελιδόνι.

Μίας φυγής το φτεροκόπημα.

Τέλος.

Μια λέξη που αγαπά η λησμονιά.

Φαντάσου σημαίες να ανεμίζουν πάνω από τη σαβάνα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ Θ.ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ του Πανου Σταθόγιαννη

2012-01-27T04:46:00.000-08:00

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ - "Δεν έχω άλλον τρόπο λύτρωσης παρά τις ιστορίες που αφηγούμαι..."

ΠΗΓΗ:Πάνος Σταθόγιαννης – ‘‘ΠΕΡΙΣΤΥΛΟΝ’’. Περιοδική έκδοση του Π.Ο.Υ. στο Υπουργείο Πολιτισμού, τεύχος 06, Δεκέμβριος 2008./

Συζητήσαμε κοντά τρεις ώρες με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο – έναν από τους ελάχιστους ‘‘παγκόσμιους’’ Έλληνες. Μαζί μου ήταν και η Ντοστένα Λαβέρν από το γαλλικό περιοδικό ‘‘Les saisons d’ Alsace’’, που ετοιμάζει ένα αφιέρωμα σ’ αυτόν και το έργο του. Λύθηκε γρήγορα. Μίλησε για χίλια πράγματα. Για τη ζωή του, τις ταινίες του, τις μνήμες του, το όραμά του ως δημιουργού– σκέψεις, βιώματα, μικροπεριστατικά. Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα. Αργότερα, στο σπίτι μου, απομαγνητοφωνώντας τον για τις ανάγκες του περιοδικού, είχα την αίσθηση ότι έπρεπε να χειραγωγήσω έναν ωκεανό. Αδύνατον. Είχα στα χέρια μου περισσότερο υλικό για βιβλίο, παρά μια απλή συνέντευξη. Ίσως το κάνω κάποτε. Να κάποια ‘‘πρώιμα’’ κι ανεπεξέργαστα αποσπάσματα.

Πώς άρχισε να κάνει κινηματογράφο στην Ελλάδα

Ήταν καλοκαίρι του 1964. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου στη Γαλλία και επέστρεψα στην Ελλάδα για να δω τους δικούς μου. Το λεωφορείο από το αεροδρόμιο με άφησε στο Σύνταγμα. Κατευθύνθηκε με το σάκο στον ώμο προς το σπίτι μου. Έπεσα πάνω σε μια φοιτητική διαδήλωση. Η αστυνομία είχε πέσει πάνω στα παιδιά και τα έδερνε. Εγώ δεν είχα καμία σχέση με αυτά που συνέβαιναν, έτσι συνέχισα το δρόμο μου. Ε, έφαγα ξύλο. Μου σπάσανε τα γυαλιά. Γύρισα στο σπίτι μου πολύ αναστατωμένος. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν μπροστά σ’ ένα δίλημμα – ‘‘σ’ ενδιαφέρει αυτός ο τόπος ή όχι;’’ Είχα πει στη φίλη μου την Τώνια Μαρκετάκη που μου είχε προτείνει να κάνω κριτική κινηματογράφου στην εφημερίδα ‘‘Αλλαγή’’ ότι είχα έρθει στην Ελλάδα για να φύγω. Την άλλη μέρα την τηλεφώνησα και της είπα ότι θα μείνω. Κι έμεινα. Για να καταλάβω. Έκανα τις πρώτες μου ταινίες (‘‘Αναπαράσταση’’, ‘‘Μέρες του ’36’’ και ‘‘Θίασος’’) για να καταλάβω την Ελλάδα

Πώς γνώρισε την Ελλάδα.

Ναι. Την έμαθα σχεδόν χωριό-χωριό κάνοντας ρεπεράζ για τις ταινίες μου. Μέχρι τότε δεν τη γνώριζα καθόλου. Ήμουν παιδί του άστεως και των καυσαερίων. Ξεκίνησα ταξίδια μου στην ‘‘μέσα’’ Ελλάδα με την ‘‘Αναπαράσταση’’, μια ταινία που μιλάει για μια χώρα όπου οι άντρες έχουν φύγει στη Γερμανία και στα ερείπια των χωριών κυκλοφορούσαν μόνο γυναίκες. Πήγα στην Κέρκυρα για να διαβάσω τη δικογραφία. Μετά πήγα στο χωριό όπου είχε γίνει το έγκλημα. Κάθισα στο καφενείο. Οι ντόπιοι που ντρέπονταν γι’ αυτό που είχε συμβεί στο χωριό τους μαζεύτηκαν και με κοίταζαν ακίνητοι. Κατάλαβα ότι έπρεπε να φύγω όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να ψάξω άλλο μέρος. Έφτασα απόγευμα και με ψιλόβροχο στη Ζίτσα, στα Ζαγόρια. Κανείς στους δρόμους. Μόνο κάτι μαυροφορεμένες γυναίκες χάνονταν σαν οπτασίες μέσα στους τοίχους των σπιτιών που από την υγρασία ήταν κατάμαυροι. Το μαύρο πάνω στο μαύρο. Εκπληκτικό πράγμα. Στο καφενείο, ένας γέρος μόνος του τραγουδούσε – ‘‘Μωρή κοντούλα λεϊμονιά, με τα πολλά λεμόνια…’’ Αυτό το ταξίδι μου στην Ελλάδα συνεχίζεται ακόμα.

Το ελληνικό κοίταγμα του κόσμου.

Νομίζω ότι το βλέμμα μου είναι ελληνικό. Ίσως γι’ αυτό να είναι και παγκόσμιο. Όταν μιλάει κανείς για μία χώρα με έναν τρόπο που δεν είναι αποκλειστικός, μιλάει για κάτι περισσότερο από μία χώρα. Ό Όμηρος, για παράδειγμα, μιλάει για μια ιστορία που αφορά την Ελλάδα, αλλά στην πραγματικότητα φτιάχνει μια ιστορία του κόσμου. Το ίδιο κάνουν και οι μεγάλοι συγγραφείς. Ο Ντοστογιέφσκι, ας πούμε, το γεγονός ότι είναι Ρώσος δε σημαίνει ότι δεν αφορά και εμένα. Μας αφορά όλους. Είναι φωνή του κόσμου.

Με ποιον τρόπο είναι Έλληνας.

Κατ’ αρχήν, έχω μια βαθιά σχέση με αυτό που λέγεται γλώσσα. Έχει δίκιο ο Χάιντεγκερ, όταν λέει ότι ‘‘η μόνη μας ταυτότητα είναι η γλώσσα’’. Κι εννοώ τη γλώσσα έτσι όπως την άκουγα από τη μητέρα μου και τη γιαγιά μου. Αυτή η τελευταία, μάλιστα, δε μου έλεγε ποτέ παραμύθια. Μου έλεγε ιστορίες από την Τουρκοκρατία που την είχε ζήσει και η ίδια. Θυμάμαι ακόμα τον τρόπο που μιλούσε, τον τρόπο που μεθόδευε τον λόγο της, δίνοντάς του μια μουσική χροιά. Δε μου έλεγε ιστορίες, μου τραγουδούσε ιστορίες. Ιστορίες που δεν είχαν τίποτα το ρεαλιστικό και γίνονταν μύθοι.

Οι μύθοι στο έργο του.

Ζούμε σ’ έναν τόπο που είναι γεμάτος πέτρες και σπασμένα αγάλματα. Και μύθους που κυκλοφορούν από αιώνες, σημαδεύουν τη λογοτεχνία, σημαδεύουν την τέχνη, σημαδεύουν και τη ζωή των ανθρώπων, γιατί διαρκώς αναπαράγονται. Η ‘‘Αναπαράσταση’’ δεν είναι τίποτε άλλο από μια καταγραφή ενός μύθου που ξαναπαίχτηκε και στις μέρες μας. Δεν μπορώ να απαλλαγώ από αυτούς. Κάποτε με νανούριζαν, σήμερα με τρέφουν ακόμα. Οι Ατρείδες, ο Οδυσσέας, η Ελένη…

Οι έννοιες ‘‘επιστροφή’’, ‘‘σύνορα’’, ‘‘σπίτι’’ που επανέρχονται σχεδόν εμμονικά στις ταινίες του.

Στο ‘‘Μετέωρο βήμα του πελαργού’’ λέει ένας ήρωάς μου – ‘‘πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε για να πάμε σπίτι μας;’’ Για μένα τα σύνορα έχουν μια διάσταση υπερβατική. Μιλάω για τα σύνορα της γνώσης, της αγάπης, του είναι. Το σπίτι, πάλι, είναι ένα σημείο ισορροπίας, ένα σημείο αρμονίας ανάμεσα στον εαυτό μας και τον εαυτό μας, ανάμεσα στον εαυτό μας και τον κόσμο. Το σπίτι μπορεί να είναι κάτι άλλο από εκεί που είμαστε, από αυτό που είμαστε, από αυτό που είναι η ζωή μας. Η καινούργια μου ταινία ‘‘Η σκόνη του χρόνου’’ τελειώνει με την αποστροφή – ‘‘Γυρίζουμε σπίτι’’. Δε λέει – ‘‘Γυρίζουμε στην Ελλάδα’’. Το σπίτι είναι ένα ‘‘κάτι’’ κι ένα ‘‘κάπου’’ που δεν το ξέρουμε ακόμα. Το σπίτι είναι ένα ‘‘κάτι’’ που δεν το έχουμε βρει ακόμα. Γι’ αυτό και δε σταματάμε να το ψάχνουμε. Το σπίτι είναι το ‘‘αληθινό’’ και ταυτόχρονα η ‘‘αναμονή του αληθινού’’.

Η τέχνη του κινηματογράφου.

Παλιότερα ο κινηματογράφος εθεωρείτο η τέχνη που συγκέντρωνε και ανακεφαλαίωνε χαρακτηριστικά από τις υπόλοιπες τέχνες – τη ζωγραφική, την ποίηση, τη μουσική, την αρχιτεκτονική κλπ. Ένα είδος σούμας. Δεν νομίζω ότι είναι έτσι. Κάνει, βέβαια, αναφορές στις άλλες τέχνες, αλλά μόνο αναφορές. Ο Παζολίνι χώριζε τον κινηματογράφο σ’ αυτόν της ποίησης και σ’ αυτόν της πρόζας. Αν υποθέσουμε ότι ισχύεις αυτός ο διαχωρισμός, τότε μπορούμε να πούμε ότι ο Φελίνι ανήκει στον κινηματογράφο της ποίησης και ο Αντονιόνι σ’ αυτόν της πρόζας. Όσον αφορά εμένα τώρα – η προηγούμενη ταινία μου (‘‘Το λιβάδι που δακρύζει’’) έχει μια καθαρά ποιητική ματιά, ενώ αυτή που κάνω τώρα είναι καθαρά αφηγηματική.

Η απουσία ‘‘ελληνικής σχολής’’ στον κινηματογράφο.

Η Ελλάδα έχει σημαντική ποίηση, μεγάλα επιτεύγματα στο χώρο της μουσικής, λιγότερα στο μυθιστόρημα και στη ζωγραφική και λίγα στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Είμαστε ένας λαός που οι μεγάλες του ‘‘εκρήξεις’’ έγιναν στη μουσική και την ποίηση. Εκεί ανοίξαμε πραγματικά καινούργιους δρόμους, γίναμε παγκόσμιοι. Ο κινηματογράφος είναι ίσως δυσκολότερη υπόθεση. Δε χρειάζεται απλώς μολύβι και χαρτί. Χρειάζεται υποδομή, εργαστήρια και μεγάλα κεφάλαια για να κάνεις κάτι. Γι’ αυτό και άνθισε σε χώρες ανεπτυγμένες, που είχαν τη δυνατότητα μέσα από τη βιομηχανία τους να βγει και η τέχνη. Πάρτε για παράδειγμα τη Γαλλία με τους αδελφούς Λυμιέρ. Υπήρχε μια προϊστορία εκεί. Στην Ιταλία, πάλι, ο πρώτος μεγάλος κινηματογραφιστής, ο Παστρόνε, εμφανίζεται το 1914. Αλλά και οι λεγόμενες ‘‘Ανατολικές χώρες’’ ανέπτυξαν κινηματογραφικές σχολές τον καιρό της εκβιομηχάνισής τους και του σοσιαλισμού. Να μην ξεχνάνε πώς όταν στην Ιταλία είχαμε Αναγέννηση, εδώ είχαμε Τουρκοκρατία. Όταν εμφανίστηκε ο κινηματογράφος, στην Ελλάδα δεν υπήρχε ούτε καν αστικός πληθυσμός. Χωριάτες ήταν και οι Αθηναίοι. Αλλά και αργότερα, με το 1922, την προσφυγιά, τα σύνορα να πάνε πέρα-δώθε, τη γενικευμένη αβεβαιότητα, η χώρα μας δεν μπορούσε, δεν είχε την πολυτέλεια να παράγει σινεμά.

Οι κινηματογραφικοί του προπάτορες.

Όταν ήμουν στο Παρίσι, δούλευα στην ταινιοθήκη. Είχα δει τα πάντα. Τότε ήταν η μεγάλη περίοδος της ‘‘νουβέλ-βάγκ’’. Έτσι, έχω όλες τις επιρροές που μπορεί κανείς να φανταστεί. Αν, όμως, πρέπει να ξεχωρίσω κάποιους, θα έλεγα τους Όρσον Ουέλς, τον Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου και τον Καρλ Ντράγιερ. Έχω βάλει μια σκηνή στο ‘‘Βλέμμα του Οδυσσέα’’ όπου δύο δημοσιογράφοι πίνουν και τους μνημονεύουν. Η Αγία Τριάδα. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είχα άμεσες επιρροές, με την έννοια της μαθητείας. Μιλάω περισσότερο για τη στάση τους απέναντι στον κινηματογράφο ή το πώς έλυναν κάποια προβλήματα. Ήταν για μένα κάτι σαν δρόμος. Όταν περπατάς σ’ έναν δρόμο, δεν κάνεις το ίδιο που έκαναν ή κάνουν και οι άλλοι που τον περπάτησαν ή τον περπατούν. Μπορεί να πει κανείς για τα ‘‘πλάνα-σεκανς’’, τα συνεχή, χωρίς άλλα εμβόλιμα πλάνα, που έκανε ο Αντονιόνι. Όμως το πρώτο ‘‘πλάνο-σεκάνς’’ το έκαναν πρώτοι οι αδελφοί Λυμιέρ. Μια εποχή τα έκανε και ο Γιάντσο. Όμως αυτό που κάνω εγώ είναι πιο ‘‘σπρωγμένο στην άκρη’’. Το ζήτημα είναι και παραμένει το πώς χρησιμοποιεί κανείς το χώρο, τον χρόνο και την αφήγηση για πράγματα που οι άλλοι μιλούν με άλλους τρόπους. Ο Προυστ έγραφε με μεγάλες προτάσεις. Ο Ντος Πάσος με κοφτές και σύντομες. Δεν έχει σημασία αν αφηγείσαι έτσι ή αλλιώς. Σημασία έχει τι σύνθεση παράγεται με αυτό. Και, σε τελική ανάλυση, ποια μουσική.

Ο κινηματογράφος σήμερα.

Ζούμε στη εποχή της ταχύτητας. Αυτό, όμως, σημαίνει μικρότερες δυνατότητες απορρόφησης. Έχει δημιουργηθεί μια πολύ παράξενη αμφίδρομη σχέση. Από τη μία όλοι ζητούν κάτι γρήγορο και εύπεπτο κι από την άλλη έχουν βαρεθεί το γρήγορο και το εύπεπτο. Αλλά δεν αναζητούν και το πιο σύνθετο, το πιο περίπλοκο. Πιστεύω ότι σιγά-σιγά ο κινηματογράφος θα γίνει κάτι όπως η όπερα. Δηλαδή, ένα γεγονός κλειστών χώρων, που θα παίζεται ως γεγονός. Όταν οι ταινίες περάσουν ακόμα και στα κινητά τηλέφωνα, θα έχει χαθεί για πάντα η έννοια τού παρακολουθώ μια ταινία, μέσα στην οποία μπαίνω μαγικά και ο ίδιος. Όταν καταργηθεί η σκοτεινή αίθουσα και η οθόνη, η μαγεία θα έχει χαθεί. Θα είναι απλώς μια πληροφοριακή ιστορία. Μια ανεκδοτολογική ιστορία.

Η κρίση της τέχνης, η κρίση της κοινωνίας.

Δεν υποφέρει μόνο ο κινηματογράφος, υποφέρει και η λογοτεχνία, υποφέρει και η μουσική, υποφέρουν τα πάντα. Σήμερα, στην Αμερική των μεγεθών του Στάινμπεκ και του Φόκνερ, μεγαλύτερος συγγραφέας θεωρείται ο Ροθ. Τι να πούμε... Τα πάντα σήμερα είναι εναντίον της τέχνης. Κι όταν λέμε ότι ο κινηματογράφος βρίσκεται σε κρίση, είναι επειδή παύει να είναι τέχνη. Σήμερα έχει χαθεί αυτό που παλιότερα ονομάζαμε ‘‘σημείο αναφοράς’’. Φτωχαίνουν τα σημεία αναφοράς – γίνονται αυτά που προτείνει η τηλεόραση και οι εφημερίδες. Φτωχαίνει η δημόσια ζωή. Φτωχαίνει η πολιτική. Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης από τη σημερινή, έτσι όπως η πολιτική ασκείται από τους Μπερλουσκόνι, Σαρκοζί, Μπράουν, για να μην αναφερθώ στους δικούς μας εδώ… Δεν είναι πλέον ζήτημα Αριστεράς-Δεξιάς. Δεξιός ήταν κι ο Ντεγκόλ. Είχε όμως ένα μέγεθος. Είναι ποτέ δυνατόν η Ιταλία –ποια; η Ιταλία!– να ψηφίζει Μπερλουσκόνι; Καταργήσαμε τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά από τα σχολεία. Χαλάσαμε έτσι τη σχέση μας με το παρελθόν. Πώς θα μάθει ο σημερινός Έλληνας τη μεγάλη του διαδρομή στο χρόνο. Όλα γίνονται ένα παρόν. Ένα ‘‘τώρα’’. Όμως, το ‘‘τώρα’’ είναι φτωχό.

Η αριστερά.

Παραμένω αριστερός, αλλά τώρα πια δεν ξέρω τι είναι Αριστερά. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι αυτή τη στιγμή η Αριστερά έχει ταυτότητα. Στην καινούργια μου ταινία (‘‘Η σκόνη του χρόνου’’) ένας από τους κεντρικούς της ήρωες ταυτίζεται με έναν από τους δικούς μας που δεν μπόρεσε να αντέξει την έκπτωση της Αριστεράς. Μιλάω για τον Δεσποτίδη. Ήταν τραγική η τελευταία φορά που τον είδα. Ήταν στη μέση της Σταδίου και προσπαθούσε να σταματήσει ένα ταξί. Λιώμα στο μεθύσι. Ουσιαστικά ο Δεσποτίδης αυτοκτόνησε. Το ίδιο δεν έγινε και με τον Νίκο Πουλαντζά, που ήταν συμφοιτητής μου στο πανεπιστήμιο. Πήγαινε να κάνει μάθημα, μαρξισμό, όμως από κάτω οι φοιτητές του ήταν πια διαφορετικοί. Είχαν αρχίσει να τον ειρωνεύονται. Είχε χάσει τη βάση πάνω στην οποία είχε στηρίξει όλη του την καριέρα κι όλη του τη ζωή. Κι αυτή η βάση ακόμα δεν έχει ξαναστηθεί.

Μνήμες από άλλους σκηνοθέτες.

Όλο κάτι ‘‘γέροι’’ μ’ αγαπούσαν.

…Ο Κουροσάβα με λάτρευε. Αλληλογραφούσαμε, μου έστελνε τις καινούργιες του ταινίες. Όταν στην Ιαπωνία παίχτηκε ο ‘‘Μεγαλέξαντρος’’ αυτός με υποδέχτηκε. Καθόμαστε και μιλούσαμε με τις ώρες για την ποιότητα του άσπρου και του μαύρου και πώς μπορούμε να το πετύχουμε στις ταινίες μας…

…Ο Μπέργκμαν έλεγε για τον ‘‘Μελισσοκόμο’’ ότι θα μείνει στην αιωνιότητα, γιατί είναι μια παραβολή πάνω στην καλλιτεχνική δημιουργία, όπου στο τέλος ο καλλιτέχνης πεθαίνει δολοφονημένος από το ίδιο του το έργο…

…Όταν πρωτοσυναντήθηκα με τον Φελίνι, μου έσφιξε το χέρι και μου είπε – ‘‘Έλπιζα ότι θα ήσασταν λιγότερο νέος’’…

…Ο Αντονιόνι ήταν ντροπαλός. Καθόμαστε σ’ ένα τραπεζάκι και συζητούσαμε. Εκείνος δε με κοίταζε. ‘‘Από μακριά, μοιάζατε σαν ερωτευμένοι’’, μου είπε μετά η γυναίκα μου. Ήρθε άρρωστος να δει το‘‘Μετέωρο βήμα του Πελαργού’’ στη Ρώμη. Στη σκηνή του γάμου, με τη νύφη από τη μία πλευρά του ποταμού και τον γαμπρό από την άλλη, δάκρυσε…

Αναδράσεις θεατών.

…Στο Μουσείο της Χιροσίμα με πλησίασε ένας Κορεάτης φυγάς και κλαίγοντας και φωνάζοντας μου είπε ότι ο ‘‘Θίασος’’ ήταν η ιστορία του, η ιστορία της δικής του ζωής…

…Ένα πρωί, καθώς πήγαινα στο γραφείο μου, στα Εξάρχεια, με πλησίασε ένας νεαρός, ένα ντρογκάκι, με κοίταξε με κάτι μελαγχολικά μάτια που δε θα ξεχάσω ποτέ και μου είπε – ‘‘Ευτυχώς που υπάρχετε’’…

…Ψάχναμε σ’ ένα χωριό της Πίνδου με τον Φίλο μου Μικέ Καραπιπέρη το χωριό του ‘‘Μεγαλέξαντρου’’. Σ’ ένα καφενείο, μου είπε ο καφετζής ότι είχε δει στην Πρέβεζα όλες μου τις ταινίες. Μετά στράφηκε σ’ έναν παππού. ‘‘Μπάρμπα’’, του λέει, ‘‘θυμάσαι που πήγαμε και είδαμε εκείνη την ταινία με μια γυναίκα που σκότωσε τον άντρα της;’’ ‘‘Ναι’’, έγνεψε εκείνος. Τρελάθηκα. Τι να κατάλαβε άραγε, αναρωτήθηκα. Τον ρώτησα. ‘‘Δεν κατάλαβα και πολλά’’, μου απάντησε εκείνος, ‘‘αλλά είναι δικό μας πράμα’’…

Μετά την ‘‘Τριλογία της Ελένης’’.

Κάποτε διάβαζα πολύ. Κυριολεκτικά κατάπινα τα βιβλία. Τώρα διαβάζω λίγο. Έχω αρχίσει να ψάχνω εμένα. Προσπαθώ να με διαβάσω. Έχω την αίσθηση ότι δεν έχω πει ακόμα αυτό που θα ’θελα να πω, δεν έχω πει ακόμα βαθιά προσωπικά μου πράγματα. Δεν ξέρω αν θα προλάβω, αλλά είναι ώρα να το κάνω. Δε μιλάω για κάποιον απολογισμό, αλλά για την ανάγκη που νιώθει κανείς να μιλήσει πράγματα που πρέπει να πει. Σαν να έχεις κάτι στην άκρη του στόματος και να θέλεις πολύ καιρό να το πεις, αλλά δεν το λες, και κάποια στιγμή βγαίνει. Λέει κάπου ο Σεφέρης – ‘‘Είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια, γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά’’.

Μια τελευταία φράση.

Στην ταινία που κάνω τώρα, ο Ουίλιαμ Ντεφόε που παίζει τον ρόλο του σκηνοθέτη συναντιέται με την πρώην σύζυγό του επ’ ευκαιρία των γενεθλίων της κόρης τους. Εκείνη τον μέμφεται, λέγοντάς του – ‘‘Τι ήμουνα για σένα; Μια σκιά που σε ακολουθούσε…’’. Εκείνος της απαντάει – ‘‘Το ήξερες απ’ την αρχή. Εγώ δεν έχω άλλο τρόπο λύτρωσης παρά τις ιστορίες που αφηγούμαι. Είναι το μοναδικό μου σπίτι Ειδάλλως χάνομαι…’’

/Πάνος Σταθόγιαννης – ‘‘ΠΕΡΙΣΤΥΛΟΝ’’. Περιοδική έκδοση του Π.Ο.Υ. στο Υπουργείο Πολιτισμού, τεύχος 06, Δεκέμβριος 2008./

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ- ΠΟΙΗΣΗ

2012-01-24T03:13:00.000-08:00

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν΄ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας

κοκκικίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;
******

ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ

Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.

Να σου δώσω απόγνωση ,να μη είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη,να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή ,να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη,να μην ξεπαγιάσω.

Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα ποδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

******

1. Σάββατο βράδυ
χωρίς δουλειά
μπατηρημένο κορμί
Σάββατο βράδυ
Χωρίς έρωτα

2. Το φιλί
ενώνει πιο πολύ
απ΄το κορμί
γι΄αυτό το αποφεύγουν
οι πιο πολλοί.

3. Το γατί μου
δε χορταίνει μόνο με χάδια
θέλει και φαί.
Το κορμί μου
δεν χορταίνει μόνο με φαί
Θέλει και χάδι.

****

ΕΡΩΤΑΣ

Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ
πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων
στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ
δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Αρνήθηκε το κρατικό βραβείο ο Ντίνος Χριστιανόπουλος

2012-01-23T06:16:00.000-08:00

Αρνήθηκε το κρατικό βραβείο ο Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Δε θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους»

Την πρόθεσή του να μην παραλάβει το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού αλλά ούτε και το χρηματικό έπαθλο που το συνοδεύει γνωστοποίησε ο γνωστός ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος. Η αντίδραση του ποιητή ήταν άμεση μόλις έγινε γνωστή η είδηση της βράβευσής του με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του.

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Κατ' αυτόν τον τρόπο σχολίασε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ τη διάκρισή του, ο 81χρονος ποιητής της Θεσσαλονίκης Ντίνος Χριστιανόπουλος, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979) με τον εμβληματικό τίτλο «Εναντίον».

«Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου …» αναφέρει, μεταξύ άλλων, σ' εκείνο το κείμενό του ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Πηγή: TVXS, fairbooks.gr

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011

2012-01-23T02:32:00.000-08:00

Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011 (αφορούν στις εκδόσεις έτους 2010) στα οποία κατέληξε η Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας από τον «βραχύ κατάλογο» των υποψήφιων προς βράβευση έργων. Παράλληλα, όπως επιτάσσει η νέα νομοθεσία που διέπει τον θεσμό των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας (ν. 3905/2010), δίνεται στη δημοσιότητα το σκεπτικό βράβευσης της αρμόδιας Επιτροπής για κάθε κατηγορία.

ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Ντίνο Χριστιανόπουλο για το σύνολο του έργου του.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ
Απονέμεται ομόφωνα στον Θωμά Κοροβίνη για το έργο του με τίτλο «Ο γύρος του θανάτου», εκδόσεις Άγρα.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ - ΝΟΥΒΕΛΑΣ
Απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Χρήστο Οικονόμου για το έργο του με τίτλο «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
Απονέμεται ομόφωνα στον Γιώργο Μαρκόπουλο για το έργο του με τίτλο «Κρυφός κυνηγός», εκδόσεις Κέδρος.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟΥ - ΚΡΙΤΙΚΗΣ
Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στην Γεωργία Γκότση για το έργο της με τίτλο «Η διεθνοποίησις της φαντασίας - : Σχέσεις της ελληνικής με τις ξένες λογοτεχνίες τον 19ο αιώνα», εκδόσεις Gutenberg και στην Βενετία Αποστολίδου για το έργο της με τίτλο «Τραύμα και μνήμη - : Η πεζογραφία των πολιτικών προσφύγων» εκδόσεις Πόλις.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ - ΧΡΟΝΙΚΟΥ - ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
Το Βραβείο Χρονικού - Μαρτυρίας απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Γιώργο Χ. Θεοχάρη για το έργο του με τίτλο «Δίστομο - : 10 Ιουνίου 1944 - Το ολοκαύτωμα», εκδόσεις Σύγχρονη Έκφραση.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στον Mιχάλη Γεννάρη για το έργο του με τίτλο «Πρίγκιπες και δολοφόνοι», εκδόσεις Ίνδικτος και στον Θοδωρή Ρακόπουλο για το έργο του με τίτλο «Φαγιούμ», εκδόσεις Μανδραγόρας.
ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΟΑΓΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
Δεν απονέμεται.
Υπενθυμίζεται ότι η Επιτροπή απαρτίζεται από τους κ.κ.: Νίκο Δαββέτα, Συγγραφέα και Κριτικό Λογοτεχνίας (Πρόεδρος) Λίζυ Τσιριμώκου, Καθηγήτρια Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκη (Αντιπρόεδρος) Χρίστο Αστερίου, Συγγραφέα, Δημήτρη Καργιώτη, Επίκουρο Καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Τίνα Μανδηλαρά, Κριτικό Λογοτεχνίας, Δημήτρη Μίγγα, Συγγραφέα, Ανδρέα Μήτσου, Συγγραφέα, Λίνα Πανταλέων, Κριτικό Λογοτεχνίας.

MINA ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ -ΠΟΙΗΣΗ

2012-01-21T16:23:00.000-08:00

http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/2012/01/blog-post_18.html

http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/2012/01/blog-post_443.html

http://amarouv.blogspot.com/2012/01/mia.html

Ν. Γ. Λυκομήτρος -ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

2012-01-20T04:04:00.000-08:00

Ζήτημα επιλογής

Ο έρωτας είναι ένας οδοστρωτήρας
που ισοπεδώνει τα πάντα στο διάβα του.
Αν του αντισταθείς, θα σε κάνει να το μετανιώσεις.
Κι αν ενδώσεις, θα υποφέρεις περισσότερο όταν τον χάσεις.
Τελικά τι είναι προτιμότερο:
Να βουτήξεις στο ηφαίστειο και να σε κάψει η λάβα
ή να στέκεσαι αιωνίως πάνω απ' τον κρατήρα;

από τη συλλογή Ιχνηλάτες του τέλους, 2010

Καταδίκη

Λιγοστό το φως σε μια γωνιά του δωματίου.

Ατελείωτες διαδοχικές εικόνες στην οθόνη.

Ο ήχος του αυτοκινήτου που απομακρύνεται.

Βιβλία,σημειώσεις,γράμματα,ευχετήριες κάρτες.

Απομεινάρια ενός μακρινού παρελθόντος.

Μακάβριος ο ύπνος των ανθρώπων.

Σέρνεις το κουρασμένο σου κορμί μέχρι το κρεβάτι.

Αναπνέεις αργά και σταθερά μα κυρίως αθόρυβα.

Προσπαθείς να ουρλιάξεις αλλά σωπαίνεις.

Σου πήρε καιρό να καταλάβεις ότι

η δική σου καταδίκη είναι η μοναξιά.

από τη συλλογή Ιχνηλάτες του τέλους, 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ

Οι μικροαστοί συνεχίζουν να ζουν
τους ανούσιους έρωτές τους.
Απορώ πώς αντέχουν ο ένας τον άλλο.
Η δυσοσμία του πλαστικού τους φιλιού
φτάνει μέχρι εδώ.
Μέσα στα γυαλιστερά τους κουτάκια με ρόδες
περιφέρονται στους δρόμους της πόλης αγκαλιασμένοι
-μια επίφαση συντροφικότητας-
ενώ το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο.
Τώρα κείτονται νεκροί στην άσφαλτο.
Το αίμα τους
ειναι η μοναδική τους προσφορά στο βωμό του έρωτα.

από τη συλλογή Ιχνηλάτες του τέλους, 2010

AΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

2012-01-18T01:49:00.000-08:00

500 ΜΕΤΡΑ ΑΝΑΣΑ

Οι αποστάσεις,

στενός κορσές

στ’ αθλητικά μας παπούτσια’

κοψοχρονιά

μας δώσαν τη ζωή

κοψοχρονιά μας τήνε πήραν.

Καρφωμένοι

πια

στο ίδιο βήμα

αβάδιστο.

Τομές

‘Ατμητο

το μεσοκάραβο

σηματωρός ονείρων

υγρού και σκότους

ασέληνο στερέωμα

η αράγιστος μνήμη

Χωρίς κλύδωνα

χωρίς υπογεγραμμένη

χωρίς επικλήσεις

κλιτικής

Χωρίς εμάς.../_

μ’ εμάς; -/

με

τους βοστρύχους

υγραμένους

και μακρυσμένους

στις στροφάδες των καιρών;-/ ·

Των καιρών;/?

Ιαν.2012

©ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ/AMALIA ROUVALIS

***************

Kόκκινο

Μπρος μου κόκκινο

Βαθυκόκκινο

Βάραθρο

Επιβίωση;

Στο βάθος του

αίμα

βαθυκόκκινο αίμα

μικρές φουσκάλες

κραυγάζουν.

Αιφνιδιασμός:

Είδα κόκκινο,

βαθυκόκκινο

σαν αίμα

σαν επιβίωση.

Εξακολουθώ να επιμένω:

Τα πράγματα είναι κόκκινα

ή δεν είναι.

Τα πράγματα είναι μαύρα

ή δεν είναι.

Εγώ, γιατί είμαι άσπρη;

Φεβ. 2010

****************

Παιχνίδια του νου

Αγγίζω

απαλά

το πνεύμα

του είναι.

Πλησιάζω

ισχνά

την εικόνα

του εσύ

Κοιτάζω

δειλά

το χρώμα

της ευγλωττίας

στα χέρια.

Μυρίζω

αχνά

την οσμή

του εμείς.

Ένα πέπλο

πυκνό

μου υπαγόρευσε

την απόσταση.

Οκτ. 2011

Αναρωτιέμαι

Σκαμμένες

κόγχες

χυμένα

μάτια

Αναρωτιέμαι

Γιατί γκρεμίζεται ο κόσμος

όταν το

σύμπαν

μου

προμηνύει

τα

καλούδια τ’ ουρανού.

Αναρωτιέμαι

πώς

αδειάσαν οι κόγχες ξαφνικά

πριν να

έρθει καν ο καταρράκτης.

Αναρωτιέμαι

γιατί

δεν επαρκεί ο εαυτός μου

για ν’

αστράψει ο ήλιος.

Χυμένα

μυαλά

στην

άσφαλτο.

Αναρωτιέμαι

γιατί

πάμε του χαμού.

Όταν οι

ουρανοί

ανοίξαν

στο απόλυτο γαλάζιο

για να

υποδεχτούν

το

είναι

περιμάζεψα

τα μυαλά

χώθηκα

στην άσφαλτο

κι

αναδύθηκα

στους

ουρανούς.

Ακόμα

αναρωτιέμαι.

Ιούλης

2011

Αραχτή

Με παίρνω αγκαλιά

για να παρηγορήσω

τις αδυναμίες μου.

Παράτησα την ύπαρξή μου

αραχτή στον χρόνο

Τώρα πια, κανείς δεν έρχεται να μου πει:

«είσαι ολόκληρη».

(από την υπό έκδοσιν συλλογή "Ποίηματα αδέσποτα, ατάκτως ερριμμένα).

©ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ/AMALIA ROUVALIS

ΜAΡΙΑ ΚΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

2012-01-17T15:33:00.000-08:00

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ

Θέλω να φωνάξω στον κόσμο

Να σπάσει τις τηλεοράσεις του

Θέλω να φωνάξω στον κόσμο

Να τα παρατήσει όλα και να βγει

Στο δρόμο να φωνάξουμε μαζί

Ν’ αδειάσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς

Να σταματήσει να καταναλώνει θάλασσα, αέρα, γη

Θέλω να φωνάξω στον κόσμο

Να ζητήσει πίσω την ελευθερία που πούλησε

Για μια BWM, για μια οθόνη plasma, για ένα i-pod

Για τη μεταμοντέρνα πρέζα του

Μ’ ακούτε;

Είστε όλοι σας πρεζάκηδες των MHz και των φούρνων μικροκυμάτων

Είστε το δημιούργημα των ηλεκτρικών κενώσεων

Μιας κοπρολάγνας εξουσίας

Τροφή για τη μαύρη τρύπα που ονομάζεται πλανήτης Γη

Πουλημένοι!

Από την ποιητική συλλογή "Ποιήματα για τσακισμένες καρδιές και σαλεμένα μυαλά"[Εκδ.Γαβριηλιδης]

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

2012-01-16T15:09:00.000-08:00

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις arrow "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

ιστοσελίδα http://www.vakxikon.gr/content/view/1016/4653/lang,el/.

Ντίνος Χριστιανόπουλος-ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

2012-01-14T16:23:00.000-08:00

Δεν του αρέσουν οι ταμπέλες και οι χαρακτηρισμοί, αυθαιρετώντας τον χαρακτηρίζω αιρετικό, απόμακρο, δηκτικό. Προσωπική μου εκτίμηση, ο Χριστιανόπουλος θα αφήσει έργο πίσω του, ίσως αντίστοιχο του Καβάφη, που ναι μεν υπήρξε μαθητής του όπως ο ίδιος ομολογεί, αλλά διαφοροποιήθηκε ως προς το είδος ποίησης και προσέγγισης της θεματολογίας.

Κατεβήκατε στις πλατείες με τους «Αγανακτισμένους»;
«Δεν βγαίνω, δεν ξέρω και δεν βλέπω γιατί αγανακτούν, δεν μπορώ να καταλάβω τι ζητούν. Για να ζουν και με τα λιγότερα σημαίνει ότι οι περικοπές έγιναν σε παχυλούς μισθούς. Δεν μας είπαν ποτέ πώς και με ποια μέσα και ποιες προϋποθέσεις διορίστηκαν. Ας μην λέμε ότι φταίνε μόνο οι κυβερνήσεις που μεταξύ μας είναι αχρείες αλλά φταίμε και εμείς που ενώ είμαστε φτωχομπινέδες επιμένουμε να ζούμε σαν νεόπλουτοι. Περίπου να πάθουμε καλά. Δεν βγαίνω στους δρόμους, δεν ακούω ραδιόφωνο, δεν διαβάζω εφημερίδα και νοιώθω περίπου …. ευτυχεσμένος. …ναι, ναι σωστά ακούσατε.. Ζω με λιγότερα από 600 ευρώ, χωρίς να θέλω πολυτέλειες, αυτοκίνητα και σπίτια. Και με ολίγους παράδες μπορώ και ζω».

Είστε ο μοναδικός επίτιμος καθηγητής στη Φιλοσοφική του Αριστοτελείου χωρίς διδακτορικό.
«Επεδίωξα να γίνω επίτιμος καθηγητής χωρίς διδακτορικό στο τμήμα της Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο γιατί τόσα χρόνια με ζάλιζαν. Αρνήθηκα να γίνω καθηγητής κατηγορηματικά προ πολλών δεκαετιών. Δεν βλάπτει ούτε είναι τίποτα σοβαρό, δεν πρόκειται να διδάξω και προπάντων δεν πρόκειται να εισπράξω μία! Δεν θέλω το κράτος αφέντη στο κεφάλι μου. Γι αυτό και υπήρξα ο μοναδικός ποιητής στους 1000 που αρνήθηκα την σύνταξη ποιητή-λογοτέχνη του Κράτους. Μακριά από τις κυβερνήσεις.

Γιατί αρνείστε το εκπαιδευτικό σύστημα;
«Είμαι αντίθετος με το εκπαιδευτικό σύστημα γιατί είναι κουραφέξαλα και δόξα τω θεώ που δεν ανακατεύτηκα σε όλη αυτή τη γελοιότητα. Και δεν τα λέω τώρα, τα έλεγα πριν από μισό αιώνα. Αρνήθηκα να υπηρετήσω αυτήν την άθλια και ελεεινή παιδεία. Ήμουν ικανός να ζητιανέψω έξω από τον Λαμπρόπουλο, αρκεί να ήμουν μακριά από την άθλια παιδεία. Όταν πήρα το πτυχίο μου διορίστηκα βιβλιοθηκάριος στη δημοτική βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης για 8 χρόνια όπου στη συνέχεια παραιτήθηκα. Τότε άνοιξα δικό μου γραφείο διορθώσεων δοκιμίων στη Θεσσαλονίκη. Και έβγαλα λίγα λεφτουδάκια και χωρίς να γίνω ζητιάνος πέτυχα τον πρώτο στόχο να μην γίνω εκπαιδευτικός. Πρόκοψα στη λογοτεχνία γιατί αυτός ήταν ο καημός μου (και όχι η ύποπτη εκπαίδευση γιατί χώνουν το χέρι τους εκεί διάφοροι άσχετοι) και στην ποίηση που είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Αυτή είναι και η μεγάλη μου ευχαρίστηση. Πρόκοψα στην ποίηση αλλά δεν έβγαλα λεφτά».

Σε τι άλλο αντιτίθεστε;
«Είμαι αντίθετος προς κάθε καθεστώς και το λέω και ας μην με ακούει κανείς, μακριά από τις σχέσεις με τις κυβερνήσεις. Η όλη θλιβερή όψη της σημερινής θλιβερής πραγματικότητας δείχνει ότι ο καιρός έχει γυρίσματα. Είμαι εναντίον κάθε μορφής εξουσίας. Εφημερίδας, διοικήσεως κλπ.».

Έχετε τελικά εκφραστεί αρνητικά για τους Ελύτη-Σεφέρη;
«Έχω κάποιες επιφυλάξεις και για Ελύτη και για Σεφέρη παρ’όλο που είναι καλοί ποιητές και ήταν φίλοι μου ο Ελύτης περισσότερο. Είχαν όπως είναι πολύ φυσικό τις κάποιες μετριότητές του. Τίποτα παραπάνω. Μερικοί δημοσιογραφίσκοι, χαμένα κορμιά πήραν αυτές τις μικροεπιφυλάξεις, τις εξόγκωσαν και με απέδειξαν ως φανατικό εχθρό ή υπονομέα των νομπελιστών. Αυτά είναι του κώλου, με συγχωρείτε. Δεν έχω καμία κακία και ζήλεια για αυτούς. Όταν μεταφράστηκαν τα ποιήματά μου στα σουηδικά έδωσα συνέντευξη σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό όπου μεταξύ άλλων εκφράστηκα αρνητικά για το Νόμπελ ως διεθνές βραβείο λέγοντας ότι αμφισβητώ την ειλικρίνεια αυτών που δίνουν το Νόμπελ, γι αυτό μακριά από το Νόμπελ. Έδωσαν Νόμπελ στον Τσόρτσιλ, έναν πολιτικό και στον Ρίτσο- αν και διαφωνώ μαζί του- έδωσαν το βραβείο Λένιν που είναι για τους πολιτικούς και όχι το Νόμπελ που είναι για την λογοτεχνία. Και αντί να λυσσιάξουν οι σουηδοί με όσα τους είπα, η σουηδική ραδιοφωνία δέχτηκε αναρίθμητες επιστολές που έγραφαν: «να αγιάσει το στόμα του» Συνεπώς ζούμε σε οργανωμένες παραπληροφορήσεις. Υπάρχουν γενικώς υπερτιμημένες αξίες στην ποίηση, αλλά γίνεται ένα παλαντζάρισμα. Αυτοί που κυριαρχούν τώρα δεν πιστεύω ότι θα κυριαρχήσουν και μετά από 30 χρόνια. Κάποιοι τώρα τους ανεβάζουν και τους προωθούν».

Ο Παλαμάς πολέμησε τον Καβάφη.
«Τεράστιο θέμα αυτό. Ο Παλαμάς άλλοτε ήταν λυσσασμένος απέναντι στον Καβάφη και άλλοτε πιο μετριοπαθής στις δηλώσεις του. Φοβούνταν τον Καβάφη διότι διαισθανόταν ότι το μέλλον ανήκει στον Καβάφη που κατέκτησε την παγκόσμια αποδοχή. Ο μεγάλος Παλαμάς κατέρρευσε και αυτό είναι γεγονός. Δεν ενδιαφέρει πια κανέναν η κόντρα μεταξύ τους. Ο Καβάφης όπως είχα πει και στο παρελθόν, καλπάζει! Ξέρεις τι θα πει να πληθαίνουν οι άνθρωποι που σ’αγαπούν και σε πιστεύουν? Ας αναλογιστούμε πόσοι σήμερα έχουν αυτή την τύχη».

«Βαθιά πληγή από φρικτό μαχαίρι» έλεγε ο Καβάφης για την τέχνη της ποιήσεως. Για εσάς η ποιητική σας συλλογή «Η πιο βαθιά πληγή», τι είναι;
«Συλλογή πατριωτικών ποιημάτων που λατρεύτηκε στην Κύπρο και που η απάντηση μου - που αφορούσε στον Κίσινγκερ- έκανε πάταγο. Αυτό το σκατόμουτρο ο Κίσινγκερ που χώρισε την Κύπρο στα δύο, είχε το θράσος να διαψεύσει ό,τι δήλωσε για το σούβλισμα της Ελλάδας εφαρμόζοντας ένα σατανικό σχέδιο. Έχω και τέτοιες αγάπες και αποδοχές από τους απλούς ανθρώπους της Κύπρου που όταν την επισκέφθηκα – θα το πιστέψετε;- μου φιλούσαν τα χέρια! Διότι τα περισσότερα πατριωτικά ποιήματα είναι από σαβούρες έως σκατά».

Ποιο είναι το λάθος των Ελλήνων;
«Ότι είμαστε κλέφτες και πρέπει να το αποδεχτούμε. Στο γαλλικό λεξικό έλληνας σήμαινε κλέφτης, κάναμε αγώνα για να το εξαλείψουμε από το λεξικό, αλλά σήμερα πια είναι κοινοτοπία και εν μέρει έχουν δίκιο που οι ξένοι τρώγονται με τα ρούχα τους για μας. Και άλλα φρικτά και τρομερά ελαττώματα έχουμε, αλλά εκεί θα σκαλώσουμε; Όλοι οι λαοί έχουν τα κουσούρια τους. Αγνοούμε το μεγαλείο των περασμένων ετών. Ας μην παρασυρόμαστε από τις σημερινές κακοήθειες αγνοώντας το παλιό μεγαλείο. Αυτό που πρέπει να λάβουν υπόψη τους οι ψευτοκουλτουριάρηδες είναι ότι ο ελληνισμός παρά τα κουσούρια του θριάμβευσε πάνω στη διάδοση των πολιτιστικών αρετών. Αυτό είναι ένα συγχωροχάρτι για όλα τα πιθανά ελαττώματά μας. Αν συνεχίσουμε έτσι, η χασούρα θα συνεχιστεί σε όλα τα επίπεδα και στο Αιγαίο και στη Θράκη. Ένας λαός 3000 ετών έχει σημεία κάμψης όπως είναι αναπόφευκτο. Το θέμα είναι πως είμαστε αμετανόητοι».

Έχετε εκδώσει συλλογή για τον Βασίλη Τσιτσάνη.
«Ο Τσιτσάνης έγραψε 700 τραγούδια, πολλά από αυτά δεν είναι καλά. Τα 187 που έχω συμπεριλάβει στην πρόσφατη συλλογή μου που αφορά στον Τσιτσάνη είναι αριστουργήματα όπου σε αυτά στηρίζεται και το μεγαλείο του, όταν δηλαδή ήταν νεαρός στην πρώτη του περίοδο. Υπήρξε παιδί –θαύμα και όπως ήταν αναμενόμενο, όσο μεγαλώνουν τα παιδιά-θαύμα αποχρωματίζονται. Ο Τσιτσάνης έχασε στη μισή του ζωή το βασικό του έργο και η όλη αξία του στηριζόταν στη φήμη του και λιγότερο στην πρόσφατη δημιουργία του. Αλλά δεν παύει ο Τσιτσάνης να είναι κολοσσός. Αυτά που έχω συγκεντρώσει στη συλλογή μου είναι αυτά που - να το θυμηθείτε - θα μείνουν στις επόμενες γενιές».

«Το φιλί ενώνει πιο πολύ από το κορμί
για αυτό και το αποφεύγουν οι πιο πολλοί».
«Μπαίνετε στα χωράφια της ποίησης. Η ποίηση είναι πολύ δυσκολότερη και αποδοτικότερη ιστορία που όμως θα αντέξει στο μέλλον ως υψηλής κλάσης. Κάποιο άλλο άτιτλο μικρό μου ποίημα «Τα πρόβατα απήργησαν, ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής» ήταν γραμμένο σε τοίχους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και δεν τόλμησε κανείς να τα σβήσει»

Έρωτας: ποιος ο ρόλος του στη ζωή σας;
«Στα νιάτα μου έπαιξε σημαντικό ρόλο. Πρόλαβα όσο ήταν καιρός και έγραψα ερωτικά ποιήματα τότε, τώρα μαράθηκα. Είναι αρκετά για να αντέξουν έναν αιώνα».

Το ποιο ακραίο πράγμα που κάνατε όταν ερωτευτήκατε;
«Ζητάτε πάρα πολλά και πολλά από αυτά τα έχω ξεχάσει. Πάντως θα σας πω μερικά πράγματα τα οποία να τα πάρετε πολύ σοβαρά: το ‘‘έχω ερωτευτεί’’ είναι μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την ποίηση, διότι έγραψα τα καλύτερα ποιήματά μου για τυχαία και σποραδικά ερωτικά ερεθίσματα, ενώ μεγάλοι μου έρωτες που με συγκλόνισαν πέρασαν απαρατήρητοι από την ποίησή μου. Αυτό είναι μια μεγάλη πραγματικότητα, επομένως άλλο πράγμα ο έρωτας και άλλο η ποίηση σε όλα τα επίπεδά της. Ένας τυχαίος ψευτοέρωτας μπορεί να αφήσει αριστουργήματα πίσω του και ένας συγκλονιστικός να μην αφήσει χνάρι!

«…γιατί μονάχα όταν τα χέρια μου σε χάνουν,
η πονεμένη φαντασία μου σε κερδίζει» γράφετε στην «Αναστολή».
«Πρέπει να χάσεις στον έρωτα για να μπορέσεις να τον κερδίσεις. Αλλιώς δεν κερδίζεται τίποτα. Όλοι αυτοί που βρίσκονται στο μάξιμουμ της κάβλας τους μην ξέροντας τι είναι το μάξιμουμ και τι είναι η κάβλα, τα έχουν ήδη όλα μπερδέψει. Πρέπει να τα χάσεις όλα για να καταλάβεις τι έχασες και τι θα μπορούσες να είχες κερδίσει. Αυτό το άνω –κάτω είναι σπουδαίο πράγμα. Αυτό το ζήτημα δεν αφορά στην ιστορία της ποίησης, αλλά της γραμματολογίας. Δηλαδή οι εσωτερικές διεργασίες που οδηγούν έναν ποιητή στο γράψιμο».

Ποιο τίμημα πληρώσατε για τις επιλογές σας; Τι είδους πόλεμο δεχτήκατε;
«Το τίμημα ήταν μεγάλο, γιατί εγώ είχα το θάρρος ή το θράσος ή την τόλμη να είμαι ειλικρινής και να τα λέω ντεκλαρε. Οι άνθρωποι που σε πολεμούν είναι αυτοί καιροφυλακτούν να σε ακούσουν και να σου τρίψουν τη μούρη. Κάποιοι έχουν και ζημία από την ποίησή μου και αυτοί μου έτριψαν στη μούρη με όποιο τρόπο μπορούσαν με την αρχή να γίνεται από την ασφάλεια, μετά από τους δεσποτάδες, μητροπολίτες, κατηχητικά, μετά από εθνικιστές τύπου Καρατζαφέρη, μετά με ορθόδοξους κομμουνιστές. Απίθανο κακό μου έκαναν κάποιες ομάδες για την τόλμη μου να ομολογήσω την αλήθεια. Δεν μετάνιωσα γιατί δικαιώθηκα μέσα από το πάθος μου».

Δεν υπάρχει δηλαδή ενοχικότητα στην ποίησή σας;
«Κάποιες φορές είμαι αντιφατικός. Με χτύπησαν αγρίως οι κομμουνιστές, κι όμως έγραψα ποίημα υπέρ των αριστερών. Όταν αναγνωρίσει κάποιος την αντιφατικότητα της ιδιοσυγκρασίας του, μπορεί η πολυπλοκότητα των αντιθέσεων όταν αξιοποιείται δραστήρια από την σωστή ποίησή του, να αποβεί θετικό στοιχείο για τον ίδιο τον ποιητή. Όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Το πρώτο και δύσκολο είναι να έχεις την τόλμη να πεις την αλήθεια για τον εαυτό σου και πολλές φορές εναντίον του εαυτού σου».

Μελοποιημένη ποίηση. Έχω στα χέρια μου τη συλλεκτική συλλογή «ΔΩΔΕΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ» εκδόσεις Διαγωνίου 1984, σειρά Τέχνης αριθμός 7 σε ποίηση και μουσική Ντίνου Χριστιανόπουλου.
«Τεράστιο θέμα και ευτυχώς που το ανοίγετε. Ξέρετε τι είχε πει η Μοσχολιού για το τραγούδι που με υποδεχτήκατε και κακώς το βάλατε γιατί έχω γράψει δική μου μουσική; «Ξέρετε ποια είμαι εγώ; Αξιώθηκα να τραγουδήσω Χριστιανόπουλο» είπε. Είμαι εχθρός όμως στο να μελοποιούν τα ποιήματά μου.
Ξέρετε, ο Κουγιουμτζής και ο Χατζιδάκις δεν με ρώτησαν για να μελοποιήσουν τα ποιήματά μου, έκαναν του κεφαλιού τους. Αν με ρωτούσαν θα τους έλεγα ‘‘όχι, δεν θέλω’’. Από πολύ νωρίς πείστηκα ότι τα ποιήματα δεν είναι κατάλληλα για μελοποίηση, γιατί χάνουν. Για να αποδείξω μια δική μου γραμμή, έγραψα στίχους με την δική μου μουσική κατάλληλη για ποίηση. Το αιώνιο παράπονο με έκανε να μελοποιήσω 34 τραγούδια μου. Ειλικρινά ο Κουγιουμτζής δε μου λέει τίποτα γιατί δεν έχει τον δικό μου καϊλέ».

Πότε θα μας έρθετε στη Ρόδο;
«Ποτέ. Αν και με πατέρα ναυτικό, φοβάμαι τη θάλασσα και τα αεροπλάνα. Δεν ταξιδεύω αρνούμενος κάθε πρόσκληση».

*Η συζήτηση μεταδόθηκε από το Ρ/Σ «Παλμός 99.5» στις 11-6-2011.

Ελισσαίος Βγενόπουλος- ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

2012-01-14T02:11:00.000-08:00

Πλατεία Κουμουνδούρου

Έριξε στην πλάτη του μια ελπίδα
δωρικού ρυθμού και τίναξε
από πάνω του την πρωινή εντύπωση
ότι η νομοτέλεια της επανάστασης
είναι ανεπανόρθωτη

Κάθισε στο κοίλο της τσιμεντένιας προτροπής
Κοίταξε τον αγκώνα του
και είδε ένα κηροπήγιο
σκουριασμένο από την ενοχή
και ένα μαχαίρι λυγισμένο
από την απαντοχή

Κάτω από το δέρμα του
είδε το χάρτη των τυραννισμένων ερώτων
στην κλείδωση τα μικρά πευκάκια με τις φωνές των παιδιών
και στην ωλένη τις επιβεβλημένες υπαναχωρήσεις των μέσων χρόνων

Οι εμμονές της νιότης
όπως και οι στάμπες
από τα λερωμένα μπλουζάκια
φεύγουν μόνο με λευκαντικό απελπισίας, μηρύκασε

Λίγο πιο κάτω από τον ορίζοντα
που σχημάτιζε μια αρτηρία
λίμναζαν τα αποτελέσματα
των νεανικών εθισμών
οι ανοξείδωτοι εφιάλτες
και οι αιματηρές αποτυχίες

Γύρισε όλη την πόλη
όλες τις χώρες
όλους τους αιώνες
και η αλήθεια
κειτόταν ανάμεσα
στις χαρακιές της παλάμης του
αφυδατωμένη, άρρωστη και σάπια

********

Εξάρχεια

Αγνώριστη η ρακένδυτη κουτσουπιά σπρώχνει
με τα κοκκαλιάρικα δάχτυλά της
τον καιρό στα δόντια του χειμώνα

Σκυφτός ανέβαινε τα σκαλιά κρατώντας στην αγκαλιά
μερικές καχεκτικές αναιρέσεις
λίγες λαβωμένες συνήθειες
και τις καθημερινές του διστακτικές αναδιπλώσεις

Η πίκρα της νεραντζιάς στολίδι στο πέτο του δρόμου
Ο κοκκινολαίμης ήρθε και στάθηκε στο γιακά του πρωινού
Ο πετρόψυχος καιρός ζεμάταγε στη σκιά του
το χάδι, το γέλιο και τη θλίψη της μολόχας

Οι οιμωγές σπρώχνουν τα σύννεφα μακριά
και τα σκαλώνουν στις κορυφές των βουνών

Με τα δακρυγόνα επίθετα στο τσεπάκι του σακακιού
βγήκε ασθμαίνοντας στο κεφαλόσκαλο της τονισμένης κατάληξης ώς
κάποιου καταπονημένου επιρρήματος

Κάτω από τα τσιμέντα, τα πλακόστρωτα και την αδιαφορία
υπάρχουν βολβοί από ζουμπούλια κυκλάμινα και χαμόγελα
που δεν θα ανθίσουν ποτέ
ψιθύρισε κι έβαλε το χέρι στο στήθος
να συγκρατήσει το επίθετο στο τσεπάκι

14.12.11.

************

ΆΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ-ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

2012-01-12T14:25:00.000-08:00

ΕΚΠΤΩΤΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Θρηνείς αιχμάλωτη στην λήθη.
Είσαι μία Αφροδίτη του Έρωτα, έκπτωτη,
μία μορφή από καυτό μάρμαρο,
σαν καρυάτιδα υπνωτισμένη απ' την προδοσία του χρόνου.
Εγκλωβίστηκες σε αναμνήσεις στυφές.
Το σώμα σου γυάλινο ομοίωμα , εύθραυστο.
Παραδόθηκες στην τραγωδία της σάρκας.
Κι είσαι πάντα εκεί
να περιφέρεις ένα κορμί σε διαδρόμους δαιδαλώδεις,
να παζαρεύεις τις στιγμές σε κακοφωτισμένα σοκάκια,
να πουλάς τις χάντρες των ματιών σου σε τιμή ευκαιρίας.
Σε στοίχειωσε ο απόηχος της νύχτας.
Με ξεφτισμένο όνομα
σέρνεσαι τώρα στους δρόμους του <<πουθενά>>
σαν λαβωμένο φίδι που ψάχνει μια φωλιά για να πεθάνει.
Δύσκολη η αναπνοή στο υγρό δωμάτιο,
κλοιός ασφυξίας απ' αμέτρητα γιατί.
Οι ερινύες άνοιξαν πύρινες τρύπες στον τοίχο.
Σε καταπίνει η φλόγα τους
κι εσύ να σμίγεις με σκιές ανθρωπόμορφες.

Θρηνείς αιχμάλωτη στην λήθη.
Είσαι ναυάγιο σκουριασμένο που ξέβρασε η κόλαση.
Σάπια φύκια ξεπηδούν απ' το κορμί,
τρυπούν τις κακοποιημένες αναμνήσεις σου.
Βραχνάς η συνήθεια και σ' έκανε όμηρό της.
Κι εσύ θα είσαι πάντα εκεί να περιφέρεις το κορμί,
παλινδρομώντας μες σε ανάπηρα βιώματα
και βουβούς μονολόγους.

ΓΕΥΣΗ ΟΞΥΜΩΡΗ

Κι ύστερα ήρθε ο φόβος.
Έκανε αναγκαστική προσγείωση στον διάδρομο της ζωής μας.
Κι εμείς αγκιστρωθήκαμε πάνω του.
Παγωμένη η ανάσα του
<<δροσίζει>> το πρόσωπό μας.
Τώρα πια τρεφόμαστε απ' αυτόν.
Σε κάθε πιάτο που μας σερβίρουν,
η γεύση του .... μία απόλαυση,
η καθημερινή μας <<πολυτέλεια>>.

Στο ορεκτικό βασικό συστατικό ο φόβος.
Στο κυρίως πιάτο μία δυνατή δόση απ' αυτόν
και το επιδόρπιο γλασαρισμένο με τ'απόσταγμά του.
Ακόρεστη η όρεξή μας για την γεύση του.
Κι όταν τελειώνει αυτό το γεύμα,
περιμένουμε ... με λαχτάρα το επόμενο.

Απολογισμός πεζογραφικής παραγωγής 2011 του Γ.ΞΕΝΑΡΙΟΥ

2012-01-10T08:28:00.000-08:00

Άρθρο του Γιώργου Ξενάριου στο "Διαβάζω", τεύχος Ιανουαρίου 2012, Απολογισμός πεζογραφικής παραγωγής (μυθιστόρημα, διήγημα) του 2011.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΑΡΙΟΣ
Απολογισμός πεζογραφικής παραγωγής 2011

Ο αστερισμός κάτω από τον οποίο επιχειρείται ο φετινός απολογισμός δεν είναι ευοίωνος. Με την οικονομία και την κοινωνία της χώρας σε βαθιά κρίση, η ─ταραγμένη ή ατάραχη─ λογοτεχνία, αφενός, επιχειρεί να αποτυπώσει την πρόσφατη ιστορική διαδρομή που μας οδήγησε ως εδώ και, αφετέρου, να παρηγορήσει ─όσο πια της είναι επιτρεπτό και εφικτό─ το πιο ευάλωτο κομμάτι του κοινού με αφηγήσεις που μοιάζουν να προέρχονται από ένα, ολοένα περισσότερο μυθολογούμενο, παρελθόν.
Πριν όμως προχωρήσουμε στα επιμέρους, ίσως να μην ήταν περιττό να δούμε από λίγο πιο κοντά τη σχέση ιστορίας-λογοτεχνίας και τη συναφή ελληνική ιδιαιτερότητα:
Ο βαθμός ωριμότητας μιας εθνικής λογοτεχνίας κρίνεται και από το είδος της σχέσης που διατηρεί με την Ιστορία, απώτερη και εγγύτερη, αλλά και με τις επιμέρους αφηγήσεις που συνθέτουν το όλο εθνικό αφήγημα. Παράλληλα, στη σχέση αυτή αποτυπώνεται η αντίληψη που τρέφει το λογοτεχνικό σύστημα περί χρηστικότητος: όσο πιο ανώριμη είναι μια λογοτεχνία, τόσο περισσότερο οι επιμέρους συντελεστές της βλέπουν σε αυτήν έναν εν δυνάμει καταγραφέα της Ιστορίας (όχι μόνο του παρελθόντος αλλά και του παρόντος), ακόμη χειρότερα: μια άλλη δυνατότητα της Ιστορίας να εισχωρήσει στο συλλογικό φαντασιακό. Μια τέτοια όμως χρήση της λογοτεχνίας, πέρα από το ότι υποκρύπτει μια κλειστή, αυτιστική σχέση με τον εαυτό της, υποδηλώνει και μια μονόχορδη, μονόμπαντη σχέση με την Ιστορία: γεγονός-καταγραφή-ιστόρηση, σχέση όπου το υλικό της Ιστορίας, αυτομάτως και μονοσήμαντα, μετατρέπεται σε πραγματολογικό υλικό της λογοτεχνικής αφήγησης. Με άλλα λόγια, οι ώριμες εθνικές λογοτεχνίες, όταν καταπιάνονται με την Ιστορία, δεν τη μεταφράζουν αυτόματα σε αφήγηση, αλλά, διαθλώντας την, την επεξεργάζονται φαντασιακά, ενώ οι ανώριμες, αδύναμες λογοτεχνίες, όπως η ελληνική, ανακαλύπτουν σε αυτήν ένα έτοιμο, τετελεσμένο πραγματολογικό υλικό.
Έτσι λοιπόν, υπό την πίεση της τρέχουσας κρίσης, βλέπουμε να γεννιούνται και να πληθύνονται τα μυθιστορήματα με θέμα τη Μεταπολίτευση ─την ερμηνεία της οποίας μια άκριτα δημοσιολογούσα άποψη έχει αναβαθμίσει σε ερμηνευτικό κλειδί διά πάσαν νόσον─ και αυτή η τάση, ας μας επιτραπεί η πρόβλεψη, ολοένα θα ενισχύεται.
Από την άλλη, σ’ έναν χώρο που δεν είναι ακριβώς λογοτεχνία, συνεχίζουν να εμφανίζονται παρηγορητικές αφηγήσεις που επιχειρούν να θεραπεύσουν τον εθνικό μας εγωισμό με εκδρομές στα παράλια της Μικράς Ασίας, αναδρομές στις «χαμένες πατρίδες» και σε κωνσταντινουπολίτικα φαντάσματα, κολακεύοντας έναν επαναγεννημένο εθνολαϊκισμό και τον πανταχού παρόντα μέσο όρο.

Μια άλλη συνθήκη υπό την οποία επιχειρείται ο φετινός απολογισμός είναι, βέβαια, η γιγάντωση της παραλογοτεχνίας. Εκατοντάδες τίτλοι, χιλιάδες αντίτυπα φορτωμένα με ιστορίες αγάπης, success stories ή, ξανά, ψευδο-εθνο-ιστορικές διηγήσεις καταλαμβάνουν τους πάγκους των βιβλιοπωλείων, εξωθώντας τούς, λιγότερους πια, πραγματικούς συγγραφείς στα ψηλά ράφια, κοιτάζοντάς τους ειρωνικά, από χαμηλού, και οδηγώντας τη λογοτεχνία σε ασφυξία.
Ειδικά τα τελευταία χρόνια το κακό έχει παραγίνει: στην άνιση μάχη με τη λογοτεχνία, η παραλογοτεχνία έχει πάρει κεφάλι: η Μαίρη Παπαδοπούλου-Πετράκη φιλοξενείται σε μεγάλες βιβλιοπωλικές αλυσίδες για να κάνει, ενώπιον του κοινού, την κατάθεση ψυχής που προϋποθέτει και συνεπάγεται το κείμενό της, ενώ στην Άνω Ποταμούλα Ημαθίας, στο καφενείο του χωριού, όλο και κάποιος δημοφιλής συγγραφέας θα κάνει και αυτός την ανάλογη κατάθεση στο (σίγουρο) ταμείο της εθνολαϊκιστικής αφέλειας ─ κι όλα αυτά συνοδευμένα, βέβαια, από χιλιάδες αντίτυπα. Τίτλοι επί τίτλων που υποδύονται τη λογοτεχνία έχουν υποκαταστήσει στη συνείδηση ενός τμήματος του ευρέος κοινού την πραγματική λογοτεχνική αφήγηση με τα θλιβερά υποκατάστατα άλλοτε μιας πληκτικά επαναλαμβανόμενης αισθηματολογίας και άλλοτε μιας εθνο-λαϊκιστικής εξάρσεως και ιστοριολαγνικής ψιμυθίωσης, οδηγώντας το σε μια, ανέκκλητη φοβάμαι, αλλοίωση της αντίληψης για το τι είναι λογοτεχνία.
Και ας μη φέρει κανείς ως αντεπιχείρημα το κοινολεκτούμενο ότι, τάχα, αν ένας υποψήφιος αναγνώστης προσεγγίσει την ανάγνωση μέσω ενός τέτοιου βιβλίου, μπορεί, αργότερα, να διαβάσει κάτι πιο σοβαρό. Ουδέν ψευδέστερον: η παραλογοτεχνία είναι τοξική, μολυσματική, όπως λέει ένας φίλος: κολακευμένος που διάβασε ─και «κατάλαβε»─ ένα «εύληπτο», «κατανοητό» βιβλίο, ο αναγνώστης κλείνει θυμωμένος όποιο βιβλίο, απλώς, δεν βεβηλώνει το προφανές και δεν του δίνει τη δυνατότητα να ταυτιστεί με κάποιον από τους ήρωες του «μυθιστορήματος», δηλαδή δεν του επιτρέπει τον αυτοθαυμασμό μέσ’ από τις σελίδες του. Ιδιαίτερα αν πρόκειται για κάποιον από τους συγγραφείς που θεωρούνται «δύσκολοι»…
Βεβαίως το φαινόμενο της παραλογοτεχνίας ούτε καινούριο είναι ούτε ελληνική αποκλειστικότητα αποτελεί. Ωστόσο τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας έχει πάρει, βοηθούντων των λεγόμενων κοινωνικών δικτύων στο Διαδίκτυο, γιγαντιαίες διαστάσεις. Κι ενώ οι προηγμένες εθνικές λογοτεχνίες διατηρούν πάντα ένα ευρύ κοινό που ενδιαφέρεται για την αυθεντική λογοτεχνική αφήγηση, η ελληνική φαίνεται να χάνει τη μάχη από την παραλογοτεχνία ─ όχι χωρίς συνευθύνη του ελληνικού λογοτεχνικού συστήματος (ευθύνη που θα προσπαθήσω να καταδείξω σε προσεχές σημείωμά μου). Ας ευχηθούμε τουλάχιστον η βαθιά κρίση που διερχόμαστε να αναταράξει κάπως την κλίμακα αξιών του κοινού, να αναδιατάξει τις σχέσεις λογοτεχνίας-παραλογοτεχνίας και να ανατάξει το χαμένο γόητρο της αυθεντικής λογοτεχνικής αφήγησης.

*

Ο Μένης Κουμανταρέας (Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ, εκδ. Κέδρος) επανέρχεται σ’ ένα νεανικό του γραπτό και, χωρίς επιγενόμενες επεμβάσεις, το παρουσιάζει για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα μαθητείας με χώρο δράσης την Αγγλία, όπου είχε πάει, νεαρός, ο συγγραφέας. Φρέσκο, νεανικό και δροσερό, με πραγματικούς πρωταγωνιστές, παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα, νεανική, πτυχή του γνωστού συγγραφέα.

Ο Κώστας Μουρσελάς (Στην άκρη της νύχτας, εκδ. Πατάκη), ενώ επανέρχεται σε δύο παλιούς μας γνώριμους, τον Μανωλόπουλο και τον Ρετσίνα, καταπιάνεται με κάτι καινούριο, αφού στο μυθιστόρημα παρεισφρέει, με τρόπο ευθύ και πλάγιο, το πρόσωπο του Παπαδιαμάντη, πρόσωπο, που, απ’ ό,τι φαίνεται, έχει στοιχειώσει τον συγγραφέα. Τύψεις, ενοχές, έρωτας και νομοτέλειες βρίσκονται στο στόχαστρο του συγγραφέα μέσα στην, πυκνωμένη αφηγηματικά, διάρκεια μιας νύχτας.

Ο Μάνος Ελευθερίου (Πριν απ’ το ηλιοβασίλεμα, εκδ. Μεταίχμιο) έγραψε, ίσως, το καλύτερο μέχρι τώρα μυθιστόρημά του, εκείνο όπου κατορθώνει να συγκεράσει τον έμφυτο λυρισμό του, συνοδευμένο από μια ατμόσφαιρα ονειρικής νοσταλγίας, με την αφηγηματική οικονομία. Επανερχόμενος στις αγαπημένες του εμμονές, το θέατρο και τη Σύρο, μας μεταφέρει, μέσ’ από μια ενδιαφέρουσα μείξη φαντασιακού και πραγματικού, σ’ αυτό που θα μπορούσε να είναι ο «δήμος ονείρων» του. Άνθρωποι και ρόλοι σ’ ένα πεζογραφικό δράμα.

Ο Πέτρος Μάρκαρης (Περαίωση, εκδ. Γαβριηλίδη) μας προτείνει το δεύτερο μέρος της τριλογίας του με θέμα την κρίση. Με παρόντα και εδώ τον πασίγνωστο επιθεωρητή Χαρίτο, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει και σ’ αυτό το μυθιστόρημα τις αρετές του: συμπαγής δράση, αδροί ήρωες, αίσθηση του αφηγηματικού χρόνου. Το ερώτημα ωστόσο που τίθεται, πέρα από εκείνο της θέσης του αστυνομικού μυθιστορήματος ως λαϊκού αναγνώσματος, είναι ο υπερβολικά ευθύς και άμεσος τρόπος με τον οποίο αντικρίζει την Ιστορία.

Ο Γιώργος Συμπάρδης (Υπόσχεση γάμου, εκδ. Μεταίχμιο) μας προτείνει μια τοιχογραφία της σύγχρονης καθημερινότητας, ένα πολυπρόσωπο παιχνίδι χαρακτήρων, μέσ’ από το οποίο αναδεικνύεται το ψυχικό βάθος των ηρώων αλλά και ο τρόπος με τον οποίο, εντέλει, τελείται η ζωή μέσ’ από τα μικρά ή μεγάλα δράματά της. Ο ολιγογράφος συγγραφέας, δεν υπάρχει αμφιβολία, τα καταφέρνει περίφημα στις λογοτεχνικές επιδιώξεις του: σφρίγος, ρεαλισμός, έμμεση αποδέσμευση της συγκίνησης. Ωστόσο το ερώτημα κατά πόσο μια τέτοια, παραδοσιακή, λογοτεχνία μπορεί να συλλάβει τη σημερινή πολυπλοκότητα παραμένει εκκρεμές.

Ο Αλέξης Πανσέληνος (Σκοτεινές επιγραφές, εκδ. Μεταίχμιο) συνθέτει ένα πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο μυθιστόρημα, όπου συνυπάρχουν πολλά από τα είδη της ιστορίας του μυθιστορήματος: μυθιστόρημα χαρακτήρων, μαθητείας, ρεαλιστικό, φανταστικό συναιρούνται σε αυτή τη σύνθεση, όπου οι τρεις κύριοι πρωταγωνιστές της, περασμένης ηλικίας πια, μέσ’ από συνεχείς αναδρομές, αναμετρούνται με το παρελθόν τους, μα πιο πολύ με την άφευκτη φθορά του χρόνου. Η σήμερον ως χθες.

Η Ευγενία Φακίνου (Το τρένο των νεφών, εκδ. Καστανιώτη) επιβιβάζεται σ’ ένα τρένο στην κορυφή των Άνδεων και, μέσω του ήρωά της, του Κανένα, διατρέχει κομμάτια της ιστορίας της Λατινικής Αμερικής. Συντροφιά της αυτούσια τμήματα μυθιστορημάτων λατινοαμερικανών συγγραφέων σ’ ένα διακειμενικό παιχνίδι.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος (Η επιδημία, εκδ. Πατάκη), εκκινώντας από τη μόνιμη εμμονή του με την ελληνική αρχαιότητα, μας προτείνει μια παρωδία, στο πλαίσιο της οποίας ένας ανθυποθεός του Δωδεκαθέου επισκέπτεται τη σημερινή Αθήνα, όπου, μέσα σ’ ένα παραλήρημα έκφρασης και αυτο-έκφρασης, κάνει όλα όσα θα έκανε ένας σύγχρονος ομόλογός του. Αναλογίες, ομοιότητες και παραλληλισμοί με τη σημερινή κατάσταση και τη βαθιά κρίση.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος (Τα παιδιά του Κάιν, εκδ. Μεταίχμιο) επιχειρεί να αναδιφήσει την πρόσφατη μεταπολιτευτική ιστορία μέσ’ από ένα βιβλίο που συνδυάζει το μυθιστόρημα ενηλικίωσης με αφηγηματικές τεχνικές από τον κινηματογράφο και λανθάνοντα κοινωνικά σχόλια. Μυθιστόρημα από το οποίο δεν λείπει η αφηγηματική άνεση και ευχέρεια, το τελικό αποτέλεσμα όμως υπονομεύεται από τη μεγάλη χαλαρότητα της συνολικής σύνθεσης και, όπως αναφέραμε στην εισαγωγή του σημειώματός μας, από μια μονοσήμαντη ματιά στη θέαση της Ιστορίας ως πραγματολογικού υλικού της λογοτεχνίας.

Ο Αλέξης Σταμάτης (Κυριακή, εκδ. Καστανιώτη), ορμώμενος ίσως από τον Οδυσσέα ή από τον ΜακΓιούαν, μας περιγράφει μια πυκνή ημέρα του ήρωά του, την Κυριακή των εκλογών του 2009. Με αποτελεσματικούς αφηγηματικούς μηχανισμούς και με μια επαρκή ενδοσκόπηση, ο συγγραφέας κατορθώνει να πυκνώσει τον αφηγηματικό χρόνο και να διεισδύσει στον ψυχικό χώρο του ήρωά του.

Ο Χρήστος Αγγελάκος (Το δάσος των παιδιών, εκδ. Μεταίχμιο) με φόντο, ξανά, τη Μεταπολίτευση γράφει ένα μυθιστόρημα όπου κυριαρχούν τα παιχνίδια με τον χρόνο, πραγματικό και αφηγηματικό. Σε μια περιδίνηση, την οποία υποστηρίζουν αποτελεσματικά μοντερνικοί τρόποι αφήγησης, ο συγγραφέας ασχολείται με παλιούς λογαριασμούς των ηρώων του, διαπλέκοντας το ατομικό με το συλλογικό, το παρόν με το παρελθόν και μιλώντας για την ερωτική επιθυμία, βάσανο και σωτηρία μαζί.

Ας σημειωθούν ακόμη τα εξής: Γιώργος Αριστηνός, Flash στη νύχτα (εκδ. Τόπος), Σώτη Τριανταφύλλου, Για την αγάπη της γεωμετρίας (εκδ. Πατάκη) και Τεύκρος Μιχαηλίδης, Τα τέσσερα χρώματα του καλοκαιριού (εκδ. Πόλις).

*

(Δυστυχώς, τη στιγμή που γράφεται ο παρών απολογισμός ─τέλη Νοεμβρίου-αρχές Δεκεμβρίου─ δεν έχω προλάβει να διαβάσω αρκετές από τις συλλογές καταξιωμένων λογοτεχνών που μόλις εκδόθηκαν ή πρόκειται να κυκλοφορήσουν αυτές τις μέρες [Ζατέλη, Δημητρίου, Καρυστιάνη, Σφυρίδης κ. ά.]. Έτσι, θα περιοριστώ, αναγκαστικά, σε συλλογές που εκδόθηκαν κάπως πιο παλιά μέσα στο έτος που διανύουμε.)

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης (Περιπολών περί πολλών τυρβάζω, εκδ. Πατάκη), δύο χρόνια μετά την προηγούμενη συλλογή του, επανέρχεται με έναν κύκλο διηγημάτων, που στο κέντρο του βρίσκεται η γενέθλια πόλη. Ο συγγραφέας επιβεβαιώνει, και σε αυτή τη συλλογή, τις διηγηματογραφικές αρετές του: εκκινώντας από το ευτελές, καταφέρνει να το αναγάγει σε μείζον• αιχμαλωτίζοντας το ακαριαίο, περνάει στο διαρκές και, το κυριότερο, πατώντας στο καθημερινό και στο γήινο, του προσδίδει έναν χαρακτήρα σχεδόν εξωτικό, καλύτερα: υπερβατικό, και το απογειώνει.

Ο Κώστας Καβανόζης (Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια, εκδ. Πατάκη), επιβεβαιώνοντας ευφρόσυνα την αναζητητική του διάθεση, συνθέτει μια συλλογή διηγημάτων όπου κυριαρχεί το παράλογο σε διάφορες εκδοχές ─οικείες και ανοίκειες─ της καθημερινότητας. Με μια γλώσσα συνεχούς ροής προκειμένου να αποτυπωθεί η αντίστοιχη ροή της συνείδησης, σε αστικό ή αγροτικό περιβάλλον, με παρούσα ─και σ’ αυτό το τρίτο του βιβλίο─ τη μυθολογημένη μυθική παράδοση της Θράκης, ο συγγραφέας μάς προτείνει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συλλογές διηγημάτων της χρονιάς.

Ο Γιάννης Μπασκόζος (Ποιοι ακούνε ακόμη τζαζ;, εκδ. Κέδρος) γράφει μια σειρά από σύντομα ─πλην ενός─ διηγήματα όπου κυριαρχεί η μουσική. Με τρόπο απλό, χωρίς πολύπλοκους αφηγηματικούς μηχανισμούς, εκθέτει βιωματικά στιγμιότυπα, τα οποία επιχειρεί να αισθητοποιήσει. Παρούσα σε μερικά από αυτά και η πολιτική, όχι όμως ως παρηγορητική προσδοκία αλλά ως βιωμένος χρόνος. Άμεσο, σχεδόν δροσερό.

Ο Σπύρος Γιανναράς (Ζωή χαρισάμενη, εκδ. Πόλις), με βασικό του εργαλείο το ύφος, μας προτείνει μία συλλογή από αλληγορικά, καταγγελτικά (ενίοτε καθ’ υπερβολήν), στηλιτευτικά διηγήματα. Έχοντας κατακτήσει ένα προσωπικό ύφος, επιβεβαιώνει τη θετική επίγευση που μας άφησε το πρώτο του βιβλίο.

*

Η καταγραφή της λογοτεχνικής παραγωγής μιας χρονιάς δεν είναι ουδέτερη πράξη. Το κυριότερο περιεχόμενό της, πάνω και από την καταγραφική πρόθεση, είναι η αποτίμηση, με όλη την αυθαιρεσία του καταγράφοντος, των σημαντικότερων βιβλίων μιας συγκεκριμένης περιόδου, των βιβλίων δηλαδή εκείνων που επηρεάζουν ─είτε θετικά είτε αρνητικά─ τη διαμόρφωση του λογοτεχνικού συστήματος στη συγχρονία του. Έτσι, πέρα από τις αναπόφευκτες, λόγω χρονικών πιέσεων, παραλείψεις ─που αδικούν αξιόλογους συγγραφείς─, μπορεί να παραλείπονται βιβλία που μια κοινόχρηστη λογική θεωρεί σημαντικά αλλά που, στην ουσία, δεν είναι. Επίσης, σε μια τέτοια καταγραφή-αποτίμηση είναι φυσικό να μην έχουν θέση βιβλία που ανήκουν στην παραλογοτεχνία, βιβλία που τα κινεί μόνο η υπερβάλλουσα κινητικότητα του συγγραφέα τους και, ακόμη, βιβλία που, ενώ θεωρούνται λογοτεχνικά, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά αφελείς εκτυπώσεις μιας νομιζόμενης πραγματικότητας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΑΡΙΟΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΒΙΒΛΙΟΦΑΓΟ/ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ

2012-01-08T12:50:00.000-08:00

ΠΗΓΗ:

www.bibliofagos.vasilikipitouli.gr

Ασημίνα Ξηρογιάννη «Το σώμα του έγινε σκιά» Εκδόσεις Ανατολικός

Written by Βασιλική Πιτούλη

Sunday, 08 January 2012 09:59

Τελικά το facebook αποδεικνύεται χρήσιμο στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο γράψιμο, και ανήκουν σε ομάδες που σχετίζονται με το βιβλίο. Πρόσφατα έφτασε στα χέρια μου το βιβλιαράκι της Ασημίνας Ξηρογιάννη. Η συγγραφέας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975, σπούδασε κλασική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και υποκριτική στο «Θέατρο – Εργαστήριο». Διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Από τις εκδόσεις Δωδώνη κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο «Η προφητεία του Ανέμου», ποιητική συλλογή, το 2009. Επίσης από τον Γαβριηλίδη, το 2011, η συλλογή «Πληγές».

Το υπό κρίση βιβλίο περιλαμβάνει 93 σελίδες, είναι πεζό και άνετα υπάγεται στην κατηγορία της νουβέλας. Ανέκαθεν μου άρεσε αυτό το είδος, που κυμαίνεται ανάμεσα στο διήγημα και το μυθιστόρημα: πολύ μεγάλο για το πρώτο, πολύ μικρό για το δεύτερο. Στη συγκεκριμένη νουβέλα λοιπόν, η Ασημίνα Ξηρογιάννη επιλέγει την πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Πρόκειται για ένα ζευγάρι μιας ποιήτριας, της Έλσας, και ενός χορευτή, του Άγγελου. Ζουν μαζί με την μικρή κορούλα τους, την Ιφιγένεια. Τα υπαρξιακά τους προβλήματα τους κατατρύχουν. Τα γηρατειά που έρχονται αναπόφευκτα καλπάζοντας, ο έρωτας που σβήνει, η τέχνη που διαρκώς απαιτεί, και ποτέ δεν είναι ευχαριστημένη, ακόμη και ολόκληρη τη ζωή σου αν θυσιάσεις σ’ αυτή.

Αναφορές στην Ιζαντόρα Ντάνκαν, τη μεγάλη ιέρεια της τέχνης της όρχησης, πεταρίζουν στο κείμενο. Η γλώσσα είναι πλούσια, και δε θα περίμενε κανείς κάτι λιγότερο από μια πτυχιούχο κλασικής φιλολογίας. Ο τόνος της γραφής λυρικός. Επανέρχομαι στους ήρωες: ο Άγγελος πάσχει από κατάθλιψη και αγωνίζεται να πιαστεί από κάπου, για να σωθεί. Προβληματίζεται πάνω στη ζωή που έζησε με την Έλσα, την αληθινή αγάπη του, τον ερωτικό προσανατολισμό που ακολούθησε στη ζωή του: πολλοί αστέρες της χορευτικής τέχνης είχαν μια αναντίρρητη θηλυπρέπεια. Βυθίζεται στα σκότη του θολωμένου νου, της αγιάτρευτα πληγωμένης ψυχής. Η Έλσα, σα γυναίκα, αποδεικνύεται δυνατότερη. Ίσως επειδή έχει σαν στήριγμα ακλόνητο τη μητρότητα, και σκοπό ζωής να μεγαλώσει την κόρη της. Το τέλος είναι τραγικό, αλλά ευτυχώς αφήνει να διαφανεί στον ορίζοντα ένα μικρό παράθυρο ελπίδας.

Last Updated on Sunday, 08 January 2012 11:34

"σε δυο χώρες σφαίρα"/ δ.τανούδης,

2012-01-07T03:55:00.000-08:00

["σε δυο χώρες σφαίρα"

από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων, "η ευτυχισμένη άγνοια του μωρού", δ.τανούδης, Αθήνα 2011]

*

Αχ, να με τραβάει στον ιππόδρομο η γιαγιά, να βρίζει τους περαστικούς που κρύβουν τον τερματισμό του άλογου, πάλι τα χάσαμε τα λεφτά μας γιε μου!, να βάζει ξανά στοίχημα και να φτύνει σπόρια και να ποντάρει τώρα σʼ ένα άλογο τυφλό, γιατί είναι, λέει, καλύτερα να μη βλέπεις τίποτα παρά να έχεις ένα μάτι βουλωμένο.

Δύσκολα χρόνια, λέει. Στο βουνό μια φορά σφάξανε άλογο. Δεν είχαν τι να φάνε και σφάξαν άλογο, έχεις φάει ποτέ άλογο; Εγώ, μου λέει, και να με σκότωναν, κι απʼ την πείνα να πέθαινα, δεν το ʼτρωγα. Τʼ αρνιά, το αρνί που είχαμε στον κήπο και του φτύναμε το στόμα για να το δέσουμε με το αίμα, πώς μπόρεσαν οι άτιμοι και το σφάξαν; Αλλά καλά αυτό, άλογο έχεις φάει;, σε τάισε η κακούργα η μάνα σου εκεί στα ξένα; Όχι άλογο, γιε μου. Δεν το τρώει ο άνθρωπος. Κακό πράγμα.

Η γιαγιά έχει δυο μάτια και τώρα κλείνει το ένα σʼ αυτόν τον περαστικό. Δεν τον βρίζει. Είναι ντυμένος με ωραία καμπαρντίνα. Ρωτάει αυτός μια ώρα και η γιαγιά τού απαντά. Ύστερα φεύγει λέγοντας το όνομα της μαμάς μου.

Με τραβάει από δω κι από κει η γιαγιά, σοκάκια, στενά, υπόγειες διαβάσεις, κάνει συνεννοήσεις η γιαγιά, κόσμος πάει κι έρχεται, εγώ μασουλάω την παστίλια. Καλή καραμέλα, λέει η γιαγιά, καθαρίζει το έντερο και φεύγει το μίσος απʼ το στόμα. Ποιον μισώ εγώ γιαγιά; Τη μάνα σου βρε χαμένο που σʼ άφησε, το καλύτερο άλογο που είχα μαντρωμένο. Τρώγεται η μαμά μου; Άλογο εγώ δε βάζω στο στόμα, αλλά άμα γυρίσει απʼ το σύνορο, ζωντανή θα τήνε φάω και θα το φχαριστηθώ.

Η γιαγιά μου είναι πολύ καταφερτζού. Βρίσκει κόσμο στις πλατείες, στα σιντριβάνια, απʼ τις στάσεις του λεωφορείου μαζεύει πελάτες. Κάποιοι τη διώχνουν, φύγε παλιόγρια!, σιχαμένη, το παιδί τι το κουβαλάς;, εσύ του σάπισες το μάτι;, θα φωνάξουμε την πρόνοια να στο μαζέψει. Αλλά αυτή πώς τα κάνει, από δω, από κει, πάντα τους καταφέρνει.

Αυτόν που είδαμε μια φορά στις τουαλέτες του σταθμού, να κουνιέται η σκιά του πίσω απʼ την πόρτα σαν να έτρεμε ολόκληρος από το κρύο, δυο μέρες μετά, η γιαγιά τον κουβαλάει σπίτι. Εκείνον που βγαίνει κόκκινος από τη λέσχη βρίζοντας ότι τον κλέψανε στην παρτίδα, η γιαγιά αμέσως τον βουτάει και νά σου τον τώρα σπίτι, να φωνάζει λέξεις κακές και να σκούζει πίσω απʼ την κουρτίνα, βγαίνοντας ύστερα με το κορίτσι, ένα απʼ τα κορίτσια του σπιτιού μας, τα κακορίζικα, λέει η γιαγιά, τα κουτσάλογα, ίσα που βγάζουμε το ρεύμα, καλύτερα να γυρίσουμε στο βουνό, να πολεμάμε τον εχθρό και να σφάζουμʼ άλογα. Χωρίς ρεύμα, με κλεφτοφάναρο στη θημωνιά, το καλύτερο ζευγάρωμα κάνεις. Άκου εσύ για να μαθαίνεις, άκου εσύ να τα πεις σʼ αυτή την άσπλαχνη, σʼ αυτή τη σκύλα, που σε παράτησε στο δρόμο, που μας παράτησε στο έλεος, και πήγε να κάνει τι;, πες μου εσύ τι πήγε να κάνει, πόλεμο έχετε εκεί πάνω!, πατέρα πού θα βρει μέσα στις σφαίρες;, τον τάφο του άμα βρει να είναι και φχαριστημένη.

Βγάζει η γιαγιά μια παστίλια και μου τη χώνει στο στόμα. Τι να σε κάνω τώρα εγώ; Να ʼσουνα δυο μέτρα άντρας να μου κρατάς την πόρτα. Μονάχη μου βγάζω τώρα τον σουγιά, ογδόντα χρονώ γυναίκα, και να μου πουλάν οι ξένοι πνεύμα, οι αλήτες, κακό χρόνο να ʼχουν, αλλοδαποί σαν τη μάνα σου, ήρθαν και μας θερίσαν, τι μου τη θύμισες;, το καλύτερο άλογο που ʼχα μαντρωμένο. Αμ θα στη φτιάξω εγώ, κάτσε να κάνει πως ζυγώνει, γιατί μάνα είναι, θα έρθει, το ξέρω πως θα ʼρθεί, μάνα κι εγώ, δεν το ξέρω;, χάρηκα μήπως εγώ τον δικό μου;, μου τον πήραν οι απέναντι, ο εχθρός μου τον πήρε, και ποιος ξέρει αν ο πατέρας του ο ίδιος δεν του ʼρίξε κάποτε μια βολή στο μάτι, να τυφλωθεί, να μη δει τον κόσμο, κόσμος που σου ʼλαχε κι εσένα!, χάρη βρε σου ʼκανα και μη γκρινιάζεις, λέει η γιαγιά και μου πατά το δάχτυλο στο βουλωμένο μάτι.

Χάρη είναι μωρέ το τύφλωμα σʼ αυτό το χάλι που σε ʼφερε η κακούργα, το παλιογύναικο, η ξεμυαλισμένη, θα τη λιανίσω όμως εγώ, παιδί δεν ήθελε;, ας έρθει τώρα να το καμαρώσει. Κι αν αργήσει ένα μήνα ακόμα, θα σου το βγάλω και το άλλο. Τέλος πια η εκπαίδευση, φτάνουνε όσα είδες. Να ʼρθει μετά στο πεζοδρόμιο να βρει το γιόκα της, λέει η γιαγιά κι εγώ δακρύζω απʼ το κλειστό μου μάτι.

Το άλλο το έχω για να κοιτάζω. Πόσο ακόμα δεν ξέρω. Ούτε πού είναι το σύνορο ξέρω. Μʼ ένα μάτι βλέπω τα μισά, με κανένα μπορεί να τα δω όλα. Πέρα απʼ το σύνορο μπορεί να δω, καλπάζοντας σαν το τυφλό άλογο που κέρδισε την κούρσα. Ζήτω! φωνάζει η γιαγιά και φτύνει στο στόμα μου την παστίλια, για να φύγει, λέει, το μίσος, νʼ αδειάσει το έντερο απʼ την κακία, να με δέσει με το αίμα. Κι εγώ την καταπίνω, αμάσητη την τρώω, να κάτσει εκεί, να πνιγώ, να μην έχω στόμα, να μην έχω μάτι, να ʼχω μια μύτη στραβή σαν της γιαγιάς για να μυρίζομαι τον φόβο των αλόγων και να ποντάρω σʼ όσα ποτέ δεν φεύγουν απʼ το σύνορο, εκεί στην άλλη χώρα, που ο πατέρας πολεμά, ρίχνοντας σφαίρα απʼ το βουνό, στο μάτι μου τώρα καρφωμένη.

Ένα ποίημα του Αντώνη Πυροβολάκη‏

2012-01-07T03:25:00.000-08:00

Απόγευμα

Δεν μ' άρεσε το φως του απογεύματος

είχε κάτι από μια θλιμμένη μελωδία,

κάτι από την πυρκαγιά που αφήνει πίσω η κηδεία ενός νέου,

το χρώμα του μεστού λωτού, τα νύχια ενός αρπακτικού που περιμένει.

Δεν μ' άρεσε το φως του απογεύματος

θύμιζε τους αυτόχειρες που απαγχονίστηκαν στις ηλιαχτίδες ,

θύμιζε το χρυσάφι στον αστράγαλο μίας παλλακίδας από τα Γόμορρα ,

που χόρευε μπροστά στο βασιλιά ένα χορό θανάτου

ασθμαίνοντας πυρρά και θειάφι.

Δεν μ' άρεσε το φως του απογεύματος

το κοίταγμα του ουρανού έμοιαζε με εκείνο της οχιάς

η νύχτα με μία κουστωδία από σκοτάδια και ξυράφια

άφηνε πίσω της πληγές

κι εσύ μια μοιχαλίδα σύζυγος ενός συναγερμού,

με το Μορφέα σε μια βρώμικη αγκαλιά δοσμένη

στον ύπνο παραμίλαγες κάτι για φονικά φεγγάρια.

Δε μ' άρεσε το φως του απογεύματος

το καλοκαίρι κερνούσε λεμονάδα δροσερή μαζί με δηλητήριο.

Τα χελιδόνια είχαν φύγει ευτυχώς κι έτσι δεν είδαν

τα λυσσασμένα πρωτοβρόχια να σκυλεύουν το κουφάρι του Αυγούστου.

Δεν μ' άρεσε το φως του απογεύματος

θύμιζε αγάπη κουρσεμένη , καλλιγραφία στο έγγραφο μιας διαθήκης,

ένα όνειρο που αυτομόλησε στο πουθενά,

μια σιγαλιά που κλαίει μ' αναφιλητά μέσα στη κοσμοχαλασιά του δρόμου.

Δεν μ' άρεσε το φως του απογεύματος.

2012-01-06T17:20:00.001-08:00

Ψήφισμα διαμαρτυρίας για την κατάργηση του μαθήματος του Θεάτρου στην Π.Ε. και Δ.Ε

www.gopetition.com

‎- Την άμεση ανάκληση της υπ’ αριθμ. 124662/Γ2/1-11-2011 (22/12/2011) απόφαση του Υπουργείου Παιδείας Δ.Β.Μ.Θ. με θέμα «Έγκριση Προγραμμάτων Σπουδών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας...

Πετούν το Θέατρο έξω απ΄τα Σχολεία της Ασημίνας Ξηρογιάννη

2012-01-06T07:46:00.000-08:00

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να μπει-επιτέλους -το θέατρο στα σχολεία με υπουργική απόφαση.Είναι ο δεύτερος χρόνος που υπάρχει για τα καλά στην πρωινή ζώνη των περισσότερων Δημοτικών Σχολείων ως υποχρεωτικό/βασικό μάθημα.Μάλιστα ,το Υπουργείο εξέδωσε και μοίρασε στους μαθητές ένα βιβλίο για το θέατρο ,που προοριζόταν να διδαχτεί στην Ε΄και την ΣΤ΄δημοτικού!Πριν γίνει αυτό,το μάθημα υπήρχε μόνο σε κάποια Ολοήμερα Δημοτικά για λίγες ώρες ,ώς μάθημα επιλογής.Παράλληλα διδασκόταν στα μουσικά Σχολεία,στα καλλιτεχνικά σχολεία, και στο Γενικό Λύκειο[με το βιβλίο
Στοιχεία Θεατρολογίας].
Η πλήρης εισαγωγή του στο Δημοτικό ήταν ένα μεγάλο βήμα και όλοι περιμέναμε να έχει όμορφη εξέλιξη.Το υπουργείο Παιδείας είχε δηλώσει πως είναι απαράδεχτο να λείπει το Θέατρο από την βασική εκπαίδευση της χώρας που το γέννησε.Επίσης,το 2008 προκήρυξε και ΑΣΕΠ ,διόρισε και περίπου 70 μόνιμους θεατρολόγους,προσέλαβε ένα σωρό αναπληρωτές[πλήρους και μειωμένου ωραρίου] στα δημοτικά σχολεία της χώρας.Και όλοι είπαμε <Κατάλαβαν εν τέλει οι ιθύνοντες!Άργησαν αλλά κατάλαβαν.Ποτέ δεν είναι αργά!Και ....αμήν!!!>
Και ξαφνικά...ήρθαν τα πάνω κάτω.Το Υπουργείο με νέα υπουργική απόφαση λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος (αβίαστα και ελαφρά τη καρδία...πάντα) εκπαραθυρώνει το Θέατρο από την εκπαίδευση.Kαι αν υπάρχει,λέει,θεατρική δραστηριότητα στο σχολείο,θα την εκτελούν οι παντός καιρού δάσκαλοι(τους ρώτησαν κι αυτούς;;;;;;)Και οι δάσκαλοι τί σχέση έχουν;Μήπως έχουν όρεξη κι αυτοί να τρέχουν σε πρόσθετα επιμορφωτικά σεμινάρια;Aλλωστε γιατί να το κάνουν;(O καθένας στο είδος του....)
Τα παιδιά αγαπούν το μάθημα του θεάτρου!Αυτό λέει η δεκάχρονη εμπειρία μου στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση όπου εργάζομαι ως θεατρολόγος.Είναι ένα μάθημα ευχάριστο,όμορφο,δημιουργικό,ένα μάθημα αλλιώτικο από τα άλλα.Ενα μάθημα που εξάπτει τη φαντασία τους,πλάθει την ψυχούλα τους και το σπουδαιότερο τα γεμίζει χαρά,τα κάνει ευτυχισμένα.Αλίμονο αν τους το στερήσουμε!Δεν εχουμε αυτό το διακίωμα.Όπως και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να <<κλέψει>> ξαφνικά από τους διδάσκοντες θεατρολόγους την δουλειά τους.Θα μου πεις...μέσα σε καιρούς κρίσης και γενικής κατάρρευσης,ποιός θα σκεφτει το θέατρο;(για θέατρο θα μιλάμε τώρα;;;)Είναι και αυτό ένα σύνηθες θύμα ....Θυσιάζεται κι αυτό στο βωμό της αμυαλιάς,της διαφθοράς,της κακοδιαχείρισης του δημόσιου χρήματος,της απληστίας,του συμφέροντος των εκάστοτε κυβερνώντων που τα ισοπέδωσαν ,τα διέλυσαν όλα χωρίς τύψη, χωρις κανένα αίσθημα ευθύνης ,χωρίς αιδώ.Για τους λίγους πληρώνουν οι πολλοί.Για τους λίγους φτάσαμε ως εδώ(όχι ότι και μεις είμαστε άμοιροι ευθυνών που τους εδραιώσαμε με τις αλλεπάλληλες ενθαρρυντικές ψήφους και τώρα δεν μπορούμε να τους ξαποστείλλουμε.)Και είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε ένα κράτος που μας εχθρεύεται,σε μια Πολιτεία που δεν είναι διώλου φιλική προς τους πολίτες.
Συμπέρασμα:Να πού κατέληξε η Ελλάδα!Aυτοί είμαστε τελικά.Ν΄απαξιώνουμε τις τέχνες και τον πολιτισμό(σαν απολίτιστα κτήνη),αφού πρώτα έχουμε ξεπουλήσει τους εαυτούς μας και τη χώρα μας.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
Θεατρολόγος-Συγγραφέας

KΡΙΤΙΚΗ /ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ/ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΣΙΣΥΦΟΣ 2

2012-01-01T14:55:00.000-08:00

Ο εκδότης και διευθυντής του Λογοτεχνικού Περιοδικού <Ο ΣΙΣΥΦΟΣ> -τεύχος 2-Γρηγόρης Τεχλεμετζής γράφει για την νουβέλα <Το Σώμα του έγινε Σκιά> της Ασημινας Ξηρογιάννη,εκδ.Ανατολικός 2010.

< Ένα ζευγάρι,ο ΄Αγγελος και η Έλσα,καλλιτεχνικής φύσης, ο ένας χορευτής και η άλλη ποιήτρια,γράφουν παράλληλα τα ημερολόγιά τους με τον ξεχωριστό ποιητικό τους τόνο.Η υπόθεση και η εξέλιξη του μύθου απαρτίζεται από σκηνές και στιγμιότυπα της ζωής τους,που σχηματίζονται και διαλύονται,συχνά αστραπιαία ή τουλάχιστον με μικρή διάρκεια,στις σύντομες αφηγήσεις των κεφαλαίων της,προσεγγίζοντας έτσι με οικειότητα τους ήρωές της.Πολύ συχνά όμως αυτό πετυχαίνεται με απευθείας ενδοσκοπήσεις αυτών και με διαρκείς αυτοαναλύσεις τους ή αυτοπροσεγγίσεις τους σε καθαρά νοητικό επίπεδο.'Ετσι,βρίσκονται σε διαρκή θέαση του εαυτού τους,της ζωής τους,με αυτοκριτική διάθεση αυτογνωσίας.Το ύφος τους εξομολογητικό και με υψηλή συναίσθηση της ιδιωτικής τους πραγματικότητας και της ψυχολογίας τους.
Ο άνδρας ,όπως και ο ίδιος μαρτυρεί(σ.22),έχει ναρκισσιστικές τάσεις,ενώ η γυναίκα έχει επίγνωση της μετριότητας του ταλέντου της και αυτοκατηγορείται.Ο ΄Αγγέλος σταδιακά μαστίζεται από υπαρξιακή κρίση,διχάζεται μεταξύ τέχνης και ζωής,ανθρώπινου και καλλιτεχνικού έρωτα και,τελικά,η απογοήτευση της φθοράς και της απώλειας της καλλιτεχνικής του καριέρας και δυνατότητας τον καταβάλλει.
Η ΄Ελσα προσπαθεί μάταια να τιν βοηθήσει,αλλά η αγάπη τους παραμένει ανεξίτηλη και ιδανική,δοσμένη με έντονη συναισθηματική ένταση και πάθος.
Η τέχνη παρουσιάζεται ιδεαλιστικά εξιδανικευμένη,κυρίως από την πλευρά του Άγγελου,και με αυτόν τον τρόπο η ψυχική του κατάπτωση αποτελεί αβίαστο επακόλουθο και στηρίζεται άψογα.(π.χ.<Τίποτα δε ζει αιώνια.΄Ισως μόνο η Ιδέα της Τέχνης>,σ.14,από το Ημερολόγιο του Άγγελου).
Το έργο είναι γραμμένο με κοφτές κυρίως προτάσεις,γλώσσα απλή και άμεση,παθιασμένο λόγο,ένταση ,ποιητικές εικόνες και γλαφυρότητα.Και οι δύο αφηγητές χειρίζονται άριστα τον λόγο,παρόλο που ο Άγγελος διατείνεται το αντίθετο(σ.22).
Παρατηρώ,επίσης,ότι πρωταρχικό ρόλο στην αφήγηση παίζει η ψυχική ένταση και όχι τα ίδια τα γεγονότα,τα οποία παρουσιάζονται ως φυσικά επακόλουθα.Δηλαδή <μιλά> με την ψυχολογική φόρτιση ,παρά με τα συμβάντα.
Έχοντας διαβάσει και τα μέχρι τώρα ποιήματα της Ασημίνας Ξηρογιάννη,καταλήγω στο συμπερασμα ότι ο έντονος αυτός συναισθηματισμός στη γραφή αποτελεί υφολογικό χαρακτηριστικό της,μια και η λογοτέχνιδα είναι ακόμη νέα και η ηλικία αυτή προσφέρεται σε τέτοιου είδους θεωρήσεις.>

Γρηγόρης Τεχλεμετζής
Ο Σισυφος 2,σελ:148-149

Το varelaki γινεται 2 ετών

2011-12-31T17:07:00.000-08:00

Aγαπητοί φίλοι το varelaki εχει τα δεύτερα γενέθλιά του!!!
Σας ενημερώνει: για αποστολή κειμένων ή βιβλίων σας,,,,,επικοινωνείστε στο minaxirogianni@hotmail.com
Πολλές ευχές για ό,τι ονειρεύεστε!
Ομορφη και δημιουργική νέα χρονιά!!!!

"Ο ΣΙΣΥΦΟΣ 2" -ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

2011-12-28T15:42:00.000-08:00

Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 2

Κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του περιοδικού Ο ΣΙΣΥΦΟΣ

Μπορείτε να το βρείτε:

1) Βιβλιοπωλείο της Εστίας.

Σόλωνος 60, Αθήνα.

2) Πολιτεία.

Ασκληπιού 1, Αθήνα.

3) Πρωτοπορία

Γραβιάς 3-5, Αθήνα.

4) Λεμόνι.

Ηρακλειδών 22, Θησείο.

5) Ιανός
Σταδίου 24 Αθήνα

6) Πολύεδρο
Κανακάρη 147, Πάτρα.
7) Πρωτοπορία
Γεροκωστοπούλου 31-33, Πάτρα.

8) Μάλλιαρης- Παιδεία
Ερμού 53, Θεσσαλονίκη.
9) Βιβλειοπωλείο Κεντρί
Δημ. Γούναρη 22, Θεσσαλονίκη.
10) Μπαρμπουνάκης, ΤΟ ΚΑΤΩΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Αριστοτέλους 4-6, Θεσσαλονίκη.
11) Βιβλιοπωλείο "Σαιξπηρικόν"
Εθν. Αμύνης 14, Θεσσαλονίκη.
12) Ιανός
Αριστοτελους 7, Θεσσαλονίκη.
13) Πρωτοπορεία

Λεωφ. Νίκης 3, Θεσσαλονίκη.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 2^ου ΤΕΥΧΟΥΣ

ΙΟΥΝΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2011

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, σελ.

Χειρόγραφο της ποιήτριας, σελ.

Ο ποιητικός λόγος ως "αυτοποίηση" στην ποιητική συλλογή Εκδρομή της Βικτώριας Θεοδώρου, Βάσω Οικονομοπούλου, σελ

Η Εκδρομή της Βικτώριας Θεοδώρου μια ολοκληρωμένη ποιητική σύνθεση στροφή στο έργο της, Δημήτρης Ι. Καραμβάλης, σελ.

Της Ουρανίας Θεοδωρου διαδρομές, Ανθούλα Δανιήλ, σελ.

«Για τη ζωή ήταν γεννημένη»… Μια ανάγνωση του Χρονικού, Αγάθη Γεωργιάδου, σελ.

Λίγα λόγια για Το καταλόγι του μάστορα της Βικτώριας Θεοδώρου, Sophie Coavoux, σελ.

Πελαγινή: Ένας ύμνος στη γυναίκα και την ελευθερίας, Χαρά Καραβά, σελ.

Δραπετεύοντας από και προς το πραγματικό και το φανταστικό: Βικτώρια Θεοδώρου Δραπέτις (2011), Βασίλης Λέτσιος,

σελ. 52

Η Βικτώρια Θεοδώρου και η Επιθεώρηση Τέχνης. Θεοδόσης Πυλαρινός, σελ. 58

Διαβάζοντας την Βικτώρια Θεοδώρου: Η ενσωμάτωση της γυναίκας στη ποίηση, Ευαγγελία Καλεράντε, σελ.

Διαρκείς επισκέψεις και ελικοειδής διαδρομές στην ποίηση της Βικτώριας Θεοδώρου, Στυλιανή Παντελιά, σελ.

Βικτώρια Θεοδώρου: Η ποιητική νίκη μιας εκπρωσόπου της γενιάς της ήττας, Δήμητρα Γιωτοπούλου, σελ.

Αδημοσίευτα ποίηματα της Βικτώριας Θεοδώρου, σελ.

Μετάφραση ποιημάτων της στα Βουλγαρικά, Δραύκα Μιχαήλοβα, σελ.

Μια μελέτη και βιωματικά τεκμηριωμένη: Ελάσσονες τόνοι σε μείζονες κλίμακες στην ποίηση της Βικτώριας Θεοδώρου/ Θεοδόσης Πυλαρινός/ Κερδισός 2010, ΓρηγόρηςΤεχλεμετζής, σελ.

Ποίημα, Θανάση Παπαθανοσόπουλος, σελ.

Ποίημα, Λείας Χατζοπούλου- Καραβίας, σελ.

Ποίηματα, Νίκος Μυλόπουλος, σελ.

Ποίηματα, Δημήτρης Παπαράλλης, σελ.

Ποίηματα, Γεράσιμος Ρομποτής. σελ.

Ποίημα, Κωνσταντίνος Μπούρας. σελ.

Ο μελωδός, πεζό, Γιάννης Καβάσιλας. σελ.

Ποίηματα, Στέλιος Θ. Μαφρέδας. σελ.

Ποίημα, Εύη Αποστόλου, σελ.

Ποιήματα, Ουρανία Κουνάγια., σελ.

Ποίηματα, Βασίλης Φαϊτάς, σελ.

Ποιήματα, Μαρία Ψωμά- Πετρίδου, σελ.

Ποιήματα, Γιάννης Παπαναστασόπουλος, σελ.

Μια γιορτή, πεζό, Κωνσταντίνος Προδρόμου, σελ.

Ποιήματα, Ναυσικά Κουλούρη, σελ.

Ποίημα, Δημήτρης Α. Δημητριάδης, σελ.

Οι τραγικές μεταμορφώσεις της θλίψης του ποιητή Κώστα Ριζάκη στη συλλογή Τα τελευταία ονόματα/ Αιγαίον 2010, Γρηγόρης Τεχλεμετζής

σελ.

Ποιήματα, Γιάννης Κοραβός. σελ.

Ποιήματα, Α. Ιάσων, σελ.

Σχεδόν ερωτικά, πεζό, Γρηγόρης Τεχλεμετζής, σελ.

ΒΙΒΛΙΟ

Για την τριλογία μετα-διηγημάτων του Γιάννη Β. Κωβαίου

«Προσοχή… έργα», Κώστας Χατζηαντωνίου, σελ.

Λουκία Στέφου και το βιβλίο της: Γη του Πανός, Θεσσαλονίκη, University Studio Press, 2011, Νίκη Eideneier, σελ.

Μάκης Τσίτας, Γιατί δε μετράς προβατάκια; Εκδ. Ψυχογιός, 2011, Ανθούλα Δανιήλ, σελ.

Κώστας Πασβάντης/ Στο βάθος του καρθέφτη,Ποιήματα εκδ. Μελάνι/ 2009, Περικλής Τσελίκης, σελ.

O ύπνος των αγαλμάτων/ Νίκος Διακογιάννης/ Καλέντης 2011, Σοφία Παπαχριστοφίλου, σελ.

ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ( ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΒΙΒΛΙΟ) σελ.

Οι καμπανοκρούστες/ Έρση Λάγκε/ Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος/ 1989

Η Κεϋλάνη του Βούδα/ Έρση Λάγκε/ Περίπλους 2007.

Ξημερώνει στο γέλιο σου/ Νίκος Μυλόπουλος/ Εκδόσεις των φίλων 2011.

Ελευθερίας ανατολή/ Κωνσταντίνος Μπούρας/ Μεταίχμιο 2010.

Ποιήματα έκτος τόμος/ Θανάσης Παπαθανασόπουλος/ Μελέαγρος 2009.

Ένα σπάνιο είδος τερμιτών/ Κωνσταντίνος Βάσσης/ Εκδόσεις των φίλων 2011.

Το σώμα του έγινε σκιά/ Ασημίνα Ξηρογιάννη/ Ανατολικός 2010.

ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ, σελ.

Το τεύχος κοσμούν πίνακες του Γιάννη Καβάσιλα.

Οι απόψεις των συνεργατών δεν εκφράζουν υποχρεωτικά και τις απόψεις της σύνταξης, η οποία τους ευχαριστεί θερμά για τη συμμετοχή τους.

Γ.Τ.

....ενημερωση...

2011-12-27T06:38:00.000-08:00

Αγαπητοί φίλοι σε λιγες μέρες το varelaki κλεινει 2 χρόνια λειτουργίας!!!Σας ενημερώνει: για αποστολή κειμένων ή βιβλίων σας,,,,,επικοινωνείστε στο minaxirogianni@hotmail.com
Πολλές ευχές για ό,τι ονειρεύεστε!

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ 1943-2011

2011-12-26T06:09:00.000-08:00

[Kούφον γάρ χρήμα]

Β΄

Είναι κάτι πρεσβυωπικά γερόντια οι ποιητές

μονάχα μακριά μπορούν να δουν

Μακριά στο παρελθόν μακριά στο μέλλον

τα πράγματα τα κοντινά δεν τα διακρίνουν

παραπατούν σκοντάφτουνε τρικλίζουν

τα χέρια απλώνουμε ψαχουλευτά πασχίζουν

σαν την τυφλόμυγα πού βρίσκονται να βρουν.

Το σήμερα μαντίλι γύρω από τα μάτια τους δεμένο.

Η ποίηση πρέπει να΄ναι
ένα ζαχαρωμένο βότσαλο.
Πάνω που θα χεις γλυκαθεί
να σπας τα δόντια σου»[Α.Χ.]

[Tύποι ήλων,1978]

***

Όταν σου αναγγείλουνε τον θάνατό μου,
κάνε ό,τι θα 'κανες αν σου χάριζαν
έν' άδειο βάζο.

Θα το γέμιζες λουλούδια·
έτσι δεν είναι;

***

ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ

ε΄

Είμαστε καραμέλες

Πάνω στης αιωνιότητας τη γλώσσα

Λειώνουμε και τελειώνουμε

Μέσα στι σκοτεινό της καταπιώνα.

στ΄

Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων

Κάθε τόσο μας κουρεύουν σύρριζα τη σκέψη

Χάριν συμμετρίας.

Άν τα μαλλιά δεν παίρναν δύναμη

Άπ΄το κορμί μας μά του δίναν

Θα΄τανε ρίζες κι εμείς θα΄μασταν

Δέντρα αντεστραμμένα

Θά΄μασταν κάτι

Τ'ωρα δεν είμαστε άλλο από μια θέληση

Να΄μαστε κάτι.

***

ιδ'

Εχετε ένα σπίτι που περιέχει το σώμα σας

Εχετε ένα σώμα που περιέχει την ανάγκη για σπίτι

Έχετε μια ανάγκη για σώμα.

Έχετε έναν κώλο στο σχήμα της πολυθρόνας σας

Έχετε μια ψυχή στο σχήμα του κώλου σας

Καθόσαστε αναπαυτικά στην ψυχή σας

Έχετε ένα κεφάλι που χωράει το καπέλο σας

Έχετε σκέψεις που χωρούν στο κεφάλι σας

Έχετε μόνο τέτοιες σκέψεις

Είσαστε ανυποψίαστοι και ωραίοι σαν παιδιά

Γνήσια παιδιά ενός θεού που πλάσατε κάποτε

Κι από τότε σας πλάθει

Κατ΄εικόνα και ομοίωσίν σας.

Κι είσαστε δίκαοι:

Αγαπάτε μόνο όταν πρέπει

Σκοτώνετε μόνο όταν πρέπει

Εγώ ένας του είδους σας αλλά εκφυλισμένος

Ένας ανεπίδεκτος δικαιοσύνης.

Πάντα σας αγαπώ

Και πάντα σας σκοτώνω.

Ένα ποίημα του Αντώνη Πυροβολάκη‏

2011-12-23T14:44:00.000-08:00

Ιφιγένεια

Ένα κορίτσι ονειρεύτηκε Περσίδες κλειδωμένες να αστράφτουν στην καρδιά της.

Τον χρόνο τον επινόησε η τρομολαγνεία του τριαντάφυλλου,

έλεγε και κρυβόταν στη ρωγμή μιας αστραπής.

Των Αθηναίων οι τριήρεις σάλπαραν μ' ένα τσούρμο πεταλούδων για τη λησμονιά

κι εκείνη με το βλέμμα μιας λιακάδας

τα αμαρτήματα της δρόσιζε στο δέρμα των φιδιών,

στα χείλη τηγάνιζε χελιδονόψαρων σιωπές, του ανείπωτου τα εγκαύματα.

Της καταιγίδας τους λυγμούς έχωνε στο πουκάμισο της

και τον πόρνο νόστο που κυλιόταν με αγοραίες αναπνοές,

τα κατά συρροή εγκλήματα της ύπαρξης.

Ακροπατώντας στη σιγή του πεπρωμένου

σοφά ανασκολόπιζε τις εκπνοές των παραθύρων με αιχμηρά κοιτάγματα,

μηνούσε με τα περιστέρια στο χάος να της στείλει το αστέρι του Ιούδα.

Με ξυραφιές στα μπράτσα κι ένα καταρράκτη νου

έψαξε την αθανασία σε ενός νεκρού την αγρυπνία,

ρώτησε ένα φεγγάρι έμεσμα του άπειρου από που απογειώνονται τα διαστημόπλοια

στη χούφτα σφίγγοντας τον αχινό της λήθης.

Βλέπεις είχε πια κουραστεί ζωή να λέει όλα εκείνο το φαφούτικο προσδόκιμο σκοτάδι,

τα ψαροκόκαλα των δίποδων φωνών,

τη λύκαινα του αντικαταθλιπτικού που βύζαξε του θυμικού της τις ξεδοντιασμένες λέξεις.

Αυτό το ποίημα θα τη μαρτυρήσει στους ωκεανούς,

πως ένα χιόνι ήταν με γυναικεία ρούχα.

Ο Δημήτρης Φύσσας σχολιάζει τη δήθεν αυτοκτονία του γνωστού συγγραφέα

2011-12-23T14:42:00.001-08:00

ΠΗΓΗ :ATHENS VOICE

Ο Δημήτρης Φύσσας σχολιάζει τη δήθεν αυτοκτονία του γνωστού συγγραφέα

ΤΑ ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ

Το βιβλίο του Χρήστου Χωμενίδη «Η φωνή» είχε βγει παλιότερα, το είχα διαβάσει και μ΄άρεσε. Τώρα που ξαναβγήκε, ήθελα πολύ να ενημερώσω το κοινό της εφημερίδας μας γι΄αυτό. Όμως, άλλος συνάδελφος (ο Στέφανος Τσιτσόπουλος) είχε πάρει ήδη συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε στην AV (30.11.2011). Αποφάσισα να πάρω οπτική συνέντευξη, τηλεφώνησα στο Χρήστο (άγνωστό μου μέχρι εκείνη τη στιγμή), συναντηθήκαμε στο σπίτι του και πήρα τη συνέντευξη με το κινητό μου (ένα απλό Sony Ericksson W, το ίδιο που τραβάω τις φωτογραφίες για τον City Lover). Στη συνέντευξη ο Χρήστος μίλησε κυρίως για τη «Φωνή» και για το βιβλίο που γράφει τώρα.

Μίλησε όμως και για απειλές που δέχτηκε, επώνυμα, στο διαδίκτυο, από ανθρώπους που διαφωνούσαν με τη θέση του σχετικά με το φόνο του Αλ. Γρηγορόπουλου. Ο ένας απειλών έγραφε πού συχνάζει ο Χωμενίδης, η δεύτερη επέσειε «κρεμάλες». Η θέση του Χρήστου, η οποία και επαναλήφθηκε στη συνέντευξη, είναι ότι ο Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε δυο φορές: μία από τον Κορκονέα και μια δεύτερη από κείνους που του άλλαξαν το όνομα από «Αλέξανδρος» σε «Αλέξης» και πρόβαλαν αποκλειστικά την ηλικία του («15άχρονος»), προκειμένου να τον οικειοποιηθούν ευκολότερα. Η άποψη του Χρήστου βασίστηκε σε συνέντευξη της μάνας του δολοφονημένου Γρηγορόπουλου. Και είπε ό,τι είπε για να δείξει πόσο αδιανόητο είναι να απειλείται κάποιος σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, επειδή εκφράζει μη αρεστές απόψεις. Κατέθεσε δε τον προβληματισμό του για την κατεύθυνση που έχουν πάρει οι σελίδες αυτές στην Ελλάδα. Δική μου γνώμη ήταν -και είναι- ότι άλλοι χρήστες του διαδικτύου, ακούγοντας τις απειλές, θα υπερασπίζονταν την ελευθερία του λόγου και θα το δήλωναν σε άλλους «τοίχους» / αναρτήσεις / σχόλια. Πέραν αυτού, συμφώνησα και συμφωνώ και επί της ουσίας με το Χρήστο.

Συμπαθήσαμε ο ένας τον άλλο, είπαμε να ξαβρεθούμε, έφυγα. Αργότερα, έβαλα τίτλους στα τέσσερα βιντεάκια και τα έστειλα σ΄ αυτό εδώ το σάιτ, όπου ανέβηκαν με τη συνήθη διαδικασία (μπορείτε να τα δείτε εδώ)

Η επανάληψη των απόψεων του Χρήστου στο τέταρτο βιντεάκι της συνέντευξης, μαζί και η ευρύτερη γνωστοποίηση των απειλών που είχε νωρίτερα δεχτεί, έφεραν νέο, ευρύτερο κύμα ύβρεων και απειλών, πολύ μεγαλύτερο. Η διαδικτυακή ανωνυμία λειτούργησε σαν μάσκα για όλους όσους ήθελαν να απειλήσουν, να χτυπήσουν την ετερότητα, να κλείσουν το στόμα της φωνής που έφευγε από τις ράγες (δε βάζω λινκ, εύκολα βρίσκονται όλ΄αυτά στο διαδίκτυο). Πολλά από τα σχόλια επικεντρώνονταν στο ψυχολογικό επίπεδο, του στιλ «παραδέχεσαι ότι φοβήθηκες Χωμενίδη, έτσι δεν είναι;». Άλλα ήταν σεξουαλικού περιεχομένου, άκρως σεξιστικά, κάτι που έδειχνε την αρρωστημένη εμμονή όσων τα έγραφαν (υπονοούσαν ή έγραφαν καθαρά ότι ο «συνεντευξιαστής» και ο «συνεντευξιαζόμενος» ήταν ομοφυλόφιλοι, σαν να ήταν αυτό ισχυρό επιχείρημα αυτό, αν ίσχυε). Σημειωτέον ότι ούτε ο Χρήστος (φαντάζομαι, γιατί δεν το συζητήσαμε) ούτε γω, έχουμε κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους, απλά συμβαίνει να είμαστε στρέιτ. Και, επιπλέον, ήμασταν άγνωστοι μέχρι τη στιγμή που πήγα σπίτι του, αλλά αυτά, προφανώς, μικρή σημασία έχουν για τους εμμονικούς.

Η «ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ»

Αυτά το Σαββατοκύριακο. Και χτες το πρωί, φίλοι και γνωστοί άρχισαν να με παίρνουν τηλέφωνο. «Αυτοκτόνησε ο Χωμενίδης;», «Ήσουνα μαζί του;», «Είπες κάτι εσύ γι΄αυτό;», «Εσύ τον βρήκες;» κλπ. Κατάλαβα αμέσως τι έτρεχε, διέψευσα, ευχαρίστησα όσους φίλους μ΄ ενημέρωσαν, κι άρχισα να μαζεύω διαδικτυακά στοιχεία. Δεν πήρα καν το Χρήστο, γιατί ήμουνα βέβαιος για το τι σόι κακόηθες παιχνίδι είχε παιχτεί, δεν υπήρχε ούτε μία στο ένα εκατομμύριο να ήταν αλήθεια.

Φαίνεται ότι το κείμενο πρωτοανέβηκε σ΄ ένα μπλογκ ονόματι trompaktiko, αναπαράχθηκε όμως αμέσως από πολλά άλλα, μεταξύ των οποίων το protothema και η zougla. Το κείμενο, ψεύτικο από την αρχή μέχρι το τέλος, είναι το εξής (το βάζω ολόκληρο γιατί αμφιβάλλω αν θα το βρείτε πια στο διαδίκτυο στις ορίτζιναλ αναρτήσεις):

«ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ

Τέλος στη ζωή του έβαλε το πρωί της Δευτέρας (19/12) ο Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς, πηδώντας από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Το θλιβερό περιστατικό έλαβε χώρα το πρωί περίπου στις 07.45. Ο αυτόχειρας, σύμφωνα με την αστυνομία, άνοιξε το παράθυρο και έπεσε στο κενό. Ο εκλιπών, άφησε πίσω του τρία ιδιόχειρα σημειώματα. Το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Χρήστος Χωμενίδης δεχόταν απειλές μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης, πράγμα που όπως είχε δηλώσει ο ίδιος τον στεναχωρούσε, και τον ανάγκασε να αποσυρθεί από το διαδίκτυο. Ο φίλος και συνεργάτης του από την Athens Voice Δημήτρης Φύσσας δήλωσε σε τηλεφωνική επικοινωνία: «Λίγες μέρες νωρίτερα βρεθήκαμε σε συνέντευξή σχετικά με τις απειλές που δεχόταν. Φαινόταν στεναχωρημένος όμως δεν περίμενα ότι θα φτάσει σε αυτό το σημείο». Για το περιστατικό η αστυνομικές αρχές διενεργούν έρευνα προκειμένου να εξακριβωθούν τα ακριβή αίτια που οδήγησαν στην αυτοκτονία του. Η κηδεία του Χρήστου Χωμενίδη θα γίνει την Τετάρτη στο Α' νεκροταφείο Αθηνών. Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ».

Χτες και σήμερα, ο Χρήστος διέψευδε φυσικά urbi et orbi τον υποτιθέμενο θάνατό του. Δεν έχουμε μιλήσει ακόμα, αλλά θα σταθώ στο πλευρό του σε οποιαδήποτε νομική εξέλιξη τυχόν έχει το θέμα. Έχω και προσωπική αιτία, αφού το δημοσίευμα αναφέρει και «δηλώσεις» μου, τρομάρα μου.

ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΕΚΙΜΗΣΕΙΣ

Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί μόνος του αν το παιχνίδι αυτό εντάσεται ή όχι στην ίδια κατεύθυνση των αρχικών απειλών, αν υπάρχει ηθική αυτουργία ή όχι. Κι ο καθένας μπορεί να καταλάβει τα διακυβεύματα πού τίθενται, όπως ελευθερία του λόγου, ελευθερία μετακίνησης, προσβολή προσωπικότητας, διασπορά ψευδών ειδήσεων κλπ.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το διαδίκτυο και ειδικά τα μπλογκ είναι -μεταξύ άλλων- ένας χώρος ελεύθερης πάλης των ιδεών, όπου ο καθένας μπορεί να πει τη γνώμη του, με τα επιχειρήματά του. Η απαγόρευση «μερικών» απόψεων συνιστά μεροληψία. Η απειλή εναντίον όσων εκφράζουν μη αρεστές απόψεις συνιστά φασισμό, άσχετα με τι χρώμα ντύνεται ο απειλών. Ακόμα χειρότερα, το να λες στον άλλον «επειδή έχεις αυτή την άποψη, δε θα πάς στα Εξάρχεια, γιατί θα σου κάνουμε αυτό και κείνο» δε βλέπω τι διαφορά έχει από το «επειδή έχεις αυτή την άποψη, δε θα πας στην Αττική ή στον Άγιο Παντελεήμονα, γιατί θα σου κάνουμε αυτό και κείνο». Το ότι το μεν το λένε άνθρωποι που δηλώνουν «αριστεροί» και το δε «χρυσαυγίτες», εμένα δε μου λέει τίποτα. Διάλογος μπορεί να γίνεται μόνο μεταξύ διαφωνούντων, όχι μεταξύ συμφωνούντων. Το αντίθετο συνιστά θρησκευτική αντίληψη της δημόσιας έκφρασης, ασύμβατη με την αστική μας δημοκρατία. Και η διαπάλη πρέπει να γίνεται κατά το δυνατόν επώνυμα, όπως επώνυμα είπε ο Χωμενίδης ό,τι είπε (το λέω γιατί τα σχόλια της «φάσης β΄» ήταν κατά κύριο λόγο ανώνυμα).

Το διαδίκτυο αποτελεί μεγάλη δημοκρατική και ελευθεριακή κατάκτηση. Πολλές κυβερνήσεις το υποβλέπουν, γιατί δεν μπορούν να το ελέγξουν. Πολλές πλευρές θα ήθελαν προληπτική λογοκρισία. Πολλοί -και στην Ελλάδα- έχουν προτείνει άρση της ανωνυμίας των μπλογκ. Δε συμφωνώ καθόλου. Υπάρχουν πολλές αιτίες ανωνυμίας στη μπλογκόσφαιρα και οι περισσότερες δεν είναι κακόβουλες. Το ότι εγώ δημοσιεύω με τ΄ όνομά μου δε σημαίνει ότι όλοι μπορούν να το κάνουν. Παραπάνω έγραψα: «κατά το δυνατόν επώνυμα». Εάν υπάρχουν ενδείξεις ποινικού αδικήματος σε κάποια περίπτωση, νομίζω ότι η κοινή νομοθεσία για τα ΜΜΕ, σε συδυασμό με τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, αρκούν. Κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά την ανώνυμη απειλή. Όμως στην περίπτωση Χωμενίδη είχαμε α) επώνυμη απειλή β) αναγγελία ψευδούς αυτοκτονίας. Αυτά και μόνον αυτά αξίζει να ερευνηθούν. Αλλά ας μην μπαίνω σε νομικά χωράφια, εγώ, ένας συγγραφέας.

Επιμένω πάντως να προβάλλω αυτό που έλεγε ο Ραούλ Βανεγκέμ: «Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν». Άκουσε τον άλλο, φέρε τα επιχειρήματά σου, άσε τους ουδέτερους να κρίνουν. Ισοτιμία έκφρασης. Ισηγορία. Το να βουλώνεις το στόμα τού διαφορετικού ή να τον απειλείς επειδή λέει πράγματα που δε σου αρέσουν, όχι μόνο δεν είναι λύση, αλλά ανοίγει το δρόμο στη βία, το προνομιακό πεδίο κάθε κομματικού / ιδεολογικού / θρησκευτικού στρατού, κάθε κατασταλτικού μηχανισμού Αυτό το ξέρω καλά γιατί έχω συμμετάσχει ο ίδιος σε κομματικό κατασταλτικό μηχανισμό στα νιάτα μου και επανήλθα στον «κανονικό κόσμο» μόνο μετά από δημόσια αυτοκριτική (σε «Αντί» του 1984, για όποιον καταλαβαίνει τι εννοώ).

Υ.Γ. Θυμήθηκα τον Περότσι (Φιλίπ Νουαρέ) από τους «Εντιμότατους φίλους μου», που είχε δημοσιέψει έναν ψεύτικο θάνατο στην εφημερίδα όπου δούλευε, για να ξεμπλέξει από τα μπερδεμένα ερωτικά του. Μόνο που εδώ δεν το έβαλε ο ίδιος ο παθών, δεν υπάρχουν ερωτικά, ούτε πρόκειται για ιταλική κωμωδία. Είναι, δυστυχώς, ελληνική διαδικτυακή πραγματικότητα. Και είναι κακόγουστη, αντιανθρωπιστική και κακοήθης

κριτικη/"Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" - Ασημίνα Ξηρογιάννη

2011-12-19T01:34:00.001-08:00

κριτικη/"Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" - Ασημίνα Ξηρογιάννη απο το περιοδικο <ΒΑΚΧΙΚΟΝ>

Το σώμα του έγινε σκιά, Μυθιστόρημα, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Εκδόσεις Ανατολικός, 2010

Ο τελευταίος χορός. Δίχως αμφιβολία δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια για να σκεφτείς κάτι άλλο. Από τις πρώτες κιόλας του σελίδες, η σε κάμποσα σημεία ποιητική νουβέλα της Ξηρογιάννη σου δημιουργεί άμεσα μια προδιάθεση πως μόνο ευχάριστο δεν πρόκειται να είναι το περιεχόμενο της. Δύο άνθρωποι. Ένας κοινός προορισμός. Δύο κόσμοι. Μία κατάληξη. Καλά ριζωμένοι σε μια καθημερινότητα που αρνείται πλέον να τους προσφέρει απλόχερα αυτό που μετά βδελυγμίας αναζητούν. Εγκλωβισμένοι σε μια απόγνωση που φαίνεται μη αναστρέψιμη. Η γυναίκα με την αέναη αγάπη της προς τον σύζυγο. Και αυτός με το αρρωστημένο του πάθος για το χορό. Τι γίνεται λοιπόν όταν αυτά πάψουν να φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα; Μάλλον τη σύγκρουση των δύο αυτών κόσμων. Τον καλλιτέχνη σύζυγο να αντιλαμβάνεται με το πέρασμα του χρόνου ότι δε μπορεί πλέον να χορεύει. Ότι κοντοζυγώνει η στιγμή να απαρνηθεί χωρίς τη δική του θέληση το μοναδικό πράγμα που φαίνεται ότι τον κρατάει ζωντανό. Τον χορό. Δεν καταφέρνει να τον κρατά ζωντανό ούτε η μονάκριβη κόρη του που αρχίζει να ξεδιπλώνει δειλά δειλά και συνάμα να ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα της, υπό τις δικές του σαφώς χρήσιμες οδηγίες. Και στην αντίπερα όχθη, το θηλυκό, που με την αμέριστη αγάπη και τον ανιδιοτελή έρωτα για τον άντρα της μοιάζει με δεκανίκι έτοιμο να δώσει στήριξη στο σύντροφό της που είναι ένα βήμα πριν τη κατάρρευση. ‘Ένα μόλις βήμα πριν γίνει σκιά. Μια σύζυγος που δε κρατούσε τίποτα γι΄ αυτήν. Που μοναδική της ικανοποίηση είναι να βλέπει ευτυχισμένο τον άντρα της. Και ας της άρεσε να γράφει. Και ας ήξερε πως ότι έγραφε δε υπήρχε ποτέ η πιθανότητα νo τα δει να εκδίδεται. Σε αυτό όμως το σημείο τίθεται και το μεγάλο ερώτημα, ο μεγάλος προβληματισμός που γεννά ο συζυγικός βίος των δύο πρωταγωνιστών. Ποιά είναι τελικά στο φινάλε η πραγματικότητα; Η αίσθηση της συζύγου που με την αγάπη, τον έρωτα, τη κατανόηση, την ειλικρινή στήριξη στον σύντροφό της να πλάθεται μέσα της η εικόνα πως δίνει την απαιτούμενη ώθηση στον άντρα της να συνεχίσει να δημιουργεί, μένοντας και η ίδια ικανοποιημένη, νομίζοντας πως έχει φέρει εις πέρας τον αντικειμενικό της σκοπό που δεν είναι άλλος από έναν ευτυχισμένο και χαρούμενο σύζυγο ή η εμμονή με το χορό του συζύγου που λαμβάνει ως ικανοποίηση την αμέριστη στήριξη και παρότρυνση της συντρόφου του για το έργο του ισορροπώντας μεταξύ πάθους και συνήθειας; Το αποτέλεσμα και για τις δύο πλευρές λυτρωτικό από τη στιγμή που δεις τα γεγονότα με μια πιο καθαρή ματιά!

Νίκος Μπίνος

Πληγές, Ποίηση, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2011

H Ασημίνα Ξηρογιάννη είναι μία καταξιωμένη ποιήτρια. Στο ποιητικό της ιστορικό συμπεριλαμβάνονται ήδη διακρίσεις σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Επίσης έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, για τη νουβέλα της «Tο σώμα που έγινε σκιά».
Στην ποιητική της συλλογή «Πληγές» παρουσιάζει με έναν σουρεαλιστικό και μαγικό τρόπο το κενό που αφήνει μια απώλεια καθώς και τον πόνο που αυτή συνεπάγεται.
Οι «Πληγές» στάθηκαν αφορμή για να γράψω εγώ με τη σειρά μου ένα κείμενο το οποίο να βγάζει στην επιφάνεια με έναν περιεκτικό τρόπο, το πως βίωσα εσωτερικά τα ποιήματα της Ασημίνας Ξηρογιάννη.
Το κείμενο λοιπόν αναφέρεται σε τρείς γυναίκες (η μια από αυτές είναι η Ασημίνα Ξηρογιάννη) οι οποίες έχουν βιώσει τρία διαφορετικά είδη απώλειας, όπως και στα συναισθήματά τους. Παρ’ όλα αυτά επειδή φαίνεται να συμφωνούν, δεν γίνεται χρήση πληθυντικού αριθμού αλλά τρίτου ενικού σαν να εξιστορεί κάποιος τον εσωτερικό κόσμο μιας και μόνο γυναίκας. ΤΡΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ- ΕΝΑ ΚΕΝΟ ΚΑΤΙ ΚΟΙΝΟ
(Ασημίνα «πληγές», Αριάδνη «προδοσία», Αγγελίνα «θέλει να ακουστεί»)

Γυναίκα μόνη σ’ ένα μέρος σκοτεινό
Πιο σκοτεινό δε γίνεται
Σ’ έναν παράλληλο κόσμο
Σε μια σκοτεινή τρύπα
Την τρύπα της απελπισίας
Οδηγημένη εκεί απ’ την ίδια της την εμπιστοσύνη
Από την αφοσίωσή της…
Φοβάται
φοβάται πολύ
Θέλει να φύγει από ‘κει
Θέλει να ΦΥΓΕΙ!!
Όχι δε μπορεί
Την κρατάνε όμηρό τους οι βασανιστικές σκέψεις της
Μπήγει τα νύχια της στον τοίχο για να σκαρφαλώσει στην επιφάνεια
Αυτά όμως αποχωρίζονται απ’ τη σάρκα τους …..
Δε μπορεί να τη βοηθήσει κανείς
Είναι μόνη και φοβισμένη στη σκοτεινή τρύπα
Γιατί δεν τη βοηθάει κανείς;;;
Μόνη της αναμένει να δει ένα φως από ψηλά
Να νιώσει μια γαλήνη στη σκέψη της και στην ψυχή της
Να καταφέρει να «βγει έξω»
Οι μέρες περνούν
Ο πόνος μεγαλώνει

-ΑΣΗΜΙΝΑ: Κι όμως ξέρει ότι ο πόνος αυτός δεν της ανήκει
Ξέρει ότι ανήκει σε εκείνους που τον προκάλεσαν

-ΑΓΓΕΛΙΝΑ: Έτσι θέλει να ακουστεί
Να ακουστεί η δική της πλευρά της ιστορίας

-ΑΡΙΑΔΝΗ: Θέλει να γνωστοποιηθεί η αδικία
Να κερδίσει αυτό που της ανήκει
Τη ΔΙΚΑΙΩΣΗ!

-ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ: Έτσι μόνο θα έρθει η λύτρωση
Έτσι μόνο θα βγει απ’ το σκοτεινό μέρος
Έτσι μόνο θα ξεπεράσει την απώλεια

-ΑΣΗΜΙΝΑ: Κάθε απώλεια πάντα θα τη βιώνει ως απώλεια και θα την ξεπερνά
Και πάλι θα αναζητά αυτό που πραγματικά την αφουγκράζεται……
Φαίη Νάση

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

2011-12-19T01:24:00.001-08:00

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις arrow "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

ιστοσελίδα http://www.vakxikon.gr/content/view/1016/4653/lang,el/.

100 ΦΙΛΟΣΟΦΗΜΕΝΑ Χ Α Ι Κ Ο Υ

2011-12-16T02:32:00.000-08:00

Μια μικρή γεύση από το νέο βιβλίο του Χάρη Βλαβιανού:

<Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΣΕ ΕΚΑΤΟ ΧΑΙΚΟΥ>[εκδ.Πατάκη]

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου :
< Εκατό φιλόσοφοι. Και η σκέψη τους συμπυκνωμένη σε 17 συλλαβές. Εγχείρημα όχι εύκολο αλλά σίγουρα προκλητικό, ενίοτε διασκεδαστικό, για κάποιον που βάλθηκε να παντρέψει τον αναλυτικό λόγο της δυτικής φιλοσοφίας με την πυκνή, μινιμαλιστική φόρμα της ανατολικής ποίησης. Και το πάντρεμα όχι πάντοτε "ιερό", όπως θα το επιθυμούσαν οι καθαρόαιμοι φιλόσοφοι, αλλά και ολίγον σαρκαστικό, όπως το θέλησε ένας ποιητής ο οποίος διαβάζει φιλοσοφία με τον δικό του υστερόβουλο και κάποτε πλάγιο τρόπο>

σελ:27

11. ΣΩΚΡΑΤΗΣ
470π.χ.-399 π.χ.

Είμ΄ο πιο σοφός,
και ούτε μιαν αράδα
δεν έχω γράψει.
*

σελ: 28

12. ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ
460π.χ-370π.χ.

Καλό ά τ ο μ ο
κι ο Πλάτων!Το έργο μου
θέλει να κάψει!

*

σελ:29
13. ΠΛΑΤΩΝ
427π.χ-347π.χ

[Πολιτεία]

΄Ολα τα κομφόρ
το σπήλαιο!΄Εχει και
τηλεόραση!

*
σελ:30
14. AΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
384 π.χ.-322π.χ

[Ηθικά Νικομάχεια]

Ένας ο σκοπός:
ε υ δ α ι μ ο ν ι α.[Μπάτλερ
και γιοτ αν έχεις...]

*

σελ;31

15. EΠΙΚΟΥΡΟΣ

341 π.χ- 270π.χ

[Ηθική]

Σεξ;Νο thanks!;Oχι
στην κρεβατομουρμούρα.
Αποχή λοιπόν!

*
σελ 32:

16. ΣΕΝΕΚΑΣ
4.π.χ.-65 μ.χ.

[De brevitate vitae]

΄Εβαλε φωτιά
στη Ρώμη ο παράφρων.
Ώρα να φεύγω!

*
σελ:33

17. MAΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ
121- 180 μ.χ.
[Τα εις εαυτόν]

Αν στη μοίρα σου
στωικά παραδοθείς
σωστά θα ζήσεις.

*
σελ:41

25. AΝΣΕΛΜΟΣ
1033-1109
[Proslogion]

Aφού υπάρχει
έννοια <<θεός>>,θεός
υπάρχει.Απλό.
*

σελ;48

32.NICCOLO MACHIAVELLI
1469-1527
[O ηγεμόνας]

Εισ΄αδύναμος;
Θα σ΄εξοντώσουν.Να σε
φοβούνται πρέπει.

*

σελ:50

34.FRANCIS BACON
1561-1626

[Novum Organum]

Eπινόησα
την επιστημονική
μέθοδο.Voila!

*
σελ:52.

36.RENE DESCARTES
1596-1650

[Λόγος περί της μεθόδου]

Κοιμάμαι;Mήπως
ονειρεύομαι ότι
τώρα σκέφτομαι;

*
σελ:63

47.EDMUDE BURKE
1729-1797

[Στοχασμοί για την επανάσταση στη Γαλλία]

Ο στρατευμένος
ορθολογισμός όλα
τα καταστρέφει.

*
σελ 78.

62.HENRI BERGSON
1859-1941
[Oι δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας]

Στην ποιότητα
της συγκίνησης.Σ΄αυτήν
επικεντρώσου.

*σελ:95

79.SIMONE DE BEAUVOIR
1908-1986
[To δεύτερο φύλο]

Δεν γεννήθηκες
για το μπουντουάρ.Ούτε
είσαι θηλυκό!

*

σελ;106
90.GILLES DELEUZE
1925-1995

[Τί ειναι φιλοσοφία;Σε συνεργασία με τον
Fellix Guattari]

Aυτό που θα πεις
κρυβει μέσα του ό.τι
δεν μπορείς να πεις.
*
σελ:109

93.BERNARD WILLIAMS
1929-2003

Έχασες χρόνο
πολύ με θεωρίες.
΄Αρχισε να ζεις.

*

Χριστουγεννιάτικο τεύχος της Ποιητικής από τις εκδόσεις «Πατάκη».

2011-12-14T04:20:00.000-08:00

Mόλις κυκλοφόρησε το 8ο τεύχος του περιοδικού που διευθύνει ο Χάρης Βλαβιανός με κεντρικό αφιέρωμα στον κορυφαίο γερμανό δραματουργό, δοκιμιογράφο και ποιητή Heiner Müller, το οποίο επιμελήθηκε η Λένια Ζαφειροπούλου. Την πλούσια ύλη συμπληρώνουν ποιήματα και συνθέσεις που υπογράφουν σημαντικοί έλληνες και ξένοι ποιητές και δοκίμια που αφορούν σε καίρια ζητήματα ποιητικής και στοχασμού. Δεν λείπουν οι γνωστές στήλες Κριτική και Et cetera, στις οποίες παρουσιάζονται βιβλία ποίησης και σχολιάζονται ζητήματα σχετικά με την ποιητική τέχνη.

Στο τεύχος αυτό, έλληνες ποιητές (πρεσβύτεροι και νεώτεροι: Δημήτρης Δημητριάδης, Δήμητρα Χριστοδούλου, Γιώργος Βέλτσος, Γιώργος Βέης, Χάρης Ψαρράς, Σάββας Παύλου, Γαλάτεια Δημητρίου, Άγης Μπράτσος, Κωνσταντίνα Κουτσουρούμπα, Δημήτρης Μαρουλής, Θοδωρής Ρακόπουλος) καταθέτουν έργα που με την ευρεία γκάμα των μορφών και των θεμάτων τους, αποδεικνύουν το σφρίγος και τη σημασία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.

Η ξένη ποίηση εκπροσωπείται από μια ομάδα ιδιαίτερων και πολύ σημαντικών ποιητικών φωνών. Νεώτεροι και κλασικοί ποιητές μεταφράζονται και σχολιάζονται ενδελεχώς. Ανάμεσα στον ιδιόμορφο σκοτσέζο Frank Kuppner (μτφρ: Ελεάννα Πανάγου) και την βραβευμένη αγγλίδα Fiona Sampson (μτφρ: Σωκράτης Καμπουρόπουλος) ιδιαίτερη μνεία οφείλει να γίνει στον σπουδαίο γάλλο ποιητή Yves Bonnefoy (μτφρ: Μάρκος Καλεώδης) και τον αμερικανό κριτικό και ποιητή Randall Jarrell, εμβληματική μορφή της γενιάς του, η οποία περιλαμβάνει ποιητές όπως η Πλαθ, ο Μπέρρυμαν, η Σέξτον και ο Λόουελ. Θα πρέπει να σημειώσουμε τέλος την υποδειγματική μετάφραση του «8ου Πυθιόνικου» του Πίνδαρου από τον Νίκο Σταμάτη.

Στον χώρο του δοκιμίου, στον οποίο το περιοδικό δίνει ιδιαίτερο βάρος, παρουσιάζεται το κλασικό δοκίμιο του Walter Benjamin για την «αποστολή του μεταφραστή» καθώς και ένα πρωτοποριακό, αποσπασματικό κείμενο του Jacques Roubaud, με τίτλο «Ποίηση και προφορικότητα». Επίσης δύο από τους σημαντικότερους αμερικανούς κριτικούς, οι Richard Poirier και Helen Vendler, υπογράφουν δύο εξαιρετικά δοκίμια που εξετάζουν, το καθένα από διαφορετική σκοπιά, την πράξη της γραφής. Το ελληνικό δοκίμιο τέλος εκπροσωπείται από τον Νάσο Βαγενά, ο οποίος ανατέμνει σε βάθος το ζήτημα του Καρυωτακισμού και από τον Χρήστο Χρυσόπουλο, ο οποίος αναλύει πλευρές της ρωσικής πρωτοπορίας.

Το τεύχος ολοκληρώνεται με κριτικά σημειώματα και σχόλια που υπογράφουν οι: Αλέξης Ζήρας, Richard Rorty, Μαρία Τοπάλη και Βασίλης Ντόκος.

ΝΕΕΣ ΦΩΝΕΣ

2011-12-13T07:00:00.000-08:00

Οι νέες φωνές που διακρίθηκαν
στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών

Με τη βράβευση τριών νέων λογοτεχνών Μαρία Ξυλούρη, Θοδωρή Ρακόπουλο και Δημήτρη Τανούδη (δύο πεζογράφοι και ένας ποιητής) έληξε η πρώτη διοργάνωση του Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, το βράδυ του Σαββάτου 10 Δεκεμβρίου. Η κατάμεστη αίθουσα του αμφιθεάτρου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης χειροκρότησε θερμά τις επιλογές της ειδικής επιτροπής που απαρτίζουν ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Σπύρος Γιανναράς, η κριτικός λογοτεχνίας Λίνα Πανταλέων και η συγγραφέας Έρση Σωτηροπούλου.
Η επιτροπή ανακοίνωσε τους νικητές αφού πρώτα κατέθεσε την εξής κοινή δήλωση:

«Η ευκαιρία που μας δόθηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου να έρθουμε σε επαφή με το έργο νέων πεζογράφων και ποιητών αποδείχθηκε πολύ σημαντική εμπειρία καθώς μας επέτρεψε να ανακαλύψουμε ποικίλες νέες φωνές που παλεύουν με τη γλώσσα χτίζοντας ένα προσωπικό λογοτεχνικό ιδίωμα. Στην πλειοψηφία τους οι νέοι αυτοί συγγραφείς δεν έχουν αποσπάσει ακόμα την προσοχή των κριτικών και του κοινού που ενδεχομένως τους αξίζει, γι' αυτό και κάθε βήμα που τους προσφέρεται, συμβάλει στην προσωπική τους εξέλιξη και στο προχώρημα της δουλειάς τους. Πολλοί από αυτούς έχουν ήδη κάτι να πουν, και το κυριότερο, έχουν βρει τον τρόπο να το κάνουν, οπότε αξιώνουν δικαίως την επιβράβευση. Διαβάσαμε βιβλία που μας εντυπωσίασαν για την αρτιότητά τους ως προς την θεματική συγκρότηση και την ποιότητα της γλωσσικής έκφρασης, την ωριμότητα της τεχνικής και της σκέψης τους. Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις που οι αδυναμίες της πρώτης γραφής ήταν έκδηλες, δεν ήταν δυνατό να παραγνωρίσουμε τη δυναμικότητα και το νεανικό πάθος των τριαντάρηδων συγγραφέων που αφήνουν βάσιμες υποσχέσεις για επιτυχέστερα μελλοντικά έργα. Κοινή μας επιθυμία είναι όλοι οι συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ και όχι μόνο οι τρεις βραβευμένοι, να θεωρήσουν αυτή την διημερίδα, ειλικρινή απόπειρα ενθάρρυνσης των λογοτεχνικών τους προσπαθειών».

Η διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Κατρίν Βελισσάρη ανακοινώνοντας τη λήξη της πρώτης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, δήλωσε ότι «αποδίδεται αποκλειστικά στους νέους συγγραφείς το ιστολόγιο του ΕΚΕΒΙ ώστε ν’ αξιοποιηθεί από την πένα τους, να γίνει σημείο αναφοράς για φρέσκιες ιδέες, πρωτοποριακές απόψεις, δημιουργικό διάλογο με τη νέα εποχή (http://ekebi.wordpress.com/)
Αξίζει να σημειωθεί ότι:
την πεζογράφο Μαρία Ξυλούρη πρότειναν τα περιοδικά Διαβάζω και Νησίδες [δείτε το βιογραφικό της εδώ]
τον ποιητή Θοδωρή Ρακόπουλο πρότειναν τα περιοδικά Μανδραγόρας, Τα ποιητικά και Πλανόδιον [δείτε το βιογραφικό του εδώ]
τον πεζογράφο Δημήτρη Τανούδη πρότεινε το περιοδικό Εντευκτήριο [δείτε το βιογραφικό του εδώ]

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών δύο ακόμη διαγωνισμοί έδωσαν την ευκαιρία σε επίδοξους συγγραφείς που δεν έχουν εκδώσει βιβλίο αλλά και στο ευρύ κοινό να συμμετάσχουν στη νέα αυτή προσπάθεια ανάδειξης της νέας γενιάς δημιουργών:
Βραβεία του Μαραθώνιου Γραφής «8 ώρες - 1 ιστορία»: 20 πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς έως 30 ετών που δεν έχουν ακόμη εκδώσει δικό τους βιβλίο συμμετείχαν στον διαγωνισμό γραφής που οργάνωσε η ομάδα Μητροπολιτικές Ιστορίες /Metropolis. Κλήθηκαν να παραδώσουν μέσα σε οκτώ ώρες ένα διήγημα με θέμα (που τους δόθηκε επί τόπου) «Η καλύτερη ημέρα της ζωής μου».
Η κριτική επιτροπή που αποτελείται από τον συγγραφέα Χρήστο Οικονόμου και την επιτελική ομάδα των Μητροπολιτικών Ιστοριών ξεχώρισε 3 «φρέσκα» ταλέντα: 1ο βραβείο στην Στελίνα Χατζηχρήστου για την ιστορία της Τούφα-Τούφα (δωρεάν συμμετοχή σε σεμινάριο της επιλογής της στο Εργαστήρι του Βιβλίου του ΕΚΕΒΙ). Τιμητικός έπαινος δόθηκε για την ιστορία Ο Ρόνι Καμαρόνι και οι νεροβούβαλοι του θανάτου και στην Μετζητιέ Αθηνά Ειρήνη για την ιστορία Η κίτρινη διαδρομή. Και οι τρεις βραβευμένοι θα συμμετάσχουν σε επόμενη έκδοση των Μητροπολιτικών Ιστοριών/Metropolis.
Για το διαγωνισμό τεχνών «Δεν το έχουμε δει το έργο… όλων των Νέων Καλλιτεχνών» τα βραβεία θα ανακοινωθούν την ερχόμενη εβδομάδα (αναμένονται ακόμη συμμετοχές που έχουν σταλεί με ταχυδρομείο). Τα έργα των συμμετεχόντων θα κρίνειη επιτροπή που αποτελείται από τους: Κάλλια Παπαδάκη, συγγραφέα και σεναριογράφο, Βασίλη Παπατσαρούχα, εικαστικό και εικονογράφο και Μαρία Ζερβού, εικαστικό.

Ένα ποίημα του Αντώνη Πυροβολάκη‏

2011-12-10T14:46:00.000-08:00

Ο  ουραγός  των  λέξεων


Θα  με  ξεβράσει  το  κατράμι  αυτής της  νύχτας
στις  ξέρες  του αβάστακτου  γαλάζιου  μιας  αυγής
νότια των Μαλβίδων
σακατεμένα  αλμπατρός  στο  διηνεκές  θα  γράφουν
της  ζωής  μου  τις  τροχιές
κι  εσύ  με  μία  πινελιά  σκοτάδι  αντί  για  πρόσωπο,
κρυμμένος πίσω  από  του  όπιου  τη  ζάλη
θα  ψιθυρίζεις  ότι  οι  τυφώνες  γεννιούνται
και  ξεφεύγουν  μέσα απ'  τις  ματιές
όσων  τρελάθηκαν  από  αγάπη.
Μια  πυρκαγιά  από  τ'  αστέρια  ήρθε  στο κρεβάτι  μου  απόψε   και
μου  εξομολογήθηκε  τραυλίζοντας.
''  Τη   σκόνη   μοναχά  να  αγαπήσεις ,  τίποτα  άλλο . ''
Στο  δεύτερο   συρτάρι  του  γραφείου  μου
υπάρχει  ένα  περίστροφο.
Κανείς  δεν  πυροβόλησε  ποτέ  μ' αυτό,
την  παρθενιά  του  κράτησε  για  μένα.
Ακούω  την  αδημονία   της  σιωπής
Το  φαύλο  κύκλο  των  λυγμών.
Τις  αντοχής  μου  οι  σερπαντίνες
στις  αύρες  του  Ειρηνικού
θα φτερουγίσουν  δακρυσμένες
μέσα  στης  σιγαλιάς  τους  τη  σοφία.
Είμαι  ο  ουραγός  των  λέξεων,
που  αποσκίρτησε  στους  στεναγμούς
ξένων  σωμάτων
στο  σφιχταγκάλιασμα  της  λησμοσύνης  τους,
τις  πήρα  τις  παράχωσα 
στα σκοτεινά  διάστιχα  των  ποιημάτων
τις  σκόρπισα   στα  χέρσα   χώματα   στείρων  πνευμάτων,
στις  αλυκές  ψυχών  που  απονέκρωσε  η  οδύνη.
Είμαι  ο  ουραγός  των  λέξεων
που αποσκίρτησε  στη  χώρα  όπου
οι ματιές  τα  λένε  όλα.
στο  άηχο  πένθος  ενός  πεφταστεριού
που  πίσω  άφησε   επηρμένες αστροφεγγιές
και  φράσεις  που  αρχίζουν  μ'  ένα  βουβό  μακάρι
και  τελειώνουν μ'  ηλιοφώτιστα   αναφιλητά.
Αυτό  το  ποίημα  είναι  μισοτελειωμένο.
Όχι   δεν   έδωσα  όρκο   σιωπής.
Απλά  θέλω  να σταματήσουμε  για  λίγο, 
άλλο  δε   μπορώ.

«ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ»

2011-12-10T07:38:00.000-08:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ»

O Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Θέατρο Κνωσός και την 6^η Κοινότητα του Δήμου Αθηναίων καθώς και με τη στήριξη της Ένωσης Πολιτών Πλατείας Καλλιγά, παρουσιάζουν την παράσταση «ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ» με ελεύθερη είσοδο στο Θεάτρου Κνωσός, κάθε Δευτέρα στις 20.00, από 28/11 έως και 2/1/2012.

Μια σκηνική σύνθεση, στην οποία συναντιέται ο γνωστός από το έργο του Σοφοκλή μύθος με παλαιότερες και νεότερες εκδοχές του. («Επτά επί Θήβας» Αισχύλου, «Αντιγόνη» Σοφοκλή, «Καλάβρυτα-Χίλιες Αντιγόνες» Ντελμπό, «Αντιγόνη Σοφοκλή» Μπρεχτ)

Δραματουργική επεξεργασία: Μαρία Φραγκή

Σκηνοθεσία : Λάμπρος Τσάγκας – Μαρία Φραγκή

Μουσική : Γιάννης Μεταλλινός

Σκηνικά : Χριστίνα Οικονόμου

Κοστούμια : Πένυ Αμπλά

Ερμηνεύουν: Αντιγόνη: Δανάη Παπουτσή

Κρέων: Λάμπρος Τσάγκας

Τάσος Ράπτης, Κωνσταντίνος Ζημιανίτης, Βασίλης Ζαϊφίδης, Πάνος Κορδαλής, Γιάννης Μπίμης, Μαρίτα Βλασσοπούλου, Ελισάβετ Μπούρα, Ντομένικα Ρέγκου, Βούλα Κώστα, Δανάη Καλαχώρα

Συνίσταται η τηλεφωνική κράτηση θέσεων.

Τηλέφωνα κρατήσεων: 210 8677070, 210 8624463

TO ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ

2011-11-30T06:37:00.000-08:00

Αποσπάσματα από τη νουβέλα της Ασημίνας Ξηρογιάννη

σελ 34-35

[...]Τελευταία η επικοινωνία μας έχει χαθεί.Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια...Μετρημένα τα φιλιά και τα αγγίγματα...Περιορισμένες οι βόλτες στη θάλασσα...Τη φωνή του έχω καιρό να την ακούσω.Παίρνω συχνά τη μικρή και φεύγω για να του αφήνω χώρο.Ξέρω πως κάτι απασχολεί το μυαλό του...΄Εχει σκοτεινιάσει παράξενα το βλέμμα του...Φοβάμαι πως κάποια άλλη γυναίκα έχει αρχίσει να τον συγκινεί...Τον έρωτα στα πρώτα του σκιρτήματα δεν μπορείς να τον νικήσεις.Φέρνει τα πάνω κάτω απότομα και αποφασιστικά.Οι καθημερινές απουσίες μας φαίνεται ότι τον βολεύουν...ή και τον ανακουφίζουν,ίσως...Κάποιες φορές που συναντιόμαστε μου χαιδεύει το μάγουλο με συγκατάβαση,γελάει κουρασμένα κι είναι σαν να μου λέει<ευχαριστώ που είσαι διακριτική!΄Ολα περνάνε...>΄Ωρες βυθισμένος στον εαυτό του, σε σκέψεις μυστικές ,δεν μου αφήνει περιθώρια για διάλογο.Σέβομαι τούτες τις ώρες.Μού΄χει μάθει να σέβομαι τις επιθυμίες του ,όσο εγωιστικό κι αν είναι.Πνίγω μέσα μου λέξεις,απορίες,παίζω σκληρό παιχνίδι με τα νεύρα και τις αντοχές μου.Κατά καιρούς αφαιρείται,συνήθως όταν τον απασχολεί η νέα παράσταση.Πρόκειται για δημιουργική απομόνωση.΄Ομως τώρα δεν είναι το ίδιο,το αισθάνομαι...Ο νους μου πάει στο κακό,μια αλλιώτικη θλίψη που δεν θα ταίριαζε με ένα νέο έρωτα...Όχι,όχι...
Τα μαθήματα με την Ιφιγένεια συνεχίζονται σ΄αμείωτους ρυθμούς.Η κορούλα μου είναι ξετρελαμένη.Το γεγονός αυτό είναι το μόνο που μου δίνει χαρά και με καθησυχάζει κάπως,αλλά μονάχα παροδικά.Ο δαίμων της ανησυχίας έχει χτίσει φωλιά μέσα μου και τα βράδυα δεν μ΄αφήνει να κλείσω μάτι.Τριγυρίζω σα σκιά στο μισοφωτισμένο μας σπίτι,διαβάζω λίγο,γράφω λίγο,μέχρι να νυστάξω.Μια δυο φορές είδα τον ΄Αγγελο καθισμένο στο σαλόνι πλάι στο τζάκι ,να περιστοχάζεται με βλέμμα απλανές.Δεν του μίλησα.Βλέποντάς τον να φέρνει το ποτό στο στόμα του είπα να πάω να πιω και εγώ μαζί του.Το είχα ανάγκη.Είχα ανάγκη τη συντροφιά του,την αγκαλιά του.Μου΄χε πραγματικά λέιψει...Ζούσε στο σπίτι μας,μα ήταν απών.Δεν τον διέκοψα.Τον άφησα στη μοναξιά του.Τώρα έχω τύψεις...και γι΄αυτό.

***
σελ:56-57

Μια μέρα ,στα ξαφνικά,μια ιδέα αστραπή μ΄εβαλε σε κίνηση.Πήρα την οικογενειακή μας κάμερα και εισέβαλα στο μικρό studio του Άγγελου στα Εξάρχεια.Εκείνος αρχικά,ήταν τόσο απορροφημένος με την μικρή μπαλαρινούλα του που δεν με αντιλήφθηκε διόλου.Μα δεν πειράχτηκα,ήταν αναμενόμενο.Βρήκα ευκαιρία να <κλέψω> λίγες ευτυχισμένες στιγμές του,ν΄απαθανατίσω στιγμές πάθους.΄Ημουν περήφανη για το εύρημά μου,ένιωθα ανακούφιση και ψυχική ανάταση,συναισθήματα σχεδόν ξεχασμένα από καιρό.΄Ηταν ίσως οι τελευταίες στιγμές του Αγγελου όπως τον γνώριζα και με γοήτευε.Η μικρή κρεμόταν από τα χείλη του,με στωικότητα επαναλάμβανε τις ασκήσεις και ,με εμπιστοσύνη στον γλυκό της δάσκαλο,επεδείκνυε μια απίστευτη αυτοσυγκέντρωση.Ως θεατής,εξωτερικός παρατηρητής,είδα μια κοινή σύνδεση ανάμεσά τους.Ο μεταξύ τους κρίκος τελικά δεν ήμουν εγώ,αλλά ό χορός.Το συναίσθημα της ζήλιας άρχισε να ξυπνά μέσα μου,αλλά στάθηκα ανόητη,αναφορικά με ό,τι ακολούθησε και μας απέδειξε μικρούς.
Κάποια ανύποπτη στιγμή το βλέμμα του Άγγελου καρφώθηκε πάνω μου.Διασταυρώθηκε με τη δική μου ανίσχυρη ματιά,στάθηκε διφορούμενο,αποφάνθηκε αθωότητα και σιωπηλή συγκατάβαση.Το παιδί έτρεξε και με φίλησε.
-Κοίτα,μανούλα,κοίτα!
Έκανε μια κομψή πιρουετίτσα.Τη χειροκρότησα και η καρδιά μου ξεχείλιζε από περηφάνια.Επεξεργαζόμουν τα δύο λαμπερά πλάσματα και αισθανόμουν ότι πρόδιδα εκείνο που είχα πονέσει για να το φέρω στο φως.Το αδικούσα.Ο έρωτάς μου για τον ΄Αγγελο ήταν πιο δυνατός.' Ημουν αυτάρκης να τον αγαπώ και δεν άντεχα άλλο εκείνο το σκηνικό και την απόμακρη στάση του.Μάζεψα την κάμερα,βγήκα έξω.Πνιγόμουν από τις ίδιες μου τις βασανιστικές σκέψεις.΄Εγινα ένα με το πλήθος,ένας κοινός διαβάτης.Μια λαική μουσική μίλησε μέσα μου:

<Πες μου για δε μ΄αφήνεις με δύο φιλιά να πάρω
άπ΄τα θολά σου μάτια τη μαύρη συννεφιά...>>

***

σελ :66-67

Επιστρέφοντας από τη μικρή μου απόδραση βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα φρικτό θέαμα:o Aγγελος σε άθλια κατασταση,μισοξαπλωμένος στο χαλί,μισόγυμνος,πιωμένος,με φευγάτο βλέμμα,μισοχαμογελούσε κι έβριζε,λουσμένος στον ιδρώτα και αναδύοντας μια απαίσια μυρωδιά.<Ξόφλησα,ξόφλησα...> επαναλάμβανε ρυθμικά,βρισκόμενος μάλλον σε παραλήρημα.Βλέποντάς με σταμάτησε λιγάκι,με κοίταξε ευθέως μέσα στα μάτια-σιωπώντας και συλλογιζόμενος-...ώσπου ξαφνικά,με μια αδέξια κίνηση,ρίχνει κάτω το μπουκάλι με τι ουίσκυ και το κάνει κομμάτια.Ναι,είχε πιει...για άλλη μια φορά.Τα γυαλιά,μικρά λεπτα θρύψαλα με φόβησαν.Τον πήρα από το χέρι.
-΄Ελα σήκω...
Σαν παιδί υπάκουσε,κουνώντας το κεφάλι,μα τα μάτια του είχαν πλημμυρίσει δάκρυα.Το βίντεο έπαιζε παλιές καλές παραστάσεις.Αποφασιστικά άρπαξα το τηλεκοντρόλ και το έκλεισα.<Πρέπει να φανώ γενναία>,σκέφτηκα.
<Όλα εντάξει>,του ψιθύρισα στ΄αυτί.
Τον άκουγα να βαριανασαίνει...Λυγμοί και ανάσες είχαν γίνει ένα.<΄Ολα καλά>,επανέλαβα...Με δυσκολία ανεβηκαμε τη γυριστή σκάλα.
Σ΄αυτήν τη περ'ιπτωση,αν δεν ήταν τα περιττά μου κιλά,το σώμα μου δεν θα΄χε αντέξει το φορτίο να <κουβαλήσει> ένα δυνατό καλογυμνασμένο σώμα.
<Λίγο ακόμα...>
Το κορμί του σωριάστηκε βαρύ στα λευκά σεντόνια΄ σε δευτερόλεπτα τον άκουσα να ροχαλίζει.΄Εμεινα και τον κοίταζα ενώ κοιμόταν.Δεν ήταν γαλήνιος ύπνος αυτός,αλλά φουρτουνιασμένος ,αγριεμένος και τρομαγμένος μαζί.΄Ηταν περίεργο,μα δεν έκλαψα.

varelaki

Δακτυλοθέατρο σκιών

Τα καλύτερα παιδικά βιβλία του 2011

EΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-Διάλογοι: Η θεατρική παιδεία στην Ελλάδα σήμερα

Β’ Θεατρολογικό συνέδριο

XΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ-«Φακός στο στόμα - Ένα χρονικό για την Αθήνα»

Σωτήρης Σελαβής, «Περί Ποίησης» (Δοκίμιο, 2005)

ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ - ΠΟΙΗΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ- ΠΟΙΗΣΗ

απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Μικρή Διαθήκη

ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΥΡΑΤΗΣ Διπλή Παγίδα

ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ- ΠΟΙΗΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ- ΠΟΙΗΣΗ

NΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ-ΠΟΙΗΣΗ

Κάτι παλιά χρωστούμενα του Ντίνου Λυρικού

Τσιγάρα βερεσέ...του Αλεξη Καζαντζίδη

ENA ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ Θ.ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ του Πανου Σταθόγιαννη

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ - "Δεν έχω άλλον τρόπο λύτρωσης παρά τις ιστορίες που αφηγούμαι..."

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ- ΠΟΙΗΣΗ

Αρνήθηκε το κρατικό βραβείο ο Ντίνος Χριστιανόπουλος

Αρνήθηκε το κρατικό βραβείο ο Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Δε θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους»

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011

MINA ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ -ΠΟΙΗΣΗ

Ν. Γ. Λυκομήτρος -ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ζήτημα επιλογής

Καταδίκη

AΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΜAΡΙΑ ΚΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις arrow "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

Ντίνος Χριστιανόπουλος-ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Είμαι ένας ευτυχεσμένος άνθρωπος>>

Ελισσαίος Βγενόπουλος- ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Πλατεία Κουμουνδούρου

ΆΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ-ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Απολογισμός πεζογραφικής παραγωγής 2011 του Γ.ΞΕΝΑΡΙΟΥ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΒΙΒΛΙΟΦΑΓΟ/ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ

www.bibliofagos.vasilikipitouli.gr

"σε δυο χώρες σφαίρα"/ δ.τανούδης,

Ένα ποίημα του Αντώνη Πυροβολάκη‏

Πετούν το Θέατρο έξω απ΄τα Σχολεία της Ασημίνας Ξηρογιάννη

KΡΙΤΙΚΗ /ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ/ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΣΙΣΥΦΟΣ 2

Το varelaki γινεται 2 ετών

"Ο ΣΙΣΥΦΟΣ 2" -ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 2

....ενημερωση...

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ 1943-2011

[Kούφον γάρ χρήμα]

Η ποίηση πρέπει να΄ναιένα ζαχαρωμένο βότσαλο.Πάνω που θα χεις γλυκαθείνα σπας τα δόντια σου»[Α.Χ.]

Όταν σου αναγγείλουνε τον θάνατό μου,κάνε ό,τι θα 'κανες αν σου χάριζανέν' άδειο βάζο.Θα το γέμιζες λουλούδια· έτσι δεν είναι;

Ένα ποίημα του Αντώνη Πυροβολάκη‏

Ο Δημήτρης Φύσσας σχολιάζει τη δήθεν αυτοκτονία του γνωστού συγγραφέα

κριτικη/"Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" - Ασημίνα Ξηρογιάννη

κριτικη/"Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" - Ασημίνα Ξηρογιάννη απο το περιοδικο <ΒΑΚΧΙΚΟΝ>

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

Vakxikon arrow Παρουσιάσεις arrow "Το σώμα του έγινε σκιά" / "Πληγές" -

100 ΦΙΛΟΣΟΦΗΜΕΝΑ Χ Α Ι Κ Ο Υ

Χριστουγεννιάτικο τεύχος της Ποιητικής από τις εκδόσεις «Πατάκη».

ΝΕΕΣ ΦΩΝΕΣ

Ένα ποίημα του Αντώνη Πυροβολάκη‏

«ΑΝΤΙΓΟΝΕΣ»

TO ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ

Η ποίηση πρέπει να΄ναι
ένα ζαχαρωμένο βότσαλο.
Πάνω που θα χεις γλυκαθεί
να σπας τα δόντια σου»[Α.Χ.]

Όταν σου αναγγείλουνε τον θάνατό μου,
κάνε ό,τι θα 'κανες αν σου χάριζαν
έν' άδειο βάζο.

Θα το γέμιζες λουλούδια·
έτσι δεν είναι;